Ik ben een illustrator uit New York City Xiao Hua YangIn zijn werk wordt de werkelijkheid niet ontvlucht, maar voorzichtig verplaatst. De verbeelding laat zich afdwalen, maar keert altijd terug. Geïnspireerd door dromen, boeken, vluchtige observaties en de kleine gebeurtenissen uit het dagelijks leven, heeft elk stuk een subtiele emotionele lading, of het nu gaat om de beweging van een in de tijd verplaatste sterrenhemel of door prachtige kleurspectra die door wateroppervlakken worden gebroken.
Xiao’s workflow omvat het digitaal werken in Photoshop en het integreren van analoge elementen zoals potloodtekeningen, waarbij hij de lichamelijkheid van handgetekende illustraties (gewicht, textuur, weerstand van materialen) gebruikt om het gevoel van zijn onderwerpen te bepalen. In plaats van ideeën direct te formuleren, worden ze voorgesteld. “Objecten en scènes worden een manier om dingen uit te drukken die ik zelf misschien niet helemaal begrijp, waardoor het werk een open einde krijgt. Ik ben steeds meer geïnteresseerd in wat niet wordt getoond of gezegd – eerder impliciet dan als verklaring”, zegt Xiao. “De werken die het meest bij mij resoneren, zijn de werken die uitnodigen tot interpretatie en die de kijker niet willen vertellen wat hij moet denken, en die gevoeligheid vormt op natuurlijke wijze mijn eigen praktijk.”
Het kan niet genoeg benadrukt worden hoe mooi deze illustraties zijn. Zijn menselijke onderwerpen worden overspoeld door een uitgestrekte natuurlijke wereld: uitgestrekte luchten gloeiend in buitenaards paars, hele bossen weergegeven door een goudgeel water, onderbroken door ongewone paletten. Soms zijn de ‘mensen’ in deze digitale schilderijen misschien geen mensen, maar mensvormige vervangers voor grotere emotionele ideeën, zoals blijkt uit een silhouet dat glinstert als kristallen in Odes2LA of een spookachtig figuur i Laten we naar beneden gaan. “Ik ben me zeer bewust van mijn neiging om invloeden te observeren en te internaliseren, en ik probeer mijn eigen stem te behouden”, zegt Xiao. “Het vinden van dat evenwicht – leren van anderen zonder in hen op te gaan – is een voortdurend proces, vooral in een tijdperk van constante visuele blootstelling.”
