Acht jaar geleden, bijna tot op de dag van vandaag, werd Gerard de Poedel geboren uit de legendarische vader Marty Michelet en de bekroonde moeder Berta – zeker een indrukwekkende stamboom, maar een nepo-baby zijn lijkt in de hondenwereld niet helemaal op dezelfde manier te werken als in Hollywood. Nee, Gerard moet zijn eigen weg naar de overwinning verslaan – en dit weekend, tijdens het Westminster Kennel Club Master Agility Championship 2026, verdienden hij en zijn kleine kapsel gemakkelijk een blauw lintje op een lastig parcours.
Gerard – overigens een Waterman – is niet de kleinste hond; hij nam deel aan de 24″-klasse, onder leiding van John Pittman uit Saukville, Wisconsin. Hij was ook niet de jongste hond in de competitie; op achtjarige leeftijd nadert hij de achterkant van het beste venster voor behendigheidsdeelnemers, voornamelijk Olympiërs met honden. Maar hij liet een moeilijk parcours er gemakkelijk uitzien met een onberispelijke 36.55-techniek door een goede tijd en een snelle techniek.
Als het klinkt alsof ik weet waar ik het over heb, dan weet ik dat absoluut niet. Ik dacht zelfs dat ze ‘wietstaken’ werden genoemd, totdat ik de naam van het obstakel opzocht en besefte dat ik ze de hele nacht zo had genoemd. (Klinkt logisch, oké? De balken zijn zoiets als onkruid dat de honden er doorheen moeten schieten!) We zijn niet allemaal zo precies en perfect als Gerard, maar we proberen het toch.
Bryan Bedder/Getty Images voor de Westminster Kennel Club
Zoals veel lesbiennes die van dieren houden en van rotten in bed, heb ik vele middagen doorgebracht met het kijken naar YouTube-fragmenten van hondenshows en op een gegeven moment ontwikkelde ik een soort parasociale relatie met Bijen Shetland-herdershond. Maar ik was tot afgelopen weekend nog nooit naar een hondenbehendigheidswedstrijd geweest, toen ik de besneeuwde trottoirs van Manhattan trotseerde om te zien hoe pups coole dingen deden. Het evenement maakte ook reclame voor een “Human Agility Course”, die daar een beetje op leek Fysiek: 100-stijl kans om mijn eigen uithoudingsvermogen te testen, maar bleek in wezen een kinderspeelplaats te zijn.
Als je een vreemde vrouw bent die een hondenshow binnenloopt, heb je zin om bijna elk harig wezen dat je tegenkomt te aaien (of misschien te ontvoeren). Hetzelfde drinkfontein fluoride dat ons allemaal homo maakte, maakt ons schijnbaar marginaal waarschijnlijker zorgen te maken over viervoeters, blijkt uit een handvol onderzoeken van twijfelachtige kwaliteit. Anekdotisch genoeg heb ik verschillende vrienden die hun katten behandelen alsof ze een burgerservicenummer hebben. Het punt is: ik wist al dat ik geobsedeerd zou zijn door verschillende Westminster-deelnemers, maar niets bereidde me voor op Gerard.
