Toen ik mijn vriendin Nora vertelde dat ik zwanger was met een jongenze keek me aan over onze borden pasta heen en zei: ‘O, Joanna, je hebt de kans om een vriendelijke man groot te brengen.’ Ik vond het zo’n mooi en ontroerend gevoel, en de afgelopen zestien jaar heb ik dat echt geprobeerd. Ik heb het mijn twee jongens geleerd toestemming, periodes, excuses, vrijgevigheidde lijst gaat maar door.
Op hun twaalfde en vijftienjarige leeftijd zijn ze absoluut de schattigste, maar één ding waar ik NOG STEEDS gek van word, is hoe ik hun klusjes op microniveau moet beheren. “Kun jij de tafel afruimen?” Ik zal het vragen en er dan op wijzen dat ze het zout en de peper nog moeten wegleggen en mijn bord telt ook en vergeet niet om de tafel af te vegen en jongens laten de glazen niet op het aanrecht liggen! Gahhh!!!! Of ik vraag ze om ’s avonds de luiken te sluiten en in plaats daarvan doen ze het afwezige licht uit. “Oh, sorry”, zeggen ze als ik ze corrigeer. “Ik heb je niet echt gehoord.”
Onlangs schreven we erover T-shirts met de tekst ‘Dept of Invisible Labor’ en de lezers waren er dol op. Het is zo gemakkelijk om het gevoel te hebben dat je stilletjes de leiding hebt over de show, terwijl alle anderen rondscharrelen. Eén lezer antwoordde: “Ik kocht het Dept of Invisible Labor-t-shirt sneller dan je kunt zeggen: ‘Kun je een lijst voor me maken?'”
KUN JE MIJ EEN LIJST MAKEN???? *alle schedel-emoji’s*
Ik realiseerde me, dus help me god, ik wil geen jongens opvoeden die hun partners vragen om ze gewoon een lijst te geven met dingen die ze moeten doen. Ik wil niet! Ik kan het niet! En plotseling herinnerde ik me iets dat ik op Instagram of Substack had gezien – (als je de naam van de persoon weet, vertel het me dan zodat ik ernaar kan linken; bijgewerkt: Ik hoorde over dit briljante concept van Sam Kelly!) — over een moeder die klusjes op een andere manier deed, dus besloot ik hetzelfde te doen.
Dit gaat als volgt: in plaats van mijn kinderen precies te vertellen wat ze moeten doen om te helpen, en ze er vervolgens aan te herinneren en aan te sturen terwijl ze de taken uitvoeren, vraag ik ze vandaag: “Toby en Anton, voordat we naar bed gaan, kunnen jullie alsjeblieft drie dingen doen om te helpen in deze kamer?” En ze moeten rondkijken en de DINGEN opmerken die gedaan moeten worden, en die dan DOEN.
ik bedoel!!! Hoe geweldig is dat? Het voelt als een no-brainer, het is alsof je een raadsel oplost.
De eerste keer dat ik ze vroeg om drie dingen te doen, keken ze verward om zich heen. “Wat moet ik doen?” vroeg iemand mij. ‘Het ziet er hier eerlijk gezegd behoorlijk schoon uit’, zei de ander. Ik moedigde ze aan om te blijven zoeken en wees ze op een paar dingen totdat ze het binnen een paar avonden onder de knie hadden.
Als ik ze nu drie dingen vraag, gaan ze aan het werk. “Ik neem alle sweatshirts en sokken mee naar onze kamers”, zei Anton gisteravond. “Dan veeg ik het aanrecht af en zet ik het afval buiten.” Vervolgens keek Toby om zich heen en zei tegen mij: “Ik zal al onze waterglazen opbergen, het ontbijt klaarzetten voor morgen en de lichten uitdoen als we naar bed gaan.”
Deze jongens! Ik moet zeggen dat ik de afgelopen 16 jaar keer op keer heb gezien dat kinderen aardig en goed willen zijn, dat ze willen helpen en zich bekwaam willen voelen. En raad eens? Als deze jongens opgroeien tot vriendelijke mannen, zullen ze bereid zijn hun eigen verdomde lijstjes te schrijven.
Anton en zijn neef Jimmy voor het kerstdiner voordat ze de tafel afruimen.
Jimmy: “Kun je die foto naar mijn moeder sturen?” hahaha
gedachten? Zou jij dit (of doen)? Welke andere ouderschapshacks heb je in de loop der jaren ontdekt? Ik hoor het graag.
P.S Hoe ik mijn kinderen leerde praten tijdens het etenEn de tiener, de tween, de peuter en de bult.
