Dries Van Noten transformeert zijn cultgeur in porseleinkunst

Deze maand, Dries Van Noten viert zijn geliefde cultgeur Soie Malaquais door deze te transformeren in een serie verzamelbare sculpturen. Het huis werkte samen met Bouke De Vries – de Nederlandse kunstenaar die bekend staat om het transformeren van keramische fragmenten in sierlijke, barokke reconstructies – om vijf unieke ‘meesterwerkflessen’ te creëren.

Soie Malaquais is een van de meest geliefde geuren van Dries Van Noten. Het werd uitgebracht in 2022 en werd ontworpen om het ‘tastbare genot’ van zijde op te roepen: een warm, omhullend kastanjeakkoord, opgetild door roos, zwarte bessen en kardemom. Minstens zo opvallend is het flesje: net als de rest van de Dries-geurcollectie is het een statementobject op zich met gekleurd glas en een porseleinen voet geïnspireerd op het blauwwitte keramiek van Delft.

Hoewel De Vries opmerkt dat hij al heel lang fan was van Dries Van Noten, was dit uitstapje naar parfum nieuw terrein. “Ik draag nooit parfum”, zegt hij lachend, terwijl hij tegen me praat vanuit zijn studio in West-Londen. Desondanks benaderde het merk hem, aangetrokken door zijn nauwgezette blik, liefde voor duurzaamheid en openlijke omarming van imperfectie. “Ze gaven me volledige carte blanche”, herinnert hij zich. “Ze vertelden me: ‘Doe wat je wilt doen.'” De enige vereiste was dat hij vijf unieke flessen zou maken, plus enkele extra stillevensculpturen voor de winkels in Londen en New York.

Binnen deze parameters werkte De Vries intuïtief, waarbij hij zichzelf overgaf aan de genade van de fragmenten die voor hem lagen. ‘Ik teken niet’, zegt hij. “Ik weet niet waar het zal eindigen… De fragmenten in mijn hand zullen bepalen hoe het ding zich ontvouwt.” Hij verzamelde materialen door online aanwijzingen te volgen, waarbij hij prioriteit gaf aan gemakkelijk over het hoofd geziene stukken, van bescheiden aardewerk tot fragmenten van een 17e-eeuws scheepswrak.

De resulterende werken voelen aan als eigenzinnige, theatrale variaties op de originele Soie Malaquais-fles. Elk stuk begint met dezelfde blauwwitte porseleinen basis, die midden in de versplintering lijkt te zitten: scherven worden opengebroken en tot nieuwe silhouetten gelokt, waarbij de breuken opzettelijk zichtbaar zijn. De kunstenaar hanteert een taal van breuk en reparatie, waarbij hij gebruik maakt van de Japanse Kintsugi-techniek, waarbij hij scheuren repareert met goudlak, zodat ze worden benadrukt in plaats van verborgen.

Deze liefde voor imperfectie past bij de parfums van Soie Malaquai Marie Salamagnezijn eigen filosofie. “Ik stop ook imperfectie in mijn werk”, zegt ze. “Als je een geur creëert die op zichzelf niet willekeurig is, vertel je het verhaal niet.” Zonder dat ‘kleine dingetje’, beweert ze, wordt de geur anoniem: ‘Als alles perfect is, dan word je iedereen. Je voegt niet echt een persoonlijkheid aan je geur toe.’ Ze beschrijft het essentiële detail als een bewust teken van schoonheid. “Ik zet dit kleintje altijd neer wrat in de geur, gewoon om er zeker van te zijn dat het anders is”, zegt ze. In Soie Malaquais is de kenmerkende, destabiliserende haak de kastanje – een zeldzaam akkoord in de parfumerie.

“Het is zo moeilijk voor ons als parfumeurs om de tijd stil te zetten, omdat geur vluchtig is; we kunnen het niet in een doos stoppen”, voegt ze eraan toe. ‘We kunnen er geen foto van maken. We kunnen het niet tekenen.’ Het zien van de reactie van De Vries voelde als een zeldzame vertaaldaad. “Ik vond het geweldig dat ik het werk van Bouke kon zien”, zegt ze. “Ik hou ervan dat imperfectie mooi wordt.”