In Processieniets is ooit statisch. Bomen en zelfs rotsen worden tot leven gebracht door muziek, stedelijke landschappen worden uitgesneden door een passerende vogel, blokken gebouwen veranderen in vage vormen terwijl ze verdwijnen. Orfeo werd geïnspireerd door de korte film uit 1977 van Charles en Ray Eames Machten van tien – waarbij de video uitzoomt in schalen van tien, tot op galactische schaal, en dan weer terug naar de microscopische schaal. “Een van de belangrijkste inzichten voor mij was de gelijkenis tussen sterren die vrij in de ruimte zweven en de orbitale beweging van deeltjes op de kleinste schaal”, zegt Orfeo.
Deze kronkelige kwaliteit is ook duidelijk zichtbaar in de video van Plotseling. Orfeo ontwierp zijn eigen lettertype voor de video, bestaande uit unieke inktstippen die hij vergelijkt met zandkorrels die ‘vloeien en oplossen’. Zijn grootste inspiratiebron was William Blake, wiens afdrukken thuis in de schappen van Orfeo te vinden zijn. “Ik denk dat waar mogelijk, als er naar verschillende werelden en formats kan worden verwezen en deze kunnen worden samengevoegd, deze de creatieve output echt zullen verrijken en verdiepen”, zegt Orfeo. Door werelden samen te voegen en referenties in creatieve productie samen te brengen, verrijkt Orfeo het proces. “Net zoals Bob Dylan inspiratie haalt uit volksliederen en andere krachtige mythologieën, denk ik dat er een poëtische grativa is die kan worden overgebracht door in nieuwe media naar oudere werelden te verwijzen”, zegt hij.
In beide video’s worden natuurlijke beelden en menselijke figuren naast elkaar getoond. In Processieeen figuur gaat door een kleine open deur voordat hij een rots met de maan in een baan om de aarde brengt. Terwijl binnen Plotselingeen rennend persoon verandert in een slak voordat hij in een hongerige wolf verandert. De gezichtsuitdrukkingen zijn ook bijzonder levendig in de video, getekend door Orfeo met knipogen naar zijn houtsnijwerk, met wat hij beschrijft als ‘mythische personages met een grote glimlach of tranen.’
Na enige reflectie concludeert Orfeo: “Ik hou van deze beweging tussen de twee werelden – het is alsof je even wakker wordt uit de ene droom en overgaat in een andere, om vervolgens weer in het origineel te worden ondergedompeld. » Theatraliteit, natuur en folklore vormen de kern van Orfeo’s werk, dat levendig en uitgebreid is – er is geen moment waarop je zijn animatie kunt afsluiten, noch een scène waarin een conclusie vereist is.
