Corvette (Keke Palmer) is eenzaam. Het is niet het soort eenzaamheid dat kan worden opgelost met meer vrienden of een nieuwe hobby, maar het soort dat voortkomt uit een kosmische vorm van FOMO. De wereld om haar heen verandert, meestal ten kwade, maar soms ten goede – tenminste als het gaat om de kunstenaars die de samenleving vormgeven. Ontwerpers als Corvette’s semi-problematische idool Christie Smith (Demi Moore) gebruiken mode als een perverse vorm van marketing die de perceptie controleert via kleur en grondstoffen. Zo wil ze ook zijn, maar afgezien van het inzenden van een van haar ontwerpen voor een Bay Area-wedstrijd van Metro Designers — fast fashion vervalt van Christie’s haute couture-label – ze staat aan de zijlijn. Het helpt niet dat ze berooid is, met een berg achterstallige rekeningen die in het rotsblok is gesneeuwd Indiana Jonesdie haar wakkere momenten achtervolgt. Corvette ziet bijna geen uitweg uit deze verstikkende schuldenlast, deze stille, verlammende eenzaamheid. Dus hurkt ze in een verlaten kippenwinkel en sluit ze zich vrijwel af van de wereld.
Maar de Corvette is ook een aanjager. Het is de informele term voor winkeldieven die goederen stelen uit luxe winkels en deze tegen een lagere prijs aan de gemeenschap verkopen. Er zit een soort punkrock-, Robin Hood-kwaliteit in de praktijk – en geloof het of niet, het is waarschijnlijk het tamste aspect van Boots Riley’s tweede film. Naar Ik ben dol op boosters is zo fenomenaal, fantastisch raar, het zou niemand moeten verbazen die is afgestemd op de frequentie van de rapper die filmmaker is geworden. Zijn debuut, Sorry dat ik u stoorwas vrijwel hetzelfde totdat de gekke wending in het derde bedrijf de zaken een brug te ver bracht. Zijn eerste serie, Ik ben maagdwas relatief tammer en ingetogen een gonzo-avontuurlijk gevoel en caleidoscopische beelden – maar het maakte niet zo’n grote indruk. Er is geen kans dat dat hier gebeurt: Riley’s nieuwste film is zijn luidste project tot nu toe, en niet alleen omdat het de verzadiging op 11 brengt. Een spervuur van visuele grappen ondermijnt alle stille, rechtschapen woede totdat de twee op de een of andere manier één worden, waardoor dit Riley’s meest rommelige project tot nu toe wordt, maar ook misschien wel zijn beste.
Ik ben dol op boosters is onbeschaamd Boots Riley.
NEON
Ik ben dol op boosters zou nooit een regelrechte overval zijn. Het is een beetje te verliefd op idee van de overval, en alle grapjes die daarbij kunnen optreden, om een zeer aangrijpend verhaal te vertellen, althans in het eerste bedrijf. Riley opent de film met een inleiding tot een wereld die zo belachelijk en humoristisch gebroken is dat alles echt kan, maar het feit dat je van de ene sketch naar de volgende wordt geleid, overtreft lange tijd de behoefte aan een echt plot. De gekke Looney Tunes-logica Ik ben maagd is hier volledig van kracht, staat toe Ik ben dol op boosters de introductie van een plaatselijke lothario (LaKeith Stanfield, die nog nooit zo grappig is geweest) met verleidingsvaardigheden die zo extreem zijn dat hij letterlijk zuigt de ziel uit zijn partners zonder dat iemand met zijn ogen knippert. De uitgestreken houding van Palmer maakt deze onthullingen des te grappiger: Corvette vermaakt zich kort met zijn bezigheden totdat ze een stadslegende hoort over zijn manier van doen aan het bed en zucht: ‘Ik zal hem waarschijnlijk blokkeren.’
Met dezelfde onverschilligheid tegenover het flagrante piramidespel dat de helft van de samenleving in de val heeft gelokt, inclusief haar beste vriendin Sadé (Naomi Ackie), heeft Corvette geen tweedehands meubelwinkel meer, compleet met animatronische stoelen die de bewoners in hun geheel zouden kunnen opslokken. (Dat de hoofdrolspeler – Don Cheadle met een plaatselijke pruik en een nepbuik – nauwelijks op een echt persoon lijkt, is een aanwijzing voor de centrale plot van de film.) Dat soort dingen gebeuren gewoon in de baai, zelfs tot één procent. De beruchte hoogbouw van Christie is bijvoorbeeld ‘verkeerd gebouwd’ en staat nu op een temperatuur van 45 graden, waardoor haar dagelijkse activiteiten lijken op een avondje uit. Titanisch.
Riley levert een snoepkleurige dystopie Ik ben dol op boosters.
Neon
Toch is het voor Christie weinig meer dan een gedoe, net als de heldinnen uit dit verhaal, bekend als de Velvet Gang. Ondanks dat ze hun eigen sterke eigenaardigheden hebben – Corvette’s onofficiële kamergenoot, Mariah (een fantastische Taylor Paige), houdt haar adem in om een lichte huidskleur te hebben en camoufleert zich in boetieks – ze kunnen nog steeds niet genoeg producten verplaatsen om Christie te raken waar het echt pijn doet. Er gaan geruchten dat er dure pakken zijn ter waarde van meer dan $ 100.000, maar deze worden achter slot en grendel bewaard. De Velvet Band brengt veel tijd door in een cyclus van vallen en opstaan, het najagen van hun grote score, en het krijgen van zelfs een baan bij een Metro Designers-winkel (gerund door een hilarisch overdreven Will Poulter) met plannen om op de een of andere manier de hele inventaris te bemachtigen.
Wat ze wekenlang plannen, wordt in enkele minuten bereikt door Jianhu (Poppy Liu), een overloper van een van Christie’s sweatshops in China. Hoe ze in Californië terechtkwam, heeft iets te maken met haar ‘magische tas’, waarmee ze ook in enkele ogenblikken hele winkels van hun koopwaar kan ontdoen. De bende verspilt weinig tijd met het rekruteren van haar, en van daaruit het ware hart ervan Ik ben dol op boosters – als zoiets überhaupt gekwantificeerd zou kunnen worden – kristalliseert het eindelijk. Dit is, net als al het werk van Riley, een socialistische tirade over hoe slecht miljardairs zijn, maar het is ook het meest tastbare uitstapje van de filmmaker naar sciencefiction.
Deze sci-fi-farce kan rommelig worden, maar hij vindt een manier om de landing te vertragen.
Neon
De introductie van een teleportatieapparaat dat ook een soort tijdmachine is en nog een geheim derde ding is misschien wel het vreemdste dat MacGuffin Riley tot nu toe heeft geïntroduceerd, maar het zal niet de laatste zijn die dit verhaal ingewikkelder maakt. Riley heeft zoveel ideeën over deze wereld dat ze de zintuigen overweldigen, maar uiteindelijk… Boosters gaat over waar al zijn werk over gaat: organiseren tegen onze onderdrukkers. Eiza González volgt een soortgelijk pad als de vakbondsvormende witte ridder van Steven Yeun Sorry dat ik u stoor. Met gebleekte wenkbrauwen en een felle septumpiercing belichaamt haar Violeta de punkgeest van de film – en de behoefte aan tastbare systemische verandering – tot in de puntjes. Ze heeft geen echt probleem met boosten, maar zij is het enige personage dat begrijpt hoe belangrijk het is om Christie’s imperium op de ‘juiste’ manier te doorbreken. Ze is ook de enige die Jianhu’s apparaat begrijpt, zoals blijkt uit een zigzaggende expositiereeks die het publiek met meer vragen dan antwoorden kan achterlaten… hoewel het wel voor veel gelach zorgt.
Gelukkig wil Riley het graag laten zien En vertel: Hij is niet de regisseur waar je naar toe gaat voor subtiliteit, een punt dat inmiddels duidelijk zou moeten zijn, maar nog steeds een verwarrende kritiek is. Dit is een regisseur die het achtergrondverhaal van een personage als een film op zijn blote voorhoofd projecteert; dat het raciale zelfrespect aanscherpt met brutale, grensoverschrijdende grappen. Waarom zou zijn oproep tot wapens subtiel zijn? Waarom zou zijn dystopie er een einde aan maken? Als Boosters had een fout, het gaat minder over Riley die het te dik oplegt en meer over de dingen die hij daarvoor achterlaat, zoals de innerlijke levens van zijn heldinnen. Paige en Ackie hebben niet veel anders te doen dan hun meningsverschillen met Corvette goed te maken: Mariah is de dwaas, terwijl Sadé “altijd” de score bepaalt boven het vernederen van Christie. Violeta, actief als ze is, bestaat ook uitsluitend in relatie tot Corvette, het politieke geweten dat ze nog niet heeft, maar zich langzaam begint te ontwikkelen.
Volledig gerealiseerde vrouwelijke personages zijn vanaf het begin aan Riley’s filmografie ontgaan, en hun afwezigheid is een veel urgenter probleem dan toon of finesse. Gelukkig is de overtuiging van deze cast voldoende om deze stoeipartij bij elkaar te houden, en Riley’s slimme platendraaien wordt uiteindelijk logisch, deels dankzij een wending die het concept van ‘uitverkopen aan The Man’ omslaat in een stop-motion-geanimeerde, lichaamswisselende farce. Het is brutaal dystopisch en, zoals de meeste delen van deze film, belachelijk belachelijk. Boosters maakte me zo hard aan het lachen dat ik een steek in de zijkant kreeg, en dat is precies waarom het werkt, met fouten en zo. Dit lust voor het oog wil wanhopig onze blik vasthouden, al was het maar om zijn boodschap over te brengen, en zelfs de samenleving opnieuw vorm te geven. Als oefening in radicale empathie is het meesterlijk – en het heeft het lef om er goed uit te zien als het dat doet.
