Wanneer je een actiefilm krijgt genaamd Normaal, je verwacht er enige ironie over. En met John Wick scenarioschrijver Derek Kolstad en Gratis vuur regisseur Ben Wheatley erachter, zou je verwachten dat die titel volkomen ironisch is. Maar NormaalMet in de hoofdrol Bob Odenkirk als tijdelijke sheriff in een slaperig stadje in Minnesota, die plotseling wordt belegerd door de met jachtgeweren sjouwende inwoners, is verrassend middelmatig. Nou ja, misschien net boven het gemiddelde, dankzij de bonafide actiehelden van Odenkirk en de pittige en stuwende regie van Wheatley.
Normaal volgt sheriff Ulysses (Odenkirk), een man die wordt achtervolgd door een mislukking uit het verleden en op zoek is naar een gemakkelijke baan om zijn rommelige scheiding af te handelen. Hij neemt de rol op zich van interim-sheriff in Normal, Minnesota, een onopvallende stad in het Midwesten die eruitziet als elk ander economisch achtergebleven stadje in het land – op een paar uitzonderingen na. Het politiearsenaal is gevuld met wapens en technologie van militaire kwaliteit. Het burgemeestershuis is een prachtig herenhuis van een miljard dollar. En de stad blijkt een verdacht hoog bedrag te hebben opgehaald voor diverse infrastructuurprojecten.
In eerste instantie beschouwt Ulysses het als de typische eigenaardigheden van een kleine stad, in de hoop zijn hoofd erbij te houden totdat de stad een echte sheriff kiest. Maar het loopt allemaal mis als twee wanhopige criminelen (Reena Jolly en Brendan Fletcher) besluiten de bank van de stad te beroven, waar ze ontdekken dat de kluis vol zit met goudstaven ter waarde van miljarden dollars. Wanneer Ulysses met de overvallers probeert te onderhandelen, wordt hij plotseling aangevallen door de hulpsheriff. Al snel zit de hele stad hen op de hielen, waarbij iedereen, van de oudere breigoeddame tot de knappe barman (een enorm onderbenutte Lena Headey), met dodelijke wapens zwaait om buitenstaanders te vermoorden. Want als ze dat niet doen, zal de Japanse yakuza naar Normal afdalen om ze allemaal af te slachten.
Het is een behoorlijk belachelijke wending, een die – opzettelijk of niet – aanvoelt als een eenvoudige riff op die van Edgar Wright. Hete dons. Een cultstad die plotseling een slagveld wordt voor onze onverschrokken hoofdpersoon? Wat is er niet om van te houden? Maar ook al NormaalHet enigszins belachelijke uitgangspunt plaagt een film die uit de actiefilmvorm van John Wick wil breken, maar kan niet helemaal aan zijn schaduw ontsnappen.
De fout ligt grotendeels bij Kolstad, die een wankel script aflevert met voorspelbare wendingen en een aantal werkelijk twijfelachtige dialogen, inclusief hardhandige regels als: “Ik dacht dat deze stad normaal was! Het is niet normaal.” Het zijn scènes als deze die je daaraan herinneren John Wick was oorspronkelijk een direct-to-video-film genaamd Spot – een B-film die dankzij de prestaties van Keanu Reeves en de radicale actie van Chad Stahelski tot een waar fenomeen werd verheven. Normaal zit nog niet helemaal op dat niveau, maar regisseur Ben Wheatley maakt gelukkig gebruik van het spannende filmmaken dat hij liet zien met films als Gratis vuur En Hoogbouwen verheft de film boven de verschillende anderen John Wick krijgt drie slag.
De besneeuwde sfeer van Normaal een nieuw niveau van inzet toevoegen aan het verhaal en textuur aan de vechtscènes.
Magnolia-foto’s
Het geheim van NormaalHet succes van de game is tweeledig: de wedstrijden zijn rommelig en onspeelbaar, en dat zijn ze ook ongenadig. Wheatley komt uit dezelfde filmschool als Wright en hanteert dezelfde droge Britse humor in zijn actiescènes – een vechtpartij met een moedige postbode eindigt in een gigantisch metalen bord dat uit het linkerveld komt om de dag te redden. De film staat vol met Tsjechoviaanse geweren, messen en bazooka’s, maar Wheatley gooit ze graag uit het raam om een auto door de deuren te laten crashen. Het is een film die flirt met een soort actie van het type “Rube Goldberg-machine” die de monotonie van typische punch-punch-kick-gevechten helpt doorbreken.
Misschien wel het meest verfrissend is dat Odenkirk geen zeer bekwame huurmoordenaar of zelfs maar een redelijk bekwame vechter speelt. Hij is gewoon een man die probeert te overleven en in ongelooflijke omstandigheden terechtkomt. Het is een duidelijk verschil met zijn rol in Neede tweede door Kolstad geschreven actiefranchise waar hij de hoofdrol in speelt, en Odenkirk vindt het heerlijk om zijn actieheld een “aw-shucks” -charme te geven.
Normaal voldoet misschien niet helemaal aan het absurde uitgangspunt, of voldoet zelfs niet aan de ironie die de titel belooft. Maar het heeft wel een handvol leuke, creatieve vechtscènes en enkele plezierige slijmerige ondersteunende optredens van Henry Winkler en Headey. En dankzij de combinatie Wheatley en Odenkirk is het bovengemiddeld goed.
