De meest verrassende sciencefiction- en horrorfilms op SXSW zetten de Rom-Com op zijn kop

De traditionele romcom heeft de afgelopen tien jaar aan de beademing gelegen, en dat is jammer, maar het boy-meets-girl-concept leeft voort, zij het met een genre-make-over, op de SXSW van dit jaar. De levendigste films van het festival zetten eeuwenoude romantische verhalen op hun kop en gooien liefdesverhalen in horror-getinte bloed, trippy science fiction en ondoorgrondelijke fantasy. Het is het soort genre-mashing dat echt nooit oud wordt: zelfs als het verhaal gebrekkig is, geeft het ons nog steeds genoeg om verliefd op te worden.

De meest verrassende hits van SXSW namen elk het concept van liefde en remixten het op hun eigen perverse manieren, dus hier zijn de films die dat uitgangspunt respecteerden – ten goede of ten kwade.

Wensdenken

Toen Julia (Maya Hawke) en Charlie (Lewis Pullman) elkaar voor het eerst ontmoetten, was het als kismet. De wereld leek zich te hervormen rond hun liefde, maar de laatste tijd lijken ze alleen maar te vechten. Terwijl ze leren van tweelingzussen die met energie werken (beide gespeeld door Kate Berlant), zijn ze tweelingvlammen die opgesloten zitten in een zich herhalende cyclus. Maar er is nog steeds hoop: ze hebben hun relatie in het begin gemanifesteerd, en ze kunnen het voortbestaan ​​ervan manifesteren. Sterker nog, ze kunnen zich waarschijnlijk manifesteren ietsen het stel verspilt weinig tijd met het bewijzen van die waarheid. Een goed getimede sext zorgt ervoor dat Julia’s baan bij een gameontwerpbureau ten onder gaat; een doodlopend gesprek over exen zorgt ervoor dat de voorraad van een cryptocurrency keldert. Het is het soort onzin dat een uitstervend ras is geworden, maar Graham Parkes’ Wensdenken brengt hem graag weer tot leven.

Het is echter zeldzaam om een ​​film te vinden die zowel sciencefiction als romantiek bevat Wensdenken verdeelt het verschil met een vleugje neurotische humor en bitterzoet drama. Parkes, pas het concept losjes aan Het geheim (waar je zowel aantrekt wat je wilt als waar je bang voor bent), geniet van het gonzo-uitgangspunt van een relatie die bijna implosief is. Verliefd zijn voelt veel als onoverwinnelijk zijn, of je eigen vernietiging tegemoet rennen, en Wensdenken omarmt die parallel niet teder. Het stomende tweede bedrijf van Julia en Charlie is geweldig om mee te beginnen, maar het duurt niet lang – en terwijl hun relatie afdaalt in een bekende storm van misverstanden en wanhopige romantiek, dreigt de wereld om hen heen af ​​te brokkelen, dankzij een aardbeving die onheilspellend ‘The Big One’ wordt genoemd. Het kan niet beweren subtiel te zijn, maar nu Pullman en Hawke zo behendig door zowel hartverscheurende vernietiging als manische humor navigeren, is dat terecht het laatste waar deze film aan denkt.

Wensdenken ging op 12 maart in première op SXSW. Het heeft nog geen distributeur of algemene releasedatum.

Bezigheid

Er is niets erger dan te laat komen voor een film die al wordt geprezen als een onvergetelijke sensatie… vooral als die liefde niet helemaal klopt. Helaas is dat het verhaal met Curry Barker’s Bezigheid. Het aanvankelijke gezoem was gloeiend; ter plekke in Austin werd de film geïntroduceerd als “de beste film die je dit jaar zult zien”. En wat Barker te bieden heeft is vaak meeslepend; het voelt gewoon als de helft van een veel meeslepender verhaal. Bezigheid’Het uitgangspunt is net verwrongen genoeg om iets nieuws en krankzinnigs aan het horrorgenre toe te voegen, maar het geniet veel meer van de plagerij dan van de uitvoering. Er is iets van Open in zijn ‘wees voorzichtig met wat je wenst’ volgt de verwaandheid de zachtaardige, verliefde Beer (Michael Johnston) terwijl hij worstelt om zijn liefde voor zijn goede vriend Nikki (Inde Navarrette) te bekennen. Barker sneed zijn tanden in de sketchcomedy en verzamelt een trouwe schare fans via zijn YouTube-kanaal That’s A Bad Idea, en de droge, ineenkrimpende humor zorgt ervoor Bezigheid een groot deel van zijn persoonlijkheid. De regisseur weet hoe hij ons moet laten kronkelen, of het nu gaat om Bear’s aanhoudende onhandige pogingen of om de aanvallen van zelfbeschadiging en blokkades die daarop volgen.

Het is het eerste dat de weg vrijmaakt voor het laatste. Bjørn vertelt Nikki niet hoe hij zich werkelijk voelt, maar er is een gevoel dat ze toch actief bang is voor zijn bekentenis. Dus neemt hij genoegen met een wanhopige zet en doet een wens voor een One Wish Willow, een propcadeau dat hij ophaalt bij een plaatselijke woo-woo-winkel. En verbazingwekkend genoeg werkt het: Nikki valt in enkele ogenblikken hals over kop en beweert meer van Bear te houden dan van wie dan ook ter wereld. Navarrette is een angstaanjagende natuurkracht die in één klap overschakelt van liefdevolle tederheid naar totaal demonisme. Als het script van Barker die gonzo-uitvoering maar met meer inhoud ondersteunde. Het verwijst naar de boosaardigheid die inherent is aan Bear’s verlangen, verwijst naar het bezit dat deze instemmingsverdraaiende relatie mogelijk maakte, maar gaat nooit in op de bloedige broodkruimels die het vergiet. Als een reeks grove grappen, Bezigheid is een kijkbaar debuut, maar nadat de adrenaline was uitgewerkt, merkte ik dat ik meer inhoud verlangde.

Bezigheid ging op 14 maart in première op SXSW. Vanaf 15 mei draait de film in de bioscoop.

De vos

“Kun je gewoon normaal zijn?” vraagt ​​een ongelovige Nick (Jai Courtney) op een ochtend aan zijn verloofde Kori (Emily Browning). Dat is een terechte vraag, aangezien Kori schijnbaar van de ene op de andere dag is veranderd terwijl ze naakt en bedekt met vuil door hun gedeelde huis dwaalt. Maar Nick heeft ook de volledige schuld: als hij erachter komt dat Kori hem bedriegt met zijn corrupte baas, Derek (Damon Herriman), duwt hij haar in een magisch gat dat haar zogenaamd in zijn droompartner zal veranderen. Dit alles werd aangedrongen door een sluwe vos (ingesproken door Olivia Colman) omdat dieren in deze parallelle wereld praten. Cruciaal is echter dat ze ook zeer bedreven zijn in het krijgen van precies wat ze willen van mensen, een concept dat De vos duwt in een absurd grappige, onvergetelijke avonturenklucht.

Geschreven en geregisseerd door Dario Russo, De vos kan het gemakkelijkst worden beschreven in vergelijking met andere, even gekke films. Er zijn flitsen van Wes Anderson, Yorgos Lanthimos en Taika Waititi in deze onconventionele huwelijkssatire, niet alleen omdat hij zich zo serieus inzet voor zijn twee magische realisme (compleet met grappige dierenpoppen en een paar stop-motion-effecten), maar vanwege de humor die wild slingert van kurkdroge, strakke gezichten naar pure kleurrijke landschappen. De jongens Claudia Doumit is van dat laatste het beste voorbeeld; als Dereks onrecht aangedaan, flamboyante vrouw, levert ze De vos met een complexe dimensie en slechte humor. Maar Russo is ook niet bang om serieus te worden: het is een waarschuwend verhaal dat rechtstreeks uit de doos wordt geplukt De fabels van Aesopusmaar met een moderne twist die bewijst hoeveel deze verhalen ons nog te leren hebben.

De vos ging in première op SXSW op 15 maart. Het heeft nog geen Amerikaanse distributeur of algemene releasedatum.