De tentoonstelling beslaat twee verdiepingen met films, interviews en objecten gemaakt van drijfhout. Je hoort van wetenschappers en historici, maar je ziet ook de schoonheid van oude liederen en eeuwenoude artefacten. Steyerl heeft het over ‘junk time’, het gevoel moe en afgeleid te zijn door onze telefoons en banen, en vergelijkt dit met ‘deep time’, het langzame, kalme ritme van de aarde en de zee. Wanneer je de bovenste verdieping bereikt en in de rode bioscoopstoelen gaat zitten, begin je misschien de langzamere hartslag te voelen. Het herinnert ons eraan dat er een veel groter verhaal gaande is dan alleen het verhaal dat we op onze schermen zien.
