“Ik ben momenteel aan het struinen met paddenstoelen in het Amazone-regenwoud en heb nagedacht over de paradox van de wet van de vergankelijkheid. Ik heb het hier overal gezien, ten goede of ten kwade, en het drukt op mijn hart. Hoe kun je oefenen met het accepteren van verandering zonder echte verliezen te minimaliseren of jezelf een verhaal te vertellen waardoor lijden moreel noodzakelijk lijkt?”
– Lezersberichten
Lang voordat ik er de taal voor had, verandering kwam als een oproep. Er is een gemeenschappelijk verhaal dat alle transgenders het gevoel hebben dat we in het ‘verkeerde lichaam’ zijn geboren. Elementen hiervan resoneren met mij; Ik heb me altijd ongemakkelijk gevoeld bij mannelijkheid, altijd aangetrokken tot vrouwelijkheid. Zonder woorden voor het waarom raakte ik afstandelijk en depressief binnen het raamwerk van de rigide genderverwachtingen van de samenleving. Maar een aanhoudende jeuk bleef onder mijn huid zitten, een jeuk die alleen maar erger werd, hoe ik het ook probeerde te onderdrukken – totdat ik accepteerde dat ik zo niet verder kon leven.
Dus ik durfde te veranderen. Ik transformeerde om mezelf volledig uit te drukken en vond verwantschap met wezens die hetzelfde doen. Ik worstelde en schudde en nestelde me uiteindelijk in mijn pop, troost vindend in de hoop dat op een dag mijn vleugels zich zouden ontvouwen. Het gebeurde langzaam, onvolmaakt: scheuren in het membraan, spatten van kleur, licht en lucht. Op de meeste dagen heb ik het gevoel dat ik vooruitgang heb geboekt. Het leven is rijker en levendiger dan ik me ooit kan herinneren. Op andere dagen, Ik voel me nog steeds niet klaar.
De waarheid is dat het verhaal van een vlinder niet begint of eindigt met het tevoorschijn komen uit de pop. De meeste soorten brengen het grootste deel van hun leven door in de eerste vormen, maar leven slechts een paar vluchtige weken als de oogverblindende volwassenen die we kennen en waar we van houden. Sommigen lijken zelfs sporen van herinnering aan hun larvale dagen te behouden. En hun transformaties zullen na de dood doorgaan terwijl hun lichamen uiteenvallen en hun materie zich herschikt. In een breder perspectief, metamorfose eindigt nooit.
Worden vlinders in de verkeerde lichamen geboren, of zijn het gewoon rupsen? een fase in hun ontwikkeling? Vroeger schuwde ik de overblijfselen van mijn leven. Het enige wat ik zag was tijdverspilling. Nu kan ik met dankbaarheid naar mijn jongere zelf kijken omdat ik hier ben gekomen. Overgang is in wezen een daad van liefde. Het is ook mijn beste leraar. Het heeft mij geleerd dat verandering mogelijk is en dat alles echt voorbij gaat. Het neemt het verdriet niet weg, maar het heeft me wel geholpen bij het navigeren door de vele andere metamorfosen van het leven: genezen van liefdesverdriet, een partner worden, ouder worden.
Ik weet niet of vlinders rouwen of dat rupsen lijden in de pop. Het enige dat ik weet is dat ze veranderen. Het boeddhisme leert dat alle dingen ontstaan en voorbijgaan, dat het lijden verergert als we ons eraan vastklampen. Ik denk niet dat het een richtlijn is om onnodige pijn te laten voortduren of om verlies te minimaliseren. Het boeddhisme legt ook de nadruk op mededogen en het verminderen van schade. Onze wereld verandert. Wij staan te popelen om te veranderen. Ontkenning leidt ons op een gevaarlijk pad, maar als mensen hebben we de gave om een ander pad te kunnen kiezen.
Het is zowel bemoedigend als schrijnend om te begrijpen dat niets eeuwig duurt. Rijken komen op en vallen, bomen torenen uit en vallen om. Hoop drijft en keldert, pijn komt en gaat. De cellen in je lichaam sterven voortdurend af en worden geboren, net als mensen. Nog niet zo lang geleden was het water dat in je stroomde een golf die op een verre kust klotste. Sporen van sterrenstof, elementen die ooit in supernova’s werden afgevuurd, bedekken nog steeds je ziel. Het ontkennen van vergankelijkheid is ontkennen de magie die ons maakt.
Wat als vergankelijkheid een liefdesverhaal is? Wat als het het verhaal is dat je jezelf vertelt, in plaats van een morele imperatief? Wat als de overgang en al haar soepelheid de verzen zijn van een epos zonder einde? Je bent hier, in deze fladderende vorm, slechts voor een moment – een fractie van een seconde in het geheugen van het universum. In plaats van je door de vluchtige verschijnselen om je heen te laten verdoven, laat je erdoor verlevendigen. Laat de vluchtige aard van het bestaan je hart breken. En dan nog dieper liefhebben.
