De nieuwe korte film van Mona Fastvold is een ode aan de transformatie van tieners

Op een grote, landelijke kostschool, badend in gouden licht, stapt een jong meisje uit de lijn van haar medestudenten de wereld in, eindelijk zichtbaar maar nog niet volledig gevormd. Dat is het uitgangspunt van Discipline, een nieuwe film van een Noorse auteur en actrice Hier Fastvold voor Miu Miu-vrouwenverhalende langlopende lijn damesshorts in opdracht van het Italiaanse modehuis.

Toen Miu Miu haar benaderde, zat Fastvold midden in een promotietour voor haar nieuwste speelfilm, The Testament of Ann Lee, een opwindende muzikale biopic over de oprichter van The Shakers – de extatische christelijke sekte die bekend staat om hun door dans geleide stijl van aanbidding. Geïnspireerd door een sentimentele Miu Miu-jurk en de wens om haar Ann Lee-team (waaronder de Britse componist Daniel Blumberg, choreograaf Celia Rowlson-Hall, hoofdrolspeelster Amanda Seyfried en cameraman William Rexer) te herenigen, ging Fastvold aan de slag.

De filmmaker beschrijft het resulterende stuk als een ‘toongedicht’ dat verschilt van het oeuvre dat ze tot nu toe heeft geproduceerd – waaronder haar eerste twee speelfilms, The Sleepwalker en De komende wereldEn De brutalist scenario dat ze samen met haar partner Brady Corbet schreef, maar met veel van dezelfde kenmerken: sfeervolle geïsoleerde instellingen, karaktergedreven verhalen (versterkt door kostuums) en diep expressieve bewegingen.

Prachtig opgenomen op 35 mm, op een experimentele soundtrack van gesyncopeerde drums en wiebelende fluit, en geleid door een groep dansers die op maat gemaakte levensgrote poppen bedienen, is Discipline een surrealistische en sublieme ode aan de transformatie van tieners. Voorafgaand aan de première in New York ging Mona Fastvold om tafel met AnOther om de realisatie te bespreken.

Daisy Woodward: Wat was je uitgangspunt voor Discipline?

Hier Fastvold: De parameters van het stuk zijn om kleding te gebruiken die er speciaal voor is gemaakt. Verder kun je doen wat je wilt, wat leuk is, maar ik vond die constructie leuk: een stuk creëren dat in dialoog is met een kledingstuk en dat in het midden plaatsen.

DW: Ik las dat de jurken van de meisjes gebaseerd waren op de jurk die je droeg op het filmfestival van Venetië.

MF: Ja, degene die ik droeg op de persconferentie van The Testament of Ann Lee. De allereerste keer dat je over een film praat, is stressvol en zenuwslopend – je hebt je woorden er nog niet helemaal over gevonden – dus het is belangrijk om iets te vinden waarin je je op dat moment beschermd voelt. Het was het kledingstuk waar ik de sterkste emotionele band mee had, dus besloot ik iets voor die jurk te schrijven, er een versie van te gebruiken en te kijken of ik er een andere betekenis van kon ontdekken. Ik wilde dat de film stil zou zijn en dat de jurk zou worden bewoond door iets onzichtbaars – de poppen – om echt ruimte te geven aan het stuk.

DW: Vertel ons meer over de poppen.

MF: Ik wilde al een tijdje met poppen en poppenspel werken en meer beweging ontdekken. Ik dacht dat als je een levensgrote pop hebt en die wordt bediend door een danser, het een soort ander zelf wordt, deze scheiding van het zelf. Ik heb veel nagedacht over de breuk en versmelting (van het zelf). Voor mij is er altijd iets aan Miu Miu geweest dat een beetje op een uniform lijkt: dit spel tussen volwassen vrouwelijkheid en meisjesjaren. Dus dat was de vonk: het begin van die stap van meisje naar jonge vrouw, en erover nadenken alsof je je aankleedt en je voorbereidt op een personage dat je speelt in plaats van jezelf.

Ik heb een dochter van elf en ik zie hoe voorzichtig jonge meisjes zijn met wat ze dragen. Kleding is zo logisch in deze pre-tiener-, vroege tienerfase: je bent voortdurend bezig met het uitproberen van persoonlijkheden. Voor het laatste geïmproviseerde deel van het bewegingsstuk van de film was het de taak voor elke danser om in dialoog te gaan met zijn 13-jarige zelf. Er zit veel tederheid in de beweging die leidt naar de geboorte van dit ‘echte meisje’. Ik had dat deel dagenlang kunnen filmen!

DW: Het ‘echte meisje’ draagt ​​een prachtige roze jurk. Hoe ben je erop beland?

MF: Ik wist dat ik een stuk uit de nieuwe Miu Miu-collectie wilde gebruiken, die zo radicaal is. Het heeft veel mannelijke elementen, maar er is ook vrouwelijkheid, en zaken als de schorten die verwijzen naar een andere periode in Italië. De vorige collectie had alle meisjesachtige, uniforme verwijzingen, dus ik dacht: “Dit is spannend, ik kan een cocon-vlinderverhaal maken.”

DW: Je werkte samen met je oude medewerker, choreograaf Celia Rowlson-Hall, die ook Ann Lee choreografeerde.

MF: Ja, ik heb met Celia samengewerkt gechoreografeerde gedeelte en het improvisatiestuk. We werkten met 18 dansers en twee hoofddansers: de ene is de pop – de mens in het kostuum – en de andere bedient de pop.

DW: Op de een of andere manier voelen de twee films alsof ze uit dezelfde wereld komen.

MF: Ze zijn echt in dialoog. Dit is heel anders, maar het is als een super raar bonusnummer.

DW: Kwam de beslissing om de film in een katholieke school af te spelen voort uit de religieuze context van Ann Lee?

MF: Eerlijk gezegd had het meer met Italië te maken dan met Prada. Ik dacht aan Italiaanse kostscholen en aan het boek The Sweet Days of Discipline van Fleur Jaeggy, dat zich afspeelt in een kostschool in de Alpen. Ik had het idee om deze geïsoleerde school te creëren waar alles heel uniform en eenvoudig is.

DW: Heb je in Italië gefilmd?

MF: Nee, ik heb de foto gemaakt in de staat New York, in dit herenhuis uit de Gilded Age met prachtige botten en verbazingwekkend marmer en hout. Ik wilde een palet met veel geschiedenis, dat deze Italiaanse eetschool in mijn gedachten zou oproepen, zonder het aan een heel specifieke tijd of plaats te binden. Bij dit stuk werkte ik alsof ik een gedicht maakte van foto’s. Het was minder een intellectuele benadering omdat het echt op beweging gericht zou zijn en stil kon zijn.

DW: Hoe was het om het kortefilmformaat opnieuw te bekijken na het maken van speelfilms?

MF: Het is moeilijk omdat ik zo gewend ben aan het schrijven van lange scripts – ik denk niet dat terughoudendheid op dat gebied echt mijn kracht is! Als het een korte film is, moet je een heel eenvoudig idee hebben, iets heel preciess. Maar dat is het leuke van Discipline: ik had het gevoel dat het zichzelf niet echt hoefde uit te leggen of tot een conclusie te komen. Het zou gewoon een verkenning van ideeën kunnen zijn, wat korte films vaak zijn. Het voelde absoluut ongelooflijk om met mijn team iets te maken dat gewoon speels en verkennend was, zonder de verwachting dat je iets op een bepaalde manier zou opleveren – zelfs niet aan jezelf.

Miu Miu Vrouwenverhalen nummer 31: Discipline is nu uit. The Testament of Ann Lee is vanaf 20 februari in de Britse bioscopen te zien.