Deze beelden vangen de levendige geest van de Nepalese jeugdcultuur op

Het romantiseren van onze eigen geschiedenis en onze persoonlijke oorsprong maakt deel uit van de natuurlijke zelfmythologisering die plaatsvindt in gezinnen en gemeenschappen. Verhalen groeien als wijnstokken rond gedeelde herinneringen aan vorige generaties en plaatsen die nauw verbonden zijn met onze familiegeschiedenis. Maar nadat hij zijn jeugd in het oosten van Nepal had doorgebracht voordat hij naar Groot-Brittannië verhuisde, fotograaf en filmmaker Tirtha Rabin Lawati verzette zich bewust tegen het laten doordringen van nostalgie of zijn eigen herinneringen in zijn beelden toen hij met een stylist terugkeerde naar Nepal Sam Thapa om de veranderende jeugdcultuur van het land te documenteren. “Ik was me er heel bewust van om vanuit een diasporaperspectief te werken”, vertelt hij aan AnOther. “Ik wilde afzien van het opbouwen van mijn eigen verhaal. Het is belangrijk om mensen de kans te geven zichzelf op hun eigen voorwaarden te presenteren. Wat ik deed was simpelweg vastleggen hoe de (jeugdcultuur) zich ontwikkelde.”

Thapa voegt hieraan toe: “Omdat ik van Nepalese afkomst ben, maar voornamelijk in Groot-Brittannië ben opgegroeid, wilde ik altijd begrijpen en aansluiten bij wat de jongeren daar aan het doen waren.” Met dit uitgangspunt reisde het echtpaar in 2025 naar het land waar ze geboren en gecreëerd zijn Waar we elkaar ontmoeteneen werk dat bestaat uit twee reeksen beelden: Girls Skate Nepal, waarin jonge meisjes de skatecultuur in Kathmandu herdefiniëren, en Jamkabhet, een onderzoek naar Nepalese underground muziekbijeenkomsten en jeugdgemeenschappen.

Voorafgaand aan de reis nam Thapa op Instagram contact op met Girls Skate Nepal en regelde een ontmoeting. Het was tien jaar geleden dat hij Nepal voor het laatst had bezocht, en via sociale media had hij de indruk gekregen dat de jongeren van het land “veel veranderingen aanbrachten in de oude ideologieën rond de Nepalese cultuur”. Geïnspireerd door Sareena Rai, een iconisch figuur uit de Nepalese punkscene begin jaren 2000, Thapa bracht een koffer met kleding van Brits-Nepalese ontwerpers (waaronder Sushila Pun & Shakila Thebe) om de skaters mee te stylen, samen met kleding die hij zelf had gemaakt en stukken die hij uit zijn archief had geselecteerd, gemengd met dingen die hij oppikte van lokale markten en lokale ontwerpers (zoals Sweta Limbu).

De daaropvolgende portretten van Kathmandu’s meisjes op schaatsen brengen een gevoel van gedeelde vreugde, diepe vriendschap en rebellie over. Toch constateerde Thapa, ondanks hun anarchistische ondertoon, een aanhoudende eerbied voor sommige tradities. Hij herinnert zich: “De meisjes brachten hun eigen traditionele sieraden en hoofddeksels mee en ze wisten allemaal hoe ze die moesten dragen, dus het was duidelijk dat de jongeren de traditie niet verloren hadden. De hadden hun eigen individuele stijlen die voortkwamen uit hun interesses, of het nu ging om skateboarden, muziek, anime of nieuwe internetsubculturen. En ze verweven elementen van het Nepalese erfgoed heel goed door sieraden te dragen die van hun moeders waren doorgegeven of door de Lacha Dori te dragen, een traditioneel Nepalees haarsieraad.’

Het was ook belangrijk voor Lawati dat het project hun werelden buiten het skaten omvatte. “De laatste weken in Nepal heb ik de skatermeisjes in hun dagelijkse leven in Kathmandu en thuis vastgelegd”, zegt hij. “Ik wilde iets van henzelf buiten de skatescene opnemen; in het comfort van hun eigen ruimte, met al hun prestaties, en vragen wat hen identificeert.”

Via de schaatsers maakten Lawati en Thapa kennis met een jaarlijks festival genaamd Jamkhabet met hardcore Nepalese punkbands. “Wij zijn grote fans van punkrock en we realiseerden ons dat deze scene floreerde onder de jeugd. De leden van Girls Skate Nepal woonden al deze guerrilla-punkrockconcerten bij in bossen en pakhuizen.” Terwijl ze het driedaagse festival bijwoonden, begon het paar een glimp op te vangen van de breedte van de subculturen die de punkscene omringen – van skateboarders en BMXers tot B-Boy-dansvechters, koorddansers, rapvechters en voedselverkopende tantes en grootmoeders. “Ze waren allemaal verzameld in een ruimte waar ze harmonieus en zonder vooroordelen konden bestaan”, zegt Thapa. “Met de Jamkhabet-serie wilden we deze smeltkroes van culturen en generaties vastleggen.”

Voor Lawati is een van de beelden uit de show die het meest de geest van de Nepalese jeugdcultuur weergeeft, het beeld van drie jonge mannen die denimvesten met studs dragen, gemaakt door Thapa. “Eerst was het plan om de twee jongens gewoon neer te schieten, maar toen kwam de zanger van de groep Youth Unite met een omhelzing in beeld. Het was zo’n ontroerend moment van onverwachte intimiteit en zegt zoveel over saamhorigheid en solidariteit onder de jeugd.” Voor Thapa is het meest emblematische beeld van het project de groepsfoto van skaters die samen in een skatepark zitten. “Fof ik, het vertegenwoordigt een nieuwe generatie met visionaire ideeën die proberen positieve verandering te creëren via jeugdgemeenschappen. Het doet me denken aan het idee van een nieuw Nepal.”