Het creëren van kunst rond de alledaagse, alledaagse of dagelijkse routines is een beetje een cliché geworden. Dat is logisch als je bedenkt dat kunstenaars doorgaans geïnspireerd worden door de ins en outs van hun eigen geleefde ervaringen. Maar animator en kunstenaar Luchtuit Kyoto, Japan, neemt deze gewone levensvignetten en verandert ze in niet echt stillevenverhalen, maar verhalen die nog steeds in beweging zijn, nog steeds gebeuren, nog steeds ademen.
“Ik vertrouw niet zozeer op mijn verbeeldingskracht, dus maak ik vaak werken gebaseerd op dingen die ik daadwerkelijk heb meegemaakt”, zegt Hewa. “Ik wil de onbeschrijfelijke toestanden animeren waarin allerlei emoties met elkaar vermengd zijn.” In deze micro-animaties (die het goed doen op sociale media, zowel vanwege hun snelle speeltijden als vensters naar verschillende spookachtige en serene werelden), animeert Hewa vrouwen die dromen van andere realiteiten, diners opgesloten in een voortdurende staat van lachen, en lege straten met scheve huizen. “Ik maak mijn werk altijd terwijl ik denk aan degenen die moeite hebben om hun plek in deze samenleving te vinden. Daarom zou ik heel blij zijn als zulke mensen mijn werk zouden kunnen zien en er een soort van weerklank in zouden vinden”, zegt Hewa.
Ze herinneren zich soms de arthouse-sfeer van Chantal Akermans Jeanne Dielman, Quai du Commerce 23, 1080 Brussel, op andere momenten wordt de kijker herinnerd aan sfeervolle horrorfilms zoals Erfgenaam of zelfs Monsterhuis. Maar voor het grootste deel staan deze werken op zichzelf met een unieke, stoffige geschilderde textuur en een licht geometrische stijl die lijkt op cel-shaded anime. Hewa heeft een originele korte film in de maak waar hij volgend jaar mee zal beginnen met de productie, maar maak tot die tijd een wandeling door de fluisterende grenzen van de unieke surrealistische werelden van deze animator – en probeer er niet in te verdwalen.
