Bloemblaadjes
Je verbindt de genocide in Palestina met de ervaringen van je vader die de genocide in El Salvador overleefde. Waarom is het essentieel om bewegingen voor klimaatrechtvaardigheid te koppelen aan de oppositie tegen oorlog, genocide en de systemische ontheemding die ze veroorzaken?
Dr. Hernández
Dit is belangrijk omdat we, als we aan oorlog denken, dit niet altijd koppelen aan de impact ervan op het grondgebied. Oorlog veroorzaakt een enorme uitstoot van broeikasgassen en genocide is altijd gekoppeld aan de exploitatie van land en natuurlijke hulpbronnen.
In het geval van mijn vader waren er geen mobiele telefoons of digitale hulpmiddelen. Hij was twaalf jaar oud tijdens de oorlog en hoewel er enkele foto’s van journalisten zijn, hebben we niet het soort visuele verslag dat er vandaag de dag bestaat. Voor mij, en voor veel mensen wier ouders of grootouders genocide hebben meegemaakt, helpt het zien van deze beelden ons te begrijpen wat onze ouderen hebben doorstaan en wat zoveel mensen vandaag de dag nog steeds ervaren.
Of het nu in Palestina is of elders, de politiek is complex, maar in de kern is het een strijd om land en wie er toegang toe heeft. Wanneer land alleen als handelsartikel of bezit wordt behandeld, verliezen we de menselijke kosten uit het oog, vooral het lijden van kinderen. Toen ik dit lijden zag, besefte ik dat oorlog diep intergenerationeel is. Dit maakt niet alleen een generatie bang; het vormt de generaties die volgen.
Ik deel het verhaal van mijn vader omdat deze kinderen opgroeien met deze ervaringen van pijn en ontheemding. Toen ik hem interviewde voor mijn eerste boek, zei hij: “O, ik was volwassen. En ik zei: “Wacht even, papa, je was pas twaalf.” Maar trauma dwingt kinderen om veel eerder volwassen te worden dan zou moeten.
Bloemblaadjes
Het boek eindigt in een donker politiek moment dat wordt gekenmerkt door toenemende anti-immigratieretoriek. Wat zou je willen dat ontheemde inheemse volkeren nu weten? En welke boodschap van veerkracht zou u met hen willen delen?
Dr. Hernández
Dit is een moeilijke vraag, omdat we niet in giftige positiviteit mogen vervallen. Te vaak versterken de media de alarmerende commentaren die in dit land heersen. Maar het is belangrijk om te onthouden dat onze voorouders al generaties lang veerkracht hebben getoond. Wij zijn er nog steeds. Als we het hebben over ontheemding en immigratie, vertellen onze gemeenschappen deze verhalen al eeuwenlang. Dit doet niets af aan de inheemse stamsoevereiniteit in de Verenigde Staten, maar we leven onder een onderdrukkend systeem dat angst gebruikt om extreemrechts te sussen.
Het is moeilijk om neutraal te blijven als er sprake is van onrecht, maar het is ook van cruciaal belang om verhalen over klimaatverandering op waarde te schatten. Mediaverhalen over immigratie richten zich vaak op het nastreven van de ‘Amerikaanse droom’ of economische kansen, maar voor veel van onze burgers gaat het niet om geld of ambitie. Het is een kwestie van overleven. Het gaat erom gezinnen en gemeenschappen in leven te houden. Als we immigratie vanuit een meer holistisch perspectief gaan bekijken – niet alleen als mensen die op zoek zijn naar welvaart, maar ook als mensen die op zoek zijn naar veiligheid en continuïteit – zullen misschien meer van ons begrijpen dat migratie zelden een keuze is. Dit is vaak de enige optie die nog overblijft.
Via getuigenissen en verhalen kunnen mensen beginnen te leren. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die opgesloten blijven. Maar er schuilt kracht in onze verhalen. Dit is mijn boodschap: zelfs als we de anonimiteit beschermen, vooral wanneer het migratiebeleid levens in gevaar brengt, is het nog steeds mogelijk om hen dat te vertellen.
Bloemblaadjes
De herinnering aan je grootmoeder aan het einde – spelen met libellen in Oaxaca – is zo teder. Als je je ogen sluit, wat is dan de krachtigste herinnering die je hebt aan het land van je voorouders, en waar verlang je het meest naar?
Dr. Hernández
Ik denk aan de natuur: het gras, de bomen.
Als ik naar Seattle kijk, is de stad, ook al bevinden we ons nog steeds op inheems land, erg verstedelijkt. Je opent je ogen en ziet een gebouw van 20 verdiepingen, torens, huizen en eindeloos beton. Steden hebben misschien hier en daar een boom, maar ik mis dat gevoel van openheid en dat gevoel van thuis en veilig zijn. In steden weet ik niet of het overal hetzelfde is, maar ons angstniveau is hoger. Er zijn auto’s en sirenes, en je moet altijd stoppen, starten en de straat oversteken. Het is niet alsof je vrij door de natuur loopt.
Waar ik het meeste aan denk is een toekomst waarin mensen kunnen terugkeren naar hun land. Terwijl ik naar de verhalen van mensen luisterde, vooral die van de inheemse bevolking, leerde ik dat velen gewoon naar huis willen. Mijn ouders zeggen altijd: “We willen naar huis. We willen daar met pensioen gaan.” Maar omdat de veiligheidsrisico’s elke dag groter worden, is het moeilijk om je geen zorgen te maken als ze over terugkeer praten.
Ik wil dat iedereen deze droom waarmaakt: naar huis kunnen terugkeren, vrij en veilig op aarde kunnen leven. Want daar komt het echt op neer.
