Jianan Wu is een kunstenaar die woont en werkt tussen zijn geboorteplaats in Dalian, China en New York, waar hij lesgeeft aan de New York Academy of Art. Het is in deze limbo tussen plaatsen dat de buitenaardse sculpturen van de kunstenaar tot leven komen, die een verwrongen wereld vertegenwoordigen die verscheurd wordt tussen realiteiten.
Jiannans werk gaat over de spanning tussen de publieke wereld en de private wereld en de dissonantie tussen toeschouwer en toeschouwer. Thema’s van mislukking, verlangen en lot zijn prachtige accenten van kunstwerken die satirisch zouden kunnen zijn, maar in plaats daarvan nodigt Jinnan de kijker uit om beelden van politici en medische maskers (beelden waar velen inmiddels waarschijnlijk genoeg van hebben) te bekijken met een hernieuwde empathie en culturele lens. Wat zijn de universele thema’s die iemand op een mondiaal platform verbinden met iemand op een lokaal platform? Zijn deze twee werkelijkheden werkelijk zo verschillend? Jiannan versterkt de kitsch van de popcultuur en creëert bizarre avonturen uit alledaagse collectieve herinneringen.
De kunstenaar bouwt scènes die voornamelijk uit figuratieve sculpturen bestaan en aan de muur gemonteerde bas-reliëfs die uiteindelijk aanvoelen als ‘gecomprimeerde toneeldecors’, waarbij hij vertrouwt op filmische technieken zoals ondiepe ruimtes, geforceerd perspectief en theatrale verlichting om alledaagse momenten naar een rijk van gekke dromen te trekken. De figuren uit de publieke wereld: politici, voetballers, militairen, worden allemaal naast elkaar geplaatst terwijl ze nauwe composities delen, met autobiografische scènes uit de gedeelde privéwereld: familiediners, huishoudelijke aangelegenheden, mannen die op banken slapen. “Ik ben geïnteresseerd in hoe beelden vormgeven aan wat we denken te weten – hoe media, het collectieve geheugen en de popcultuur de werkelijkheid in spektakel kunnen veranderen”, zegt Jiannan, die de popcultuur in een carrousel van personages uit Woody giet. Speelgoedverhaal naar Gandalf van De Heer van de ringen – en vergrendelingsprocedures in reuzenraderen.
Na het opbouwen van een sterke frontale compositie zoekt Jiannan uit hoeveel ruimtelijke lagen het reliëf nodig heeft en waar perspectieven het drama kunnen versterken. Tijdens het vormgeven van de structuur creëert hij een soort collage van elementen, waarbij hij digitale mock-ups of 3D-prints gebruikt om proporties en diepten te testen. Vervolgens begint hij figuren, gebaren, gezichtsuitdrukkingen en kleine objecten te ontwikkelen die de psychologie van de scène in zich dragen. “Ik behandel de afwerking als cinematografie: verf, materiaalcontrast en soms ingebedde LED’s worden gebruikt om de stemming, focus en ritme te regelen. Ik hou van de spanning tussen zeer realistische modellering en licht overdreven, theatrale details – humor aan de oppervlakte, maar met onderliggend ongemak of dubbelzinnigheid”, zegt Jiannan. “Maar het ‘waarom’ is intiemer geworden: het gebruik van beeldhouwkunst als een manier om de ervaring te vertragen, te onderzoeken en vluchtige emoties om te zetten in iets fysieks en deelbaars.”
