IN Star Trek: de originele seriede USS Enterprise keerde nooit meer terug naar de aarde. IN De volgende generatiePicard’s Enterprise-D af en toe bezocht, en wanneer Diepe ruimte negen debuteerde, plaatste het uitgangspunt de bemanning in de marge van de Federatie. Maar in een tweedelige thriller die dertig jaar geleden werd uitgezonden, op 1 en 8 januari 1996, Diepe ruimte negen maakte een reis terug naar de idealistische aarde van de 24e eeuw, waar zelfs het paradijs in een slangenkuil kon veranderen.
Met “Homefront” en “Paradise Lost” DS9 paranoia, autoritarisme en militair overwicht aangepakt. Deze afleveringen bleven ook de manier waarop het Trek-publiek naar Starfleet keek, uitdagen. In vredestijd had Starfleet tijd om te zitten en zijn problemen te bespreken. Maar hoe zit het tijdens een aanbrekend interstellair conflict?
Seizoen 4 was een keerpunt voor Diepe ruimte negen. Worf (Michael Dorn) voegde zich bij de cast en bracht een aantal nieuwere mee De volgende generatie nostalgie naar de serie. Ondertussen concentreerde de serie zich op de groeiende dreiging van vormverwisselaars die verschillende regeringen infiltreerden; Omdat iedereen een shapeshifter kon zijn, begonnen de Federatie en Starfleet in paniek te raken.
In Homefront worden Sisko (Avery Brooks) en Odo (René Auberjonois) door admiraal Leyton (Robert Foxworth) naar de aarde teruggeroepen als veiligheidsadviseurs nadat een diplomatieke conferentie is gebombardeerd. Hierdoor komt Sisko weer in de zijne LPGstijluniform voor het grootste deel van de aflevering, een symbolische keuze die weergeeft waar de aflevering over gaat: het maken van de geïdealiseerde wereld TNG eigenlijk zinvol onder een vergrootglas?
Door te nemen Diepe ruimte negen Vanuit Deep Space brachten deze afleveringen de gruizige, onverschrokken stijl van de show naar de zonnige atmosfeer van de aarde. Het is één ding als Trek over Bajorians en Cardassians praat, maar toen de Aarde zelf een doelwit van kritiek werd, DS9 verlegde een grens die andere Trek-series zelden deden.
Is Leyton de ergste kwaadaardige admiraal ooit? Of het meest realistisch?
CBS/Paramount
Sociale allegorieën zijn allemaal goed en wel, maar i TNG Er werden twijfelachtige acties ondernomen door andere soorten en regeringen, niet door de Federatie en Starfleet. “Homefront” en “Paradise Lost” keren dit om door Sisko druk te laten uitoefenen op een ineffectieve Federatie-president om de veiligheidsmaatregelen op aarde te verhogen; dit omvat het hebben van Starfleet-officieren met fasers op straat en verplichte bloedtesten voor officieren en hun families om te controleren op shapeshifters.
Het publiek staat een groot deel van het eerste deel aan de kant van Sisko; een shapeshifter plaatste echt een bom op aarde en we hadden de mensen op het station allerlei dingen zien doen om spionnen en saboteurs te vinden. Het is dus pas wanneer Sisko’s vader, Joseph Sisko (Brock Peters), zich echt verzet tegen de impliciete schending van zijn burgerlijke vrijheden, dat we ons beginnen af te vragen wat er nog meer aan de hand zou kunnen zijn. Sisko had gelijk om samen te werken met Leyton om de aarde veiliger te maken, toch?
Zoals we in deel twee leren, heeft Leyton de bom niet geplaatst, maar heeft hij een black-out in scène gezet, waardoor het leek alsof een verhulde vloot van Dominion-oorlogsschepen op weg was naar de aarde. Er is hier een slimme mix van echte en gekunstelde bedreigingen, aangezien in beide afleveringen daadwerkelijke vijandige shapeshifters verschijnen, vermomd als Leyton en later als Chief O’Brien (Colm Meaney). Een zwakkere versie van dit verhaal – misschien wel een versie die je je kunt voorstellen LPG — zou hebben gesuggereerd dat de bom nep was, dat er geen vormverwisselaars op aarde waren en dat Leyton slechts een maniak was met een verlangen naar macht. Maar we ontdekken dat Sisko ooit de eerste luitenant van Leyton was, en wat cruciaal is, hij respecteert de man echt.
Starfleet, op de rand van een moorddadig conflict.
Paramount/CBS
Tegenwoordig is het gemakkelijk om te zeggen dat Leyton een echte politicus vertegenwoordigt, gemotiveerd door macht en militarisme, en dat is waar. Maar DS9 raakt bevriend met Sisko, het meer vooruitstrevende karakter, waardoor Sisko medeplichtig wordt aan de erosie van de mensenrechten, wat ons pas duidelijk wordt als Sisko’s vader hem begint uit te schelden. Leyton is geen schurk met een snor en in het enorme pantheon van dubbelgangers van Starfleet-admiraals komt hij over als een van de rustiger en verstandiger figuren.
Dit verhaal werkt omdat, zoals in StarTrek VI, we staan aanvankelijk aan de kant van een Starfleet-kapitein wiens opvattingen wat conservatiever lijken. Kirk heeft Klingons nooit vertrouwd en heeft dat ook nooit gewild. Sisko weet hoe hij tegen de Dominion moet vechten en is niet bang om een hardcore faser-sweep uit te voeren als dat nodig is. Maar in beide verhalen leren we dat, hoewel we het misschien eens zijn met het uitgangspunt dat de vijand verschrikkelijk en gevaarlijk is, we bepaalde grenzen niet kunnen overschrijden om terug te vechten.
Star Trek is niet altijd logisch geweest de tweedeling dat Starfleet zowel een militaire organisatie als een groep astronauten is. Maar met deze twee afleveringen, Diepe ruimte negen Het is gelukt om je een nieuw gevoel over Starfleet te geven: blij dat mensen als Sisko in de buurt zijn om door de amorele mist heen te kijken, maar bezorgd dat Starfleet altijd op het punt staat een van de imperiums te worden waartegen het zich verzet.
