Bijvoorbeeld:
Ook al heb je deze nieuwe lettertypen, wat consistent aanvoelt, is het algemene typografische eclecticisme en de paginastructuur die het tijdschrift altijd heeft gehad. Is het web überhaupt veranderd?
VK:
Het raster is relatief hetzelfde. We houden van dat raster met zeven kolommen – het heeft een kleinere kolom waar je bijschriften en dergelijke kunt plaatsen, wat we veel voorin het boek gebruiken. We hebben geprobeerd sommige elementen meer te standaardiseren, zoals de specificaties van de ondertitels, het ophalen van aanhalingstekens en de manier waarop we liniaallijnen gebruiken. We hebben ook een deel van het paginameubilair van de onderkant van de pagina (paginanummers, kolomnamen, datums) naar boven verplaatst en de bovenmarge geopend, zodat deze meer doordacht en iets ruimer aanvoelt.
Over het algemeen gebruiken we de ruimte bewuster. Een groot deel van de kunst is nu meer verticaal, en een deel daarvan komt voort uit de behoefte aan formaten die zowel online als in print werken. Bij sommige kolommen beginnen we met de tekst, en hoewel de kop opvalt, staat deze niet noodzakelijkerwijs bovenaan. Het gaat meer om hoe de elementen op de pagina bewegen.
Bijvoorbeeld:
Toen ik het persbericht over het herontwerp las, beschreef het een verschuiving naar een meer gesynthetiseerde relatie tussen digitaal en print. Tegelijkertijd werd u geciteerd dat u wilt dat het gedrukte tijdschrift een “boeiende ervaring wordt voor de lezer die de telefoon wil neerleggen en zonder afleiding pagina’s wil omslaan.” Het zette me aan het denken over dit bredere culturele idee van ‘uit het midden vallen’ – we hebben online muziekstreaming of luxe platen, maar geen cd’s; Kindles en koffietafelboeken, maar geen handelspapier. Ik denk dat multi-platformmedia tegenwoordig een beetje hetzelfde fenomeen ervaren. Als iets in druk is, moet het zichzelf rechtvaardigen – waarom is het in druk, wat maakt het de moeite waard om daar te zijn? En als het digitaal is, moet het echt van dat formaat profiteren en meer geïntegreerd en continuer zijn. Ik ben benieuwd hoe jij denkt over het werken binnen dat spanningsveld.
VK:
We hebben veel nagedacht over wat tijdschriftjournalistiek maakt. Als iets niet in een tijdschrift staat, hoe voelt het dan als een stukje tijdschriftjournalistiek? Het heeft veel te maken met toon en stem, de schrijfstijl, het werken met grote ideeën en ook met het proces zelf, dat een werkelijk geïntegreerde samenwerking is tussen ontwerp, kunst, fotografie en montage. Het biedt een ander soort journalistiek.
Wat we hebben geprobeerd, is nadenken over hoe deze media anders werken en hoe het werk in elk medium de beste versie van zichzelf kan zijn. Er zijn dingen die speciaal aanvoelen om af te drukken. Bedek b.v. Online zijn er zoveel afbeeldingen dat het moeilijk is om iets op te laten vallen, in je hoofd te blijven hangen of een duidelijke hiërarchie vast te stellen. Maar een hoes heeft gewicht. Zelfs als je het online ziet, begrijp je dat het een statement is – het geeft een bepaalde hoeveelheid ruimte en betekenis aan een verhaal of beeld. Hetzelfde geldt voor fotografie. Online zijn afbeeldingen vaak kleiner en omgeven door andere inhoud. In print zit er een soort luxe in de ervaring. Je krijgt hele grote foto’s die je aandacht op een andere manier vasthouden.
