Diogo’s schilderijen markeren een nieuw tijdperk in zijn creatieve carrière. Terug in 2023It’s Nice That sprak met Diogo over zijn grafische ontwerpwerk en zijn twintig jaar durende carrière aan het roer van enkele van de meest prominente grafische ontwerpstudio’s van Lissabon. Ontworpen voor Festival Iminente en Lux Frágil, heeft Diogo zijn stijl afgestemd om vakkundig aan de behoeften van klanten te voldoen, maar nu is hij op zijn eigen golf. Met verf en canvas gaat Diogo visueel van de keten af en wil hij niet langer experimenteren met leesbaarheid of voldoen aan de verwachtingen van de klant, maar negeert hij de narratieve context totaal.
“Als ik schilder, probeer ik niet naar te veel dingen te kijken, zodat ik niet te veel beïnvloed word. Maar we kunnen niet echt aan onszelf ontsnappen”, zegt Diogo. “Er zijn fantasieën van andere mensen waar ik van hou.” Diogo’s werk is een kleurrijke combinatie van de vreemde filmische paletten van Alejandro Jodorowsky, Japanse sciencefiction en vintage posters. Zoals we allemaal weten, waren daar ook nooit regels van toepassing.
Deze afwijking van grafisch ontwerp naar schilderkunst is aanzienlijk, omdat de afmetingen van zware verflagen zijn werk nu tot 3D-objecten maken. Textuur is een groot deel van de werken zoals deze te zien zijn Noord moge de dood je troosten, waar het beeld van een geschilderde teddybeer wordt verstoord met blauwe kleurpotloden die aanvoelen als een kind dat een slaapkamermuur bestrijkt met kleurpotloden.
In sommige werken zie je het witte canvas onder de krabbels van doe-het-zelf-textuurpasta, in andere zie je de dikke bollen verf en de schaduwen die daaronder in de afbeeldingen vastzitten. Terwijl de meeste kunstenaars de kleurentheorie bestuderen en zich aan de regels houden, zijn de schilderijen van Diogo wetteloos: ze mengen opzichtige kleuren met elkaar, waardoor figuren er soms uitzien als omgekeerde foto’s, of ze implementeren tegenpolen om de verwachtingen van figuratieve en objectschilderkunst te ondermijnen. Het werkt vanwege de onschuld waar Diogo over spreekt, een thrash metal oprechtheid die smeekt om onschadelijk te beledigen.
