Laat het zo zijn Julian Klausner precies weten wat er gewenst is en te leveren. Ingesteld op het geluid van Yo Ga Aketara – een lied dat de unieke opwinding weergeeft van het inpakken van je koffers en het vertrekken naar de grote stad – zijn tweede herenkledingcollectie als creatief directeur bij Dries Van Noten sla alle juiste noten.
“Ik wilde het idee van volwassen worden verkennen”, zegt de Belgische ontwerper van de nieuwste onderneming van het merk. En inderdaad, het out-of-comfort-zone-verhaal van de show weerspiegelde dat van een jeugd uit de stad die voor de eerste keer het huis verlaat, waarbij de geruststellende vertrouwdheid van overgeërfde ‘vriendelijke kleding’ werd gecombineerd met eigentijdse, eclectische gelaagdheid. Het eindproduct zou niet moeten werken, maar dat doet het gewoon. Elke look is zwaar gelaagd en op een experimentele manier gestyled die interessant is, maar nog steeds karakteristiek droger.
Strik was, in de woorden van Klausner, “doordringend aanwezig”. Begeerlijke gebreide kleding vormde de meest memorabele looks van de show, van dikke Fair Isle- en argyle-pullovers en verfraaide accessoires zoals de kragen die uit jassen met één rij knopen staken, langwerpige wollen sjaals en gebreide oorkleppen die zachtjes langs de schouders van de modellen streken terwijl ze over de catwalk liepen.
Brillen met brede randen, ruime weekendtassen en schoenen met print voegden een extra interessante dimensie toe aan elk ensemble, waarbij de laatste werd weergegeven in strepen- en slangenprint. Ze waren gestyled met gevlochten patronen en onverwacht felle kleurencombinaties. Zoals een gestreepte, geribbelde coltrui, van het excentrieke soort dat je zou verwachten als je eigenzinnige en toch coole oom hem zou zien dragen tijdens een etentje… of Harry Styles.
In deze collectie stond comfort centraal, maar niet ten koste van de felbegeerde, klassieke silhouetten waar Dries van Noten bekend om staat. Met deze looks gaan we elke dag in laagjes de stad in.
Fotografie met dank aan Dries Van Noten.
