Christopher Mcholmaan een kunstenaar uit Cranbrook, Canada, hoeft niet te worden gevraagd hoe hij zijn kunst maakt; het is direct ter zake. In een beeldcultuur waarin we kunstenaars vaak vragen: ‘welk programma heb je gebruikt? Is dit digitaal? Is dit AI?’ Christopher werkt met pen, potlood, krijt, papier – eenvoudig. De enige vraag is: tekent Christopher met zijn niet-dominante hand? Zijn eenvoudige en schattige tekeningen zitten vol kinderlijke eigenzinnigheden. Als je niet wist dat Christopher eigenlijk een volwassen man is, zou je gemakkelijk denken dat deze door een kind zijn getekend. Het is een interessante kunst om authentiek te tekenen als een kind. Of misschien daagt het werk van Chris juist het idee uit van hoe ‘kunst voor volwassenen’ eruit zou moeten zien.
“Ik hou van de liefde”, zegt Christopher, en daarom bevatten zijn tekeningen vaak figuren, dieren en zelfs bloemen die knuffelen en kussen. “Voelt het niet goed om bemind te worden? Hot-dang, ik weet het – dus mijn tekeningen drukken mijn liefde voor de liefde uit, vooral voor degenen van wie we houden.” Christopher probeert zijn ‘hart te laten spreken’, zijn bewuste gedachten van de bladzijde te houden en zijn hand het over te laten nemen terwijl hij de vorm van de menselijke figuren samenvouwt tot kusbare klodders, romantische vilten vegen en charmant. belangrijkste voeten. Hij tekent totdat er niets anders meer te tekenen is (of in ieder geval totdat hij moet gaan werken of ouder moet worden). Zijn invloed is groot, te veel om op te noemen, dus neemt hij genoegen met de oude favorieten: de zon, de bergen en de regen. “Ik ben ‘gaan’ of ‘doen’. In mijn hart is er een schattig kind, dus het is logisch dat mijn stijl een kinderlijke sfeer heeft”, zegt Christopher. “Het maakt me zo blij dat mensen dit begrijpen en liefde delen via mijn tekeningen. Wat een cool, cool ding.”
