Dat brengt mij bij het tweede punt: Amerikanen staan niet machteloos tegenover deze veranderingen. Gemeenschappen beschikken inderdaad over grote macht, in meer dan één opzicht.
Het is een enorme onaangeboorde energiebron die zich in het volle zicht van de 132 miljoen huishoudens van Amerika verbergt. Elk inefficiënt apparaat dat u vervangt, zonnepanelen en batterijopslag die u installeert, of elk slim apparaat dat u programmeert om het energieverbruik tijdens energiepiek bescheiden te verminderen, voegen allemaal de broodnodige capaciteit toe aan het elektriciteitsnet.
Uit een analyse van Rewiring America, de non-profitorganisatie waar ik uitvoerend directeur ben, blijkt dat het op grote schaal moderniseren van huizen in snelgroeiende staten als Texas, Florida en Arizona het elektriciteitsverbruik in woningen met ongeveer half. En deze megawatts kunnen op het elektriciteitsnet blijven en worden omgeleid met aanzienlijk minder tijd en moeite dan nodig is om een traditionele elektriciteitscentrale te bouwen. Dat is enorm (en kwantificeerbaar) waardevol voor Amerikaanse bedrijven die de energie willen veiligstellen die ze nu nodig hebben om hun datacenters online te krijgen en concurrerend te blijven in de wereldwijde AI-race.
Het is een baanbrekend idee: het huishouden als kritieke energie-infrastructuur, een infrastructuur die energie terug kan leveren aan het elektriciteitsnet door simpelweg elektrificatie en efficiëntie-upgrades. En dit moment van ongekende vraag naar energie en een samenleving die door AI wordt getransformeerd, vereist een baanbrekende aanpak.
Op dit moment dekken huishoudens die energiebesparende upgrades willen uitvoeren zelfs de initiële kosten. Degenen die over de middelen beschikken, kunnen in de beste apparatuur investeren en het meeste geld besparen: gemiddeld $2.000 per jaar, volgens gegevens van Rewiring America. Ondertussen heeft een kwart van de huishoudens met een laag inkomen besteed meer dan 15% van hun inkomen op de energierekening. Elk huishouden moet voor zichzelf zorgen, en de welvaartskloof wordt groter.
Maar wat als we een nieuw model zouden ontwerpen? Wat als we deze individuele huishoudelijke acties zouden behandelen als onderdeel van de bredere sociale conventie? We kunnen ons energiesysteem herstructureren om gedeelde waarde te creëren door de kosten van deze individuele energie-infrastructuur te socialiseren.
Dit is hoe het innovatieve model kan werken: Bedrijven die wanhopig behoefte hebben aan stroom kunnen die stroom ‘kopen’ door rechtstreeks in huishoudens te investeren, waardoor de aanloopkosten van elektrificatie en efficiëntie-upgrades worden gedekt en alle gezinnen om er toegang toe te hebben. Bedrijven krijgen de extra elektriciteit op het net die ze nodig hebben om honderden datacenters van stroom te voorzien. Huishoudens krijgen apparatuur die beter werkt en geld bespaart, ongeacht hun financiële situatie. Iedereen krijgt gezondere lucht en een betrouwbaarder en betaalbaarder elektriciteitsnet.
En misschien wel het allerbelangrijkste: we beginnen de machtsbalans te doen kantelen op manieren die niet alleen ons energiesysteem, maar ook onze economie en samenleving fundamenteel kunnen hervormen.
