In 1666 zorgde het huwelijk van keizer Leopold I en Infanta Margarita Teresa van Spanje voor een politieke alliantie tussen de Oostenrijkse en Spaanse kant van de Habsburgse familie. Ze waren ook allebei oom en nichtje en neven en nichten, zo heftig was het eilandvereniging van koninklijke huwelijken bedoeld om de macht in heel Europa te verwerven of te behouden.
De verbintenis werd tot stand gebracht toen Margarita Teresa nog heel jong was (ze was pas vijftien toen ze trouwden) en in de jaren voorafgaand aan de bruiloft creëerde de hofschilder Diego Velázquez talrijke portretten van haar, die naar Leopold I werden gestuurd in de vorm van penningen of updates die de ontwikkeling van de keizerlijke bruid tot jonge vrouw documenteerden.
Voor Derrick Gildeportretten van mensen als de Infanta en de Spaanse koninklijke familie, zoals Velázquez’ baanbrekende “Las Meninas,’ biedt het startpunt voor een schilderpraktijk die de sociale status, gewoonten en verwachtingen onderzoekt. Via portretkunst uit de 17e en 18e eeuw onderzoekt Guild kunst als instrument voor sociale en diplomatieke relaties, waarbij wordt nagegaan hoe schilderkunst werd gebruikt om zeer specifieke boodschappen over te brengen en prestige te benadrukken.
Zijn ‘Label Infanta Margarita, naar Velazquez en del Mazo’ reproduceert bijvoorbeeld een portret van de Spaanse prinses op een raster van papieren bagagelabels, waarmee hij knikt naar de harde realiteit dat de enige rol van de jonge vrouw in het leven in wezen was om te worden weggestuurd om goed te trouwen en erfgenamen voort te brengen.
Margarita Teresa kreeg vier kinderen (en twee miskramen) tijdens haar zesjarig huwelijk met Leopold I. Ze stierf op 22-jarige leeftijd en slechts één van haar kinderen werd volwassen. De rasterachtige compositie, tegen een zwarte achtergrond, roept ook een kooi op waarachter de jonge vrouw opgesloten zit.
Tags zijn een terugkerend motief in de schilderijen van Guild, die gecombineerd worden het oog voor de gek houden details van papier en lint met intieme details van kunsthistorische stukken. Naast de verwijzing naar de scheepvaart zijn het ook uitdrukkingen van labels die worden gebruikt om objecten op hun plaats te identificeren en te ordenen.
Guild is geïnteresseerd in de vervormingen en gelaagde betekenissen van historische portretten. Naast grootschalige schilderijen creëert de kunstenaar ook tedere collecties kleinere werken in ovale, gouden lijsten, soms verbonden door vergulde kettingen. Ogen zitten vaak ingekapseld in hun eigen frame, en het is moeilijk om te ontsnappen aan het gevoel gezien te worden.
Deze kleine, gefragmenteerde stukken verfijnen ook elegante handen, sensuele lippen, sieraden en stoffen, een knipoog naar de traditie van geschilderde miniaturen. Deze kleine portretten, vaak gedetailleerd vanwege hun formaat, dienden als diplomatieke geschenken, souvenirs, blijken van genegenheid en manieren om mensen of gebeurtenissen te herdenken. Ze speelden een sleutelrol bij het introduceren van in aanmerking komende mannen en vrouwen bij toekomstige echtgenotes en echtgenoten, en in aristocratische kringen was sociale vooruitgang een niet zo verborgen doel. Vóór de fotografie waren ze in de verkeringscène een soort profielfoto.
Als je dit werk leuk vindt, vind je dat van Robyn Rich misschien ook leuk miniatuur oculairs afgeleid van Georgische portretten of de excentrieke schilderijen van Volker Hermessamen met wie Guild onlangs exposeerde James Freeman-galerij. Zie meer over het werk van het Gilde op Instagram.
