De meest polariserende gothicfilm van het jaar is een kuise teleurstelling

Zelfs met slechts twee speelfilms op haar naam mag je een zekere mate van verdorvenheid van Emerald Fennell verwachten. De directeur van Veelbelovende jonge vrouw En Zoutverbranding heeft een merk opgebouwd uit slechte daden; hou van haar of haat haar, je kunt er in ieder geval op rekenen dat ze zal pushen provocerenwaar anderen nooit aan zouden denken. Ze is een curator van schandalige schokken, en hoewel de meeste een flits in de pan zijn, greep Fennell een mooie kans om die streak te trotseren met Wuthering Hoogten. De klassieke roman van Emily Brontë is de originele, duistere fantasie, maar is zo vaak opnieuw geïnterpreteerd dat alleen een geest als die van Fennell iets nieuws uit het materiaal zou kunnen halen – zelfs als dat betekent dat je het volledig moet verbasteren.

Als doornen die een tuinmuur wurgen, schoot het discours rond de film omhoog vanaf het moment dat Fennell zijn felle visie erover onthulde. Maar wat is er teleurstellend aan Wuthering Hoogten is het gebrek aan daadwerkelijke vervulling van het moment. Het internet had een spelletje vlezige, wellustige Harlequin-romans voor ogen of een brutale zelfspot met Catherine Earnshaw van Margot Robbie, maar Fennell swingt hier niet heen. Haar Wuthering Hoogten is niet volledig apocrief en ook niet zo schandalig, waardoor we ons afvragen waarom het überhaupt weer boven water moest komen.

EN Wuthering Hoogten is een prikkelende, beklijvende tekst, overspoeld met spookachtige geesten, 19e-eeuwse vooroordelen en haat die zo intens zijn dat het tot in de kern corrumpeert. Fennell durft veel door te dringen tot de kern van dit verhaal, de tragische romance tussen de brutale Catherine en de norse Heathcliff (Jacob Elordi). Het paar is al sinds hun jeugd onafscheidelijk, toen Catherine’s vader (Martin Clunes) laatstgenoemde redde van een leven van contractarbeid en hem tot zijn wijk maakte. “Hij zal je huisdier zijn”, zegt meneer Earnshaw tegen een gelukkige jonge Catherine en introduceert een van de conflicten die Wuthering Hoogten zal het grootste deel van de speeltijd van twee uur alleen maar ronddansen.

Heathcliff is in zoveel opzichten Cathy’s lievelingsdier: hij neemt namens haar het pak slaag op als de prettige aard van meneer Earnshaw wordt verzuurd door de drank. Hij werkt op hun terrein terwijl het in puin valt, en als het hout schaars is, breekt hij de stoel waarop hij zit kapot om een ​​vuur voor haar te maken. Het is zwijmelwaardig spul, elke beat wordt geleverd met een perfecte toonhoogte door Elordi. Zijn charisma wordt een terecht centraal punt in deze aanpassing, ongeacht hoezeer zijn casting een belangrijk aspect van het personage, zijn status als de raciale ander, totaal ondermijnt. Je zou het meeste ervan kunnen gebruiken Wuthering Hoogten ze wil meer uit Robbie – ze behandelt dit meer als een gothic spin-off van Barbiesportieve kitscherige kostuums van Jacqueline Durran – maar het is niet moeilijk te begrijpen waarom haar Catherine zo verliefd wordt op Heathcliff, of waarom ze vlucht voor zijn liefde. Het paar kibbelt als broers en zussen totdat de bel tussen hen in knalt, en de film is op zijn best als hij die spanning opbouwt tot een weelderig, sensueel spektakel. In de ongetemde woestenij van de mieren voelt hun perverse aantrekkingskracht natuurlijk en zelfs vooraf bepaald. Maar Cathy’s verlangen om goed te trouwen, gecombineerd met het manipulatieve advies van haar metgezel Nelly (Hong Chau), jaagt Heathcliff uiteindelijk weg.

Fennell neemt veel vrijheden met de tekst van Brontë, maar deze aanpassingen zijn gemakkelijk te negeren als ze haar wereld voor zichzelf laat spreken. Haar shotselectie is doelbewust, brutaal zelfs, en de opengewerkte grappen brengen de film dichter bij wat hij eigenlijk had moeten zijn: een pastiche. Het verhalenboek van Suzie Davies herschept de Heights als een brutalistisch poppenhuis, met pikzwarte muren en deuren die zo klein zijn dat Elordi’s Heathcliff moet bukken om een ​​kamer binnen te gaan. De buren van de Earnshaws in Thrushcross Grange wonen ondertussen op het soort landgoed dat je zou verwachten in een Austen-aanpassing. De beelden van de poppenhuizen spelen een grotere rol wanneer Cathy de aandacht trekt van de meester van de Grange, Edgar Linton (Shazad Latif), en in het soort leven terechtkomt dat ze altijd al wilde hebben. Hij bouwt een heiligdom voor Cathy door haar slaapkamer te schilderen met de bleke perzik van haar huid, inclusief blauwe aderen en sproeten, terwijl zijn wijk Isabella (Alison Oliver, de echte heldin van deze productie) Cathy’s haar gebruikt om griezelige poppen te maken. Wanneer ze haar creatie in een kleinere replica van de Grange plaatst – die binnenin een eigen poppenhuis heeft, en binnenin een nog dieper poppenhuis – begrijpen wij en Cathy meteen de valkuil van een schijnhuwelijk.

Het zijn de details waardoor deze opvalt Wuthering Hoogten zo de moeite waard. Ze vertellen een verhaal dat veel dieper gaat dan het verhaal waarin Fennell geïnteresseerd lijkt te zijn, terwijl haar script de meest uitdagende delen van dit verhaal vermalt om zich te concentreren op de giftige paring ervan. Aan de ene kant is het logisch: dit is een verhaal dat veel te dichtbij is om zich te lenen voor een volledig getrouwe bewerking. Maar Cathy’s hechte band met Heathcliff is net zo robuust, waardoor deze aanpassing zich in cruciale fases van hun relatie moet versnellen. Heathcliff verdwijnt voor vijf lange jaren nadat Cathy met Linton is getrouwd, en wanneer hij terugkeert naar de heide – opgeruimd, nieuw rijk en vastbesloten om Cathy’s wereld te verscheuren – verandert hun hereniging ons verhaal volledig in een wervelende liefdesaffaire.

Maar de echte zieken zullen misschien teleurgesteld zijn door het ontbreken van een lijfje dat hier scheurt. Het is op zijn best allemaal passief wellustig, met halfslachtige knikjes en knikken om ons met horten en stoten te prikkelen. Fennell scheert over alles wat dit grensoverschrijdend zou kunnen maken, en levert een draaideur van gewelddadige momenten op, helemaal tot aan de montage. Een soundtrack verzorgd door Charli xcx en een donderende score van Anthony Willis dragen bij om wat sfeer aan het geheel toe te voegen, maar deze bewerking laat de bal vallen als de tekst om iets diepers vraagt; het had allemaal beter kunnen werken als muziekvideo.

Wuthering Hoogten geeft ons Fennell op haar meest verbazingwekkende kuisheid, niet alleen met de inhoud van deze romance, maar ook met haar pogingen om deze te actualiseren. De film is erg leuk als hij dapper genoeg is om zich te verdiepen in gothic en erotiek, en de duistere thema’s met wilde, fonkelende humor onderzoekt. Maar het zal ook een zeepachtig, meeslepend melodrama opleveren – en net als Cathy met haar gevoelens voor Heathcliff, beseft het dit veel te laat. De wilde wendingen naar oprechtheid ondermijnen uiteindelijk alles, van Fennells oorspronkelijke bedoeling tot de fundamentele bitterheid van Brontë’s originele tekst. Als Fennell ooit te ver wilde gaan, had het hier moeten zijn; dat ze ervoor kiest om op safe te spelen, voelt als het ultieme verraad.

Wuthering Hoogten draait vanaf 13 februari in de bioscoop.