Muziek vormt een reis. Het vult de marges. Voegt textuur toe. Geeft huidige momenten en toekomstige herinneringen iets om vast te houden. Als je het goed doet, maak je niet alleen de reiservaring beter. Je geeft jezelf iets om later op terug te komen. Maanden vanaf nu. Jaren vanaf nu.
Je drukt op play en plotseling ben je daar weer.
PCH oprijden.
Rond een vuur zitten.
Naar iets kijken dat niet echt voelt.
Het is alsof je je toekomstige zelf een herinnering geeft.
Voor de onze Herenreis naar Malibu begon de muziek in de auto. De rit van LAX naar Agave huis duurde ongeveer 90 minuten. Meestal langs PCH. Ramen gebarsten. Zonnedak open. Dat soort rijden.
Ik heb niet teveel nagedacht over de afspeellijst. Geen genreregels. Gewoon een filter: moet ik hierdoor met mijn hoofd knikken? Het soort liedje waarbij je je lippen op elkaar tuit, een beetje achterover leunt en gewoon… bopt.
