Dertig jaar later is het eerste meesterwerk van de gebroeders Coen nog steeds angstaanjagend

Ethan Coen’s nieuwste solofilm, Belasting Niet doen, kan genereus worden omschreven als ‘gemakkelijk’ en minder genereus als ‘slecht’. Terwijl hij sleutelt aan kappertjes die zo licht zijn dat ze het risico lopen weg te drijven, is de enige solo-inspanning van broer Joel tot nu toe die van 2021. de tragedie van Macbeth, Dat staat hoog aangeschreven, maar is zo zelfingenomen dat je vermoedt dat Shakespeare zelf zou hebben voorgesteld om de zaken een stapje terug te draaien. Deze inspanningen hebben uiteraard vragen doen rijzen over de gevoeligheid van elke broeder in hun vele gezamenlijke inspanningen, waaronder het opbouwen van reputatie Fargo, die vandaag 30 jaar geleden in de bioscoop te zien was.

Fargo was de zesde film van de Coens, en veruit hun meest succesvolle tot nu toe, met het winnen van twee Academy Awards en een verdubbeling van de box office-resultaten voor Arizona opvoeden, het enige andere opmerkelijke financiële succes dat ze in 1996 hadden gehad. Na het paaien zes seizoenen televisieen staat nog steeds als een van hun bekendere en gemakkelijker toegankelijke films, opnieuw bezoeken Fargo het voelt alsof je een glimp opvangt van hoe de laatste ingrediënten aan hun geheime saus zijn toegevoegd.

De enige remedie Nationale recensie meende het Fargo “Het had een leuke kleine film noir kunnen zijn als ze er geen zwarte komedie, absurdisme en folkfarce aan hadden toegevoegd”, maar deze toevoegingen waren waar het om ging. Fargo voelt als Bloed eenvoudig, Het neo-noirdebuut van The Coens, gevoed door het genre, jawel, chipper, en leverde een pikzwarte komedie op over de leegte van hebzucht. Het rommelt met je vanaf het moment dat het begint met een flagrante leugen dat het een waargebeurd verhaal is, met Joel Coen later te zeggen“Als een publiek gelooft dat iets gebaseerd is op een echte gebeurtenis, geeft dat je toestemming om dingen te doen die ze anders niet zouden accepteren.”

De bijna geloofwaardigheid begint met Jerry Lundegaard van William H. Macy, een milquetoast-autoverkoper met een cockamamie-plan om zijn schulden af ​​te betalen door zijn eigen vrouw te ontvoeren en de losgeldrekening naar zijn rijke schoonvader te sturen. Lundegaard staat, zij het alleen figuurlijk, in het pantheon van de grootste badasses van Hollywood, als een sluipende oplichter die voortdurend wordt verrast door de bloedige chaos die zijn plannen onbedoeld ontketenen.

Dat hij een zielig personage is, maakt hem perfect voor zo’n uitgeklede film, waarin ingetogen beelden van besneeuwde snelwegen en dorre bossen in schril contrast staan ​​met de bombastische flop die de vorige film van de Coens was, Hudsucker-proxy. Het duurt een hele tijd voordat de heldin van Frances McDormand, politieagente Marge Gunderson, überhaupt wordt geïntroduceerd, en haar ingetogen, op schoenleer gerichte onderzoek wordt onderbroken door scènes van huiselijke stilte. Het is niet bepaald de dronken gescheiden detective versus koelbloedige beroepscrimineel die zoveel noirs ons geven.

Het aantal lichamen is echter wat je zou verwachten, zo niet meer. Gunderson die kalm en beleefd zoveel bloedvergieten onderzoekt, voelt als een eerste versie van Tommy Lee Jones die door de nasleep van de razernij van Anton Chigurh navigeert Geen land voor oude mannen, hoewel ze een gevoel van relatief optimisme behoudt dat de sheriff van Jones nooit lukt. Gunderson ontmoet een reeks vreemde personages – dat is meestal de helft van de aantrekkingskracht van een Coen-film – maar pas als ze de laconieke schurken van Peter Stormare erbij haalt, velt ze eindelijk een oordeel en veroordeelt ze hem van moord voor geld, en dat op zo’n mooie dag.

Dat doet het Fargo zowel meedogenloos somber als toch vreemd optimistisch, waarbij Gundersons rustige gezinsleven letterlijk en figuurlijk beschutting bood tegen de storm. Onschuldige omstanders worden in films als deze geconfronteerd met moeilijke kansen, maar het is nog steeds mogelijk om door het leven te gaan zonder te worden meegesleurd door de wrede onzin van anderen. Ik wil niet te veel op een blindganger letten, maar misschien is dat de reden Fargo terwijl werken Belasting Niet doen Het voelde alsof Ethan Coen het uitgangspunt van een prima neo-noir verliet om te smelten in de Californische zon. Het maakt niet uit hoeveel gekkigheid je erin gooit – en Fargo heeft er genoeg van – het helpt nog steeds als je film ergens over gaat.

Het is misschien passend dat een film die begint met een BS-claim over zijn eigen realisme, een BS-legende voortbracht over een Japanse vrouw die stierf door blootstelling terwijl ze op zoek was naar het geld dat Steve Buscemi verbergt voordat ze wegreed om een ​​gruwelijk lot te ondergaan. In werkelijkheidDe verliefde en depressieve Takako Konishi ging naar Amerika om zelfmoord te plegen, maar het valse verhaal leidde tot de Kumiko, de schatzoeker, over een eenzame Japanse kantoorvrouw die geobsedeerd raakt door Fargo en gaat op zoek naar Buscemi’s schat. Een triest, dromerig verhaal waar Kumiko zich bewust van lijkt te zijn Fargo is fictief en toch volledig ervan overtuigd dat de schat hoe dan ook voor haar zal werkelijkheid worden, de nabootsing ervan Fargo’s De disclaimer over waargebeurde verhalen maakt het een vreemde coda voor hoe films zich een weg banen in onze culturen en ons leven.

Fargo heeft het zeker voor elkaar gekregen, of het nu de donkere momenten van de film zijn die in het geheugen van de kijkers blijven hangen, of alleen al de vermelding van de titel die doet denken aan overdreven Minnesota-accenten die inzichten bieden als: “Je bent een verdomde bitch!” Wat de Coens betreft, zij zouden dit voorbeeld volgen Fargo met een lange reeks voornamelijk hits die er meestal in slaagden hun gedenkwaardige karakterisering in evenwicht te brengen met hun meer cartoonachtige instincten. Niet om te beweren dat de twee voor altijd verbonden moeten zijn op de heup, maar dertig jaar later, Fargo blijft het puurste voorbeeld van hun individuele benaderingen die schijnbaar op de juiste manier met elkaar botsen.

Fargo streamen op Netflix.