“Waarom ben ik zo?” schrijft Ella Quittner op de omslag van haar eigen kookboek. Ze is heerlijk obsessief en streeft er altijd naar om de zachtste pannenkoeken, de knapperigste aardappelen en de sappigste kip te vinden. Haar nieuwe kookboek, Geobsedeerd door het bestestaat boordevol recepten, maar ook zulke grappige plaatjes en ingesproken essays dat het als een koffietafelboek fungeert. Hier is een leuke vraag-en-antwoordsessie met Ella…
Wat verraste je bij het schrijven van een kookboek?
Er is absoluut een dorp voor nodig. Als ik dit alleen had gedaan, zou het een zwart-witafdruk zijn geweest met het handschrift van mijn seriemoordenaar.
En hier heb je briljante fotografen, stylisten en ontwerpers binnengehaald.
Meestal schrijf ik alleen, maar dit project voelde als het organiseren van een circus of een debutantenbal.
Hoe lang duurde het allemaal?
Drie jaar. Het is zo’n dik boek. Ik heb anderhalf jaar lang overal naartoe gereisd, van een spekfeest in Iowa tot Rome en het platteland van Japan. Tussen deze reizen door deed ik thuis de onderlinge test.
Het proces klinkt als zo leuk.
Op de set besefte ik dat alles wat er mooi en gemakkelijk uitziet, eigenlijk moeilijk te maken is. Dit geldt voor bruiloften en baby’s en familiefoto’s – en een kookboek. Net buiten beeld is chaos, angst, emotie, spanning en drie spiegeleieren die er niet goed uitzagen.
Wat maakte de shots zo intens?
We moesten head-to-head foto’s maken van bijvoorbeeld 20 tot 30 roereieren of pannenkoeken die er tegelijkertijd klaar uit moesten zien – dus de assistenten van de voedselstylisten waren helemaal aan het malen en deden zes dingen tegelijk met armen waarvan je niet wist dat ze ze hadden – en we deden het allemaal in de keuken van 85 vierkante meter in mijn appartement.
Ik ben benieuwd: hoe was jij als kind?
Zeer geobsedeerd. Ik doorliep fasen waarin ik alles over een bepaald onderwerp leerde op een manier die een normaal sociaal leven onmogelijk maakte. Zoals ik de 100 gevaarlijkste haaien uit mijn hoofd leerde. Mijn oudere zus liet me kennismaken met mummies en King Tut. ik had er een Lisa Frank fase; Ik plakte haar stickers overal in mijn kast en het voelde alsof het een diep magische zone was.
Heb jij favoriete recepten uit het boek?
Bewerk dit om minder megalomaan te klinken, maar ik kook eigenlijk alleen uit mijn eigen boek. Ik bedoel, zeker, ik hou van de boeken van mijn vrienden en van het lezen van recepten, maar elke keer als ik iets wil maken, weet ik de versie die ik precies heb aangepast aan mijn smaak- en textuurprofiel: gestoofde tomatenboterkool, comté gekarameliseerde sjalotjesIk maak mijn overachiever chocoladekoekjes en de wodkasaus minstens om de week.
Ook de typografie van het boek is prachtig.
We werkten samen met Renata De Oliveira bij HarperCollins en Chris Cristianoeen fantastische creatief directeur. Ik schreef voor elk hoofdstuk een essay, dus we dachten na over hoe De New Yorker die gigantische tekstmuren opmaken, zodat je weet dat het vermakelijk wordt en geen zin hebt in huiswerk en je in slaap brengt? Wij werkten Olivia de Recatdat illustreert ‘Shouts and Murmurs’ en haar illustraties weerhielden mij ervan mezelf te serieus te nemen.
Vertel ons over de gigantische bogen!
Er zijn twee leuke plaatjes van pasta: de ene is een rare toren van pasta met een gehaktbal erop, en de andere zijn deze strikken. We hadden zoveel plezier op de set omdat we dachten dat we high fashion channelden. Het zou een Celine-advertentie kunnen zijn! Niet dat het echt kon, maar we hadden er zin in!
De slagroomfoto was ook een showstopper.
Op een dag, onze decorontwerper Kalen Kaminskier waait zo’n frisse wind, ik dacht: ‘Zou het gek zijn als ik een buste zou huren bij een bustenmagazijn in New Jersey?’ En we hadden zoiets van: DOE HET. We noemden de buste Deb en gaven haar de persoonlijkheid van een soort pril afkeurende Victoriaanse dame die boos was omdat we haar domme dingen aandeden.
Het is grappig.
Nadat we haar hebben ingesmeerd met slagroom en een foto hebben gemaakt, zie je haar boos van mij afgewend op een van de nachtkastjes. We waren erg verdrietig toen Deb naar huis ging.
Nu je kookboek af is, heb je de boekenblues?
Ik had het er gisteravond net over met een andere kookboekauteur! Ik heb gehoord dat dit kan gebeuren na de boekentour. Maar als enorme introvert ben ik soms opgelucht dat het grote gedoe voorbij is, zodat ik mijn joggingbroek weer kan aantrekken en Grey’s Anatomy kan kijken.
Hartelijk dank, Ella! Gefeliciteerd met je ongelooflijke boek.
PS Negen kookboeken die hun brood verdienenEn achter de schermen van tijdschriftomslagen.
