Jaarlijks krijgen ruim drie miljoen baby’s die in de Verenigde Staten worden geboren het recht op staatsburgerschap. Er is geen toepassing. Geen testen. Geen regeringspraat. Het staatsburgerschap wordt gedocumenteerd door een lijn op hun geboorteakte, die een belofte weerspiegelt die meer dan 150 jaar geleden in de grondwet is geschreven.
Op 1 april Het Amerikaanse Hooggerechtshof zal de argumenten horen in Trump versus Barbara, een zaak die het al lang bestaande principe dramatisch zou kunnen hervormen. Het besluit zal de grondwettigheid van president Donald Trump bepalen aankondiging om de garantie van het 14e Amendement te beperken tot geboorterechtburgerschap.
Maar dit gevolg gaat verder dan de beslissing wie een Amerikaan mag worden. Het handhaven van het uitvoerend bevel zou een nieuwe populatie kinderen kunnen inluiden die kwetsbaar zouden zijn voor handhavingsmaatregelen op het gebied van immigratie. Zwangere vrouwen die een rechtszaak hebben aangespannen om de uitspraak aan te vechten, beschrijven dat ze in angst leven kind zal ‘staatloos’ zijn.
De auteurs van het 14e Amendement, dat in 1868 werd geratificeerd, hadden tot doel een duidelijke standaard van burgerschap te creëren die zou gelden voor mensen die op Amerikaans grondgebied zijn geboren, vertelden historici en juridische experts aan The 19th. Jarenlang zijn de pogingen om het staatsburgerschap en het erbij horen in het land te definiëren (en opnieuw te definiëren) echter voortgezet, waarbij werd bepaald wie de regering de macht heeft om vast te houden, te deporteren of te verdrijven.
De dag dat Trump terugkeerde naar zijn ambt, ondertekende hij een uitvoerend bevel waarin hij het 14e amendement herinterpreteerde. Het zou het geboorterecht ontzeggen aan kinderen van een moeder die zonder toestemming in het land woont en van een vader die geen Amerikaans staatsburger of permanent ingezetene is, evenals kinderen van een moeder die een tijdelijke wettelijke status heeft – inclusief een visum – en een vader die geen Amerikaans staatsburger of permanent ingezetene is.
Het bevel heeft geen betrekking op transgenderouders of ouders met een andere queer-identiteit. Het definieert ‘moeder’ echter als een ‘vrouwelijke biologische voorouder’ en ‘vader’ als een ‘mannelijke biologische voorouder’. In feite zou de verandering verschuiven van het bepalen van het staatsburgerschap op basis van de geboorteplaats naar een systeem dat geworteld is in de immigratiestatus van de ouders.
Het veranderen van de interpretatie van het geboorterecht dreigt het aantal mensen dat generaties lang zonder toestemming in het land woont, aanzienlijk te vergroten. Naar schatting zullen in 2045 nog eens 2,7 miljoen extra mensen illegaal zijn, en in 2075 nog eens 5,4 miljoen mensen. volgens projecties gepubliceerd door het Migration Policy Institute en Pennsylvania State University.
Deze “steeds groeiende groep buitenstaanders”, aldus onderzoeker Juliet Stumpf schreef in een papier Twintig jaar geleden stond het de regering niet alleen toe de privileges van het staatsburgerschap te onthouden, zoals het stemrecht, maar gaf het de staat ook “de macht om te straffen en de macht om morele veroordeling uit te drukken.”
Het is een realiteit die zich al afspeelt in het huidige politieke klimaat.
Trump heeft herhaaldelijk verklaard dat ICE onder zijn regering “de ergste van de ergste” zal arresteren en deporteren, ook al blijkt uit gegevens dat een meerderheid van de mensen die door immigratieambtenaren zijn gearresteerd geen strafblad heeft.
Stumpf is de Edmund O. Belsheim hoogleraar rechten aan de Lewis & Clark Law School, wiens onderzoek zich richt op de kruispunten van strafrecht en immigratierecht. In haar werk analyseert ze een concept genaamd ‘lidmaatschapstheorie’, waarin een samenleving bepaalt welke groepen mensen erbij horen en privileges krijgen, terwijl ze anderen uitsluit die daarbuiten vallen. Sinds de oprichting van het land is het strafrechtsysteem, inclusief gevangenissen, gevangenissen en andere vormen van opsluiting, gebruikt om bevolkingsgroepen van niet-staatsburgers en gekleurde mensen te scheiden en te controleren.
De auteurs van The 14th Amendment en de zwarte Amerikanen die leiding gaven aan de aanklacht om het geboorterechtburgerschap aan te nemen, begrepen deze dynamiek in de jaren vóór de burgeroorlog. Vrije zwarte Amerikanen, die door veel autoriteiten als niet-burgers werden beschouwd, werden gedwongen zich door een lappendeken van verschillende wetten te navigeren. Een vrije zwarte persoon kan in New York of Massachusetts als een staatsburger worden beschouwd, maar kan worden opgepakt en gevangengezet als hij de staatsgrens overschrijdt naar South Carolina of een andere zuidelijke staat, zegt Kate Masur, hoogleraar geschiedenis aan de Northwestern University.
Vrije zwarte Amerikanen begrepen uit ervaring dat de ontkenning van hun Amerikaans staatsburgerschap een ontkenning was van hun lidmaatschap van de samenleving en dat het hen naar de marge duwde, zei Masur. Het 14e amendement was bedoeld om hun opname te verzekeren en de basis te leggen voor een multiraciale natie.
Tijdens debatten over het 14e amendement debatteerden wetgevers specifiek over de vraag of het geboorterecht ook kinderen van Chinese immigranten zou omvatten. Voorstanders van het amendement bevestigden dat deze kinderen ook zouden worden opgenomen, zei Masur.
“De uitdagingen van immigratie en het proberen een multiculturele natie te creëren stonden heel erg op de radar van de mensen die aandrongen op deze verandering”, zei ze. “Ze zeiden: ‘Ja, we proberen iets te doen dat universaliseert, zelfs in die mate dat het burgers zou maken van de kinderen van de immigranten waar veel Amerikanen op dit moment het meest bang voor waren.'”
Maar zelfs nadat het 14e Amendement de wet van het land werd, bleven de inspanningen beperken wie aanspraak kon maken op het lidmaatschap en de voordelen van het Amerikaanse staatsburgerschap. Een van de meest opvallende voorbeelden hiervan kwam in de jaren 1890, toen Wong Kim Ark, een man geboren in San Francisco uit Chinese ouders, de regering aanklaagde nadat hem de toegang tot de Verenigde Staten was ontzegd na een bezoek aan China om zijn familie te zien. Die zaak resulteerde in een baanbrekende uitspraak van het Hooggerechtshof waarin werd bevestigd dat Ark het staatsburgerschap had verworven door op Amerikaans grondgebied te zijn geboren, een feit dat niet veranderde met zijn internationale reizen.
Maar de pogingen om geboorterechtburgerschap te koppelen aan de ouderlijke status gingen door. Tussen 1921 en 1944 orkestreerde de Amerikaanse regering de massale verwijdering van naar schatting 1 miljoen mannen, vrouwen en kinderen van Mexicaanse afkomst. Toen het land uit de meest verwoestende economische crisis kwam, behandelde de federale regering in Mexico geboren en Mexicaans-Amerikaanse mensen als zondebokken die moesten worden verdreven om banen vrij te maken.
“Er was geen verandering in de immigratiewetgeving inzake naturalisatie. In plaats daarvan werden de massale verhuizingen gecategoriseerd als repatriëring, wat een vrijwillig proces van verplaatsing en verwijdering inhield, waarbij vrouwen en kinderen die Amerikaanse staatsburgers waren, hun Mexicaanse echtgenoten of vaders het land uit begeleidden toen ze werden verwijderd”, zegt Marla A. Ramírez, assistent-professor geschiedenis en Wisconsin-Mascandx-studies aan de Universiteit van Latinx-Maison.
In sommige gevallen hield dit repatriëringsproces in dat overheidsagenten aanklopten en mensen van Mexicaanse afkomst aanmoedigden om zelf te deporteren. Andere keren vielen immigratieambtenaren parken en openbare ruimtes binnen, arresteerden gezinnen en laadden ze in treinen en vrachtwagens met bestemming Mexico. Voor vrouwen was dat beleid gebaseerd op een juridische doctrine genaamd coverture, die feitelijk de individuele juridische identiteit van een vrouw uitwist zodra ze trouwde, zei Ramírez.
In één openbare Facebook-posteen vrouw vertelde het verhaal van haar grootmoeder, die in 1899 in Mexico-Stad werd geboren en in 1922 Amerikaans staatsburger werd, en was er getuige van hoe de repatriëring zowel burgers als niet-burgers van Mexicaanse afkomst betrof.
“De repatriëringen maakten mijn grootmoeder bang”, schreef ze. “Ze begon een ouderwetse vervagingscrème te gebruiken om haar huid lichter te maken. Ze droeg lichte gezichtsmake-up, lichte handschoenen en lichte panty’s. Ze droeg hoeden en gebruikte paraplu’s zodat ze niet bruin werd. Ze leerde tegelijkertijd Engels, ze leerde Spaans, Frans en Duits, dus ze had geen accent. Toch sprak ze buitenshuis geen Spaans. Ze was er altijd zeker van dat haar mode dat was, en ze had altijd 100 procent Amerikaanse mode. Mevrouw Mary Cummins en nooit Maria Rivera, denk ik ook, daarom trouwde ze met een superblanke man met witblauwe ogen.
Dit punt in de geschiedenis is geen directe weerspiegeling van het Amerikaanse politieke klimaat in 2026, wanneer het hoogste gerechtshof van het land nu zal overwegen of het geboorterecht moet worden beperkt. Maar er zijn duidelijke parallellen: de regering herinterpreteert de wet en wijst op economische zorgen om deportaties en zelfdeportaties te bewerkstelligen, waardoor hele gezinnen in de val worden gelokt.
Ouders van immigranten en zwangere vrouwen hebben gemeld dat ze hun dagelijks leven hebben veranderd door het zoeken naar medische zorg te vermijden, aan huis gebonden te blijven en aspecten van hun culturele identiteit te verbergen uit angst voor immigratiehandhaving. “Het komt voort uit een lange geschiedenis van pogingen om de bescherming van het geboorterecht te verminderen. En het is belangrijk omdat deze verlagingen vaak gericht zijn op mensen met een minderheidsachtergrond in termen van ras, etniciteit of klasse, en meestal gericht kunnen zijn op vrouwen,” zei Ramírez.
De rechters van het Hooggerechtshof zullen de zaak na mondelinge argumenten op 1 april beoordelen en tegen het einde van de ambtstermijn van de rechtbank eind juni of begin juli uitspraak doen. Het is onmogelijk om de beslissing vooraf te bepalen. Veel juridische experts betogen dat het geboorterecht een vaste wet is, ondersteund door jaren van eerdere rechterlijke uitspraken, waaronder de Ark-zaak. Maar in sommige spraakmakende zaken heeft de conservatieve meerderheid van de rechtbank onlangs een al lang bestaand juridisch precedent terzijde geschoven, zoals het vernietigen van de federale abortusbescherming En het ernstig beperken van de overweging van ras bij toelating tot de universiteit.
Sinds Trump aantrad tijdens zijn tweede termijn zijn ruim 600.000 mensen gedeporteerd. volgens cijfers van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid. In januari waren er 73.000 mensen vastgehouden in ICE-hechteniseen recordhoogte in de 23-jarige geschiedenis van het bureau. Onder degenen die de afgelopen veertien maanden zijn gearresteerd en vastgehouden, bevinden zich personen met een legale status, asielzoekers en Amerikaanse staatsburgers.
Zonder toestemming in de VS verblijven is geen misdaad, zei Stumpf, maar sinds de jaren negentig heeft de Amerikaanse regering een systeem van retoriek opgebouwd met termen als ‘illegale vreemdeling’ en strafmaatregelen zoals langdurige detentie die het bestaan van mensen zonder papieren hebben gecriminaliseerd.
Nu voegt de toevoeging van ruim 70 miljard dollar vorig jaar om de immigratiehandhavingsoperaties uit te breiden een verhoogd niveau van politie- en toezicht toe, wat zowel mensen zonder papieren als degenen die ervan verdacht worden ongedocumenteerd te zijn vanwege hun taal of huidskleur treft, zei Stumpf.
Dit is de inzet voor de beslissing voor het Hooggerechtshof, zeiden experts.
“Er zijn eigenlijk twee niveaus”, zei Stumpf. “Waar zullen deze kinderen werkelijk aan worden blootgesteld? En hoe zal de samenleving hun lidmaatschap van ons land waarnemen?”
