Het is moeilijk om een superheldenfan te zijn. Zelfs de meest toegewijde Marvel-liefhebber moet toegeven dat de films formeel kunnen worden, en dat de superheldenfilms die proberen af te wijken van de norm nog steeds zijn ontworpen om publiekstrekkers te zijn.
Maar het superheldenlandschap hoeft niet zo te zijn. Stripverhalen zijn, meer dan de meeste fandoms, afhankelijk van diehard fans, en die fans hebben hun eigen verhalen die vaak worden verwaarloosd. Een paar jaar geleden werd een beginnend filmmaker nam een van haar favoriete stripfiguren en veranderde hun oorsprongsverhaal in een surrealistische queer coming-of-age-saga in plaats van iets dat je eerder hebt gezien. Eenmaal achtervolgd door auteursrechtkwesties, is het definitief gratis streamen op Tubi.
De Volksjoker heeft een zeer gedenkwaardige stijl.
Veranderde onschuld
De Volksjoker is het speelfilmdebuut van Vera Drew, een komedie-editor met credits op Komedie Bang Bang! en die van Tim en Eric Rundvlees Huis. Drew schittert als Harlequin the Joker, een transgender-komiek die naar de grote stad verhuist op zoek naar acceptatie. Het is een manische videocollage vol grappen die de draak steken met improvisatiescholen, Zaterdagavond livecoming out, en het DC-universum, allemaal in één adem.
De zaken beginnen beter te worden wanneer Harlequin Mr. J ontmoet, een ‘gespannen’ transmannelijke komiek die veel op Jared Leto lijkt. Maar hun relatie – en de relatie van meneer J met een zekere kruisvaarder met kap – brengt Harlekijn ertoe zijn dystopische wereld te redden. Het eindigt allemaal met een verrassend ontroerende confrontatie met zijn moeder (en een koortsdroom-muzieksequentie).
Wanneer De Volksjoker ging in première op het Toronto International Film Festival in 2022 en ontving een “boze brief” over auteursrechtkwesties die ertoe leidden dat geplande vertoningen werden geannuleerd. Maar dit bleek een schoolvoorbeeld van het Streisand-effect: door te proberen de film te verpesten, De Volksjoker werd de superheldenfilm die Warner Bros. niet wil dat je hem ziet.
De Volksjoker springt tussen animatie en live-action gevuld met groen scherm.
Veranderde onschuld
De Volksjoker is een parodie, maar ik vond het nog steeds emotioneel ontroerender dan veel andere superheldenfilms. Harlequin houdt zich bezig met coming-out, verslaving, problemen met het gevoel van eigenwaarde, drugsverslaving en tal van andere problemen uit de echte wereld, maar op klassieke cartoonwijze krijgen deze onderwerpen een laagje vreemdheid en visuele flair.
Nu, bijna vier jaar na de noodlottige TIFF-première, De Volksjoker heeft zichzelf gecementeerd als een baanbrekende tekst in het superheldengenre. Als je jezelf een superheldenfan noemt, dan heb je nog niet alles gezien totdat je dit hebt gezien.
