Indigokleurstof, die is afgeleid van Indigo kleurstofis nauw verbonden met ambachtelijke tradities in culturen waar de plant endemisch is, zoals de tropische gebieden van West-Afrika, het traject tussen Tanzania en Zuid-Afrika, en het Indiase subcontinent tot Zuidoost-Azië.
Een moeizaam proces van textuur en fermentatie creëert een diepblauwe kleurstof die nog steeds een van de meest gewilde natuurlijke pigmenten voor textiel en kleding is. Indigo vervult ook een spirituele en sociale rol in sommige culturen, zoals de Yoruba-bevolking in Nigeria en Benin of de Manding in Mali, waar de verfmakers gewoonlijk rituelen uitvoeren bij het starten van een nieuwe batch.
Indigokleurige kleding is een product van tijd en expertise en duidt op rijkdom, status en identiteit. Maar het materiaal heeft ook een duistere erfenis als handelsartikel dat door slaven wordt verbouwd, vooral in South Carolina, om te voldoen aan de publieke vraag naar stoffen met deze unieke kleur. Voor Oegandese kunstenaar Stacy Gillian Abehet medium vormt de conceptuele basis voor een doorlopende serie gedurfde figuratieve schilderijen.
Momenteel te zien op haar solotentoonstelling, Tuin van blauw gefluister op Eenheidprovocerende portretten van zwarte vrouwen verkennen erfgoed, geschiedenis, gender en persoonlijke herinnering. Individuen wier huid verzadigd blauw is, duiden op wat Abe een nieuw ‘zwart ras’ noemt dat ‘de sociale, culturele en historische grenzen overstijgt’, zegt de galerie, eraan toevoegend dat terwijl Abe knikt naar ‘een materiaal dat het zwarte lichaam definieerde en beperkte door middel van handel en arbeid, het hier wordt teruggewonnen en opnieuw geïnterpreteerd’.
Abe verwerkt ook subtiel geborduurde flora en fauna in zijn doeken, waardoor wijnstokken, bloemen, vogels en andere versieringen ontstaan. Nadat ze het borduren van haar moeder heeft geleerd, die het op haar beurt van de hare heeft geleerd, enzovoort, maakt de kunstenaar gebruik van de manier waarop praktische reparaties en vakmanschap vaak via vrouwen van generatie op generatie worden doorgegeven. Abe herinnert zich ook zijn overleden grootmoeder, waarbij hij het persoonlijke naast het universele plaatste.
In acryl, olieverf en draad reproduceert de kunstenaar doordachte taferelen die doen denken aan ervaringen in haar dorp in Oeganda. De vrouwen in haar schilderijen communiceren met de aarde; ze zijn ontspannen en toch afgestemd tijdens het verkennen of loungen in het gras, en dragen in sommige gevallen hoeven als voeten alsof ze gehybridiseerd zijn met hun wilde omgeving. Sommigen slapen en anderen staren de kijker rechtstreeks aan met doordringende herkenning.
“Door zijden draad subtiel met de hand rechtstreeks op het doek te naaien, transformeert de kunstenaar dit huiselijke ritueel in een meditatieve dialoog over de positie van het lichaam van de zwarte vrouw in de picturale ruimte”, zegt Unit. “Het doek wordt een toevluchtsoord – een denkbeeldige tuin – waar haar figuren vrij kunnen bestaan, ongebonden door de beperkingen van de wereld.”
Tuin van blauw gefluister gaat door tot en met 31 januari in Londen. Meer vind je bij de kunstenaar website En Instagram.
