Belén Segu vond haar dromerige, surrealistische beeldstijl ergens tussen haar Photoshop-lagen. De Chileense beeldend kunstenaar benaderde het hulpmiddel als een manier om de oneindige mogelijkheden bloot te leggen om een enkel beeld te ‘vervormen en manipuleren’, en volgde wat zij een ‘onregelmatig proces noemt: eindeloze filters, penselen, effecten, dislocaties en laag na laag na laag’, waarbij nieuwe beelden uit oude worden gevormd.
De kunstenaar heeft er altijd van genoten om beelden te verzamelen en zorgvuldig zijn eigen archieven van gevonden voorwerpen samen te stellen. “Op een gegeven moment besefte ik dat ze allemaal een gemeenschappelijke factor hadden: voorwerpen, porseleinen beeldjes, sieraden, meubels, desserts – ze verwezen allemaal naar een bepaald vervlogen tijdperk”, zegt ze. Dat is de reden waarom veel van haar stukken je het gevoel geven dat je in een soort surrealistische vlooienmarktkoortsdroom staart. Veel van deze obscure objecten zijn dingen die de kunstenaar “niet kan bezitten”, waardoor ze ze alleen in picturale vorm kan archiveren en verzamelen.
Met dit kostbare bronbeeld probeert Belén de pixels te repliceren, te vervormen en ‘uit te rekken totdat ze barsten’, totdat er een heel ander beeld ontstaat: ‘een nieuw, hybride beeld, gemaakt met een gemengde techniek – een techniek die ik zelf niet eens echt ken’, zegt ze. Dit verklaart waarom elke illustratie van Belén totaal anders is gemaakt. Sommige van haar werken bestaan uit dingen die ze gedeeltelijk heeft geschilderd, andere zijn interpretaties van objecten die ze op eBay heeft gevonden en die ze vervolgens geheel anders voorstelt. “Misschien heb ik een stoel van eBay gehaald en die getransformeerd door hem te verbinden met de kop van een hond die een parelketting draagt”, zegt ze.
Hoe haar proces ook vorm krijgt, het doel van de kunstenaar is om iets van een ‘groteske fotomontage’ samen te stellen die later ‘verzacht en verenigd zal worden alsof alles altijd samen is geweest’, zegt ze. Deze zwaar gemonteerde, gelaagde aanpak resulteert in eindeloos fascinerende enigmatische stukken die de magie van hun creatie behouden. “Misschien is het juist die procedure die een bijzondere, vreemde en dromerige stijl creëert”, besluit Belén.
