Een gids om met uw kinderen over ICE te praten

De historische toename van immigratie-arrestaties en detenties in de Verenigde Staten betekent dat veel gezinnen in het hele land geconfronteerd worden met de mogelijkheid dat zij het doelwit zijn. Voorbereiding op deze realiteit kan ongemakkelijke gesprekken vereisen tussen immigrantenouders en kinderen over de risico’s waarmee zij worden geconfronteerd en hoe zij hiermee om kunnen gaan.

Onderzoekers vertelden The 19th dat ouders van alle achtergronden zich slecht toegerust voelen om harde discussies over wetshandhaving met hun kinderen te voeren. Sommige gekleurde gemeenschappen, met name Afro-Amerikanen, hebben meer ervaring met het voorbereiden van hun kinderen op racisme en de mogelijkheid van politiegeweld in de Verenigde Staten door middel van intergenerationele gesprekken die bekend staan ​​als ‘The Talk’. Veel immigrantenouders, zelfs die uit overwegend zwarte landen, hebben echter mogelijk een ander inzicht in de raciale dynamiek in Amerika. Als gevolg hiervan kunnen ze dat niet erkennen dat het nodig is om over ICE te praten of andere wetshandhaving totdat een dreiging dreigender is.

Hier zijn enkele tips van deskundigen op het gebied van kinderontwikkeling om ouders – vooral degenen die het grootste risico lopen het doelwit te worden van ICE – te helpen met vragen over hoe ze met hun kinderen kunnen praten.

Experts op het gebied van de ontwikkeling van kinderen zeggen ja.

Het land heeft tijdens de eerste dertien maanden van de tweede ambtstermijn van president Donald Trump een historische uitbreiding van de immigratiefinanciering en -operaties gekend. Tien jaar geleden schommelde het jaarlijkse budget van ICE rond de $6 miljard. Dat is sindsdien gestegen tot ongeveer $85 miljard, waarvan $75 miljard kan zijn de komende vier jaar besteed, na de goedkeuring van aanvullende subsidies vorig jaar. Het geld wordt gebruikt om meer immigratieambtenaren in gemeenschappen aan te nemen en in te zetten en om de capaciteit voor grootschalige detenties en deportaties te vergroten. Nationale berichtgeving en online video’s die dit aanhoudende politieke klimaat documenteren, zorgen ervoor dat kinderen meer dan ooit toegang hebben tot media die hen kunnen verwarren of bang maken.

Gabriela Livas, professor en voorzitter van de afdeling Menselijke Ontwikkeling en Gezinswetenschappen aan de Universiteit van Texas in Austin, vertelde The 19th dat ouders misschien denken dat hun kinderen te jong zijn om deze boodschappen te begrijpen, maar dat ze deze “nog steeds ontvangen” in een of andere vorm – hetzij via de media, hetzij door het bijwonen van evenementen in hun gemeenschap. “En dus moeten we ervoor zorgen dat we als ouders deze hulpmiddelen beschikbaar stellen om hen te helpen een aantal dingen te begrijpen die voor hen heel beangstigend en verwarrend kunnen zijn”, zei ze.

Als kinderen geen informatie ontvangen die hen kan helpen de wereld te begrijpen, zullen ze de lege plekken opvullen met hun eigen verhalen, wat kan uitmonden in zelfverwijt, zegt R. Gabriela Barajas-Gonzalez, universitair hoofddocent bij het Department of Population Health aan de New York University.

Livas zei dat een goede manier om te beginnen is door kinderen open vragen te stellen om te peilen wat ze weten. Enkele suggesties:

• Wat heb je gehoord over immigratie of ICE op school of online?

• Hoe vond je het om dit te horen?

• Als er iets engs zou gebeuren in onze gemeenschap, met wie zou je dan kunnen praten?

• Welke vragen heb je voor mij over wat er gebeurt?

Boeken, nieuwsartikelen, tv-programma’s of podcasts kunnen, afhankelijk van de leeftijd van het kind, een goede manier zijn om het gesprek over iets specifieks te verankeren, zei Livas. Vooral voor jongere kinderen bieden boeken hen de mogelijkheid om over de gevoelens of ervaringen van specifieke personages te praten op een manier die meer resoneert.

Linda Cote-Reilly, hoogleraar psychologie aan de Marymount University, adviseerde kinderen te vragen naar vertrouwde volwassenen in hun leven en dat als startpunt te gebruiken om een ​​lijst te maken van vijf of meer mensen die kinderen kunnen raadplegen met vragen of zorgen, of mensen die tijdens een crisis als bondgenoot voor de kinderen kunnen dienen.

“Ik zou zeker proberen enkele mensen in de buurt te identificeren, sommige mensen op school, waar het kind zich ook mag bevinden”, zei Cote-Reilly. “Ik denk dat dit geldt voor kinderen van elke leeftijd die eraan kunnen deelnemen.”

Kinderen van 3 tot 6 jaar: Het is van cruciaal belang voor alle kinderen, maar vooral voor kinderen in deze leeftijdsgroep, om een ​​gevoel van veiligheid en geborgenheid te hebben in de wereld, zeggen experts.

Dit betekent dat ouders hun best moeten doen om de angsten of zorgen van hun kinderen te valideren, terwijl ze hun veiligheid moeten bevestigen en de basisdetails van het actieplan van het gezin moeten delen als er iets zou gebeuren. Ze adviseren ouders om eerlijk te zijn als het risico bestaat dat iemand die hun kind kent en liefheeft, wordt vastgehouden of gedeporteerd. Maar deze gesprekken moeten eenvoudige, directe taal gebruiken, zoals: “Mama of papa moeten misschien een tijdje weggaan vanwege nieuwe regels in dit land.”

Ouders moeten hun kind ook benadrukken dat er van hen wordt gehouden, bevestigen dat er voor het kind zal worden gezorgd door een specifieke persoon die zij vertrouwen, en hen geruststellen dat de ouder de weg terug naar het kind zal vinden.

Als de kinderen waarschijnlijk dingen in de gemeenschap zullen zien, zoals gemaskerde ICE-agenten, blijven eerlijkheid en validatie de sleutelwoorden. Ouders kunnen uitleggen dat dit leden van de regering zijn die sommige mensen bang maken, hoewel het belangrijk is om het negatieve met het positieve in evenwicht te brengen, zeggen experts. Eén manier waarop ouders dit kunnen doen is door te bespreken hoe mensen in de gemeenschap hun bange buren proberen te steunen en lief te hebben.

Kinderen van 7 tot 12 jaar: In dit stadium worden kinderen meer blootgesteld aan stemmen van buitenaf, inclusief andere kinderen op school en dingen die ze online zien. Experts zeggen dat kinderen in deze leeftijdsgroep hun ouders niet willen belasten of ongerust maken, en daarom mogen ze niet met hun ouders delen als ze iets engs lezen of zien.

Naast het opstellen van een gezinsplan en het identificeren van een lijst met vertrouwde volwassenen, moeten ouders kinderen in deze leeftijdsgroep ook toerusten met specifieker gedrag en manieren om te praten over school en andere situaties die tot een ICE-ontmoeting kunnen leiden. Rollenspel met het kind kan nuttig zijn, zei Livas.

Cote-Reilly raadt aan om te kijken naar de berichten die de school van uw kinderen over ICE verzendt. Ze kunnen ook overwegen om een ​​leraar te benaderen, als ze zich daar prettig bij voelen, en te vragen hoe de leraar het onderwerp heeft benaderd. Ouders kunnen dan proberen de boodschappen die hun kinderen thuis krijgen, af te stemmen op de boodschappen die ze op school leren, als dat praktisch haalbaar is. Dit is een goede manier om verwarring bij het kind te voorkomen.

Kinderen van 13 tot 18 jaar: Deze leeftijdsgroep is waarschijnlijk veel vaker online en wordt ook onafhankelijker en brengt meer tijd door zonder direct ouderlijk toezicht. Ouders kunnen hun middelbare en tienerkinderen begeleiden om pauzes te nemen van media die hen kunnen storen.

Dit is ook een tijd om kinderen in deze leeftijdsgroep meer begeleiding te geven over hoe ze met een ICE-agent moeten omgaan als ze alleen rijden of op een andere manier in de buurt van een volwassene. De deskundigen adviseren om het kind te instrueren kalm en respectvol te zijn, enkele basisrechten te kennen en informatie zoals telefoonnummers te laten opslaan. Livas merkte ook op dat ouders dit als een kans kunnen aangrijpen om met hun kinderen te leren en meer details te bespreken over de wetten en beleidssystemen die van invloed zijn op wat er met ICE gebeurt.

Voordat ze met hun kinderen praten, moedigt Livas ouders aan om even te gaan zitten en na te denken over hoe ze willen dat hun kinderen zich voelen na hun gesprek. In veel gevallen willen ouders dat hun kinderen zich empowered voelen, zodat ze dat kunnen gebruiken als leidraad voor hoe ze tijdens het gesprek over ICE en immigratieangst kunnen praten.

“Het is oké om onze eigen nood op een authentieke manier te delen, maar je wilt ze niet overweldigen. Kinderen willen net zo graag voor hun ouders zorgen als ouders voor hun kinderen willen zorgen”, aldus Livas. Ze waarschuwt ouders om voorzichtig te zijn met de manier waarop ze over dingen praten binnen gehoorsafstand van hun kinderen, en ze raadt ze aan een andere volwassene te hebben die ze in vertrouwen kunnen nemen over hun dagelijkse stressfactoren en angsten.

Om een ​​gevoel van veiligheid en stabiliteit te helpen behouden, moeten ouders proberen thuis zoveel mogelijk een bepaalde routine in stand te houden, zegt dr. Barajas-Gonzalez van de New York University. Het creëren van momenten van vreugde door samen muziek te spelen of een grappig boek te lezen kan ook essentieel zijn.

Veranderingen in de eetlust, stemmingswisselingen, slaapproblemen of een toename van hoofdpijn of buikpijn kunnen volgens deskundigen allemaal tekenen zijn van angst of depressie.

Soms kunnen ouders gedragsveranderingen of prikkelbaarheid bij hun kind over het hoofd zien of minimaliseren, zei Livas, maar het is belangrijk om deze signalen op te pikken, ondersteuning te bieden en de deur open te houden voor communicatie. Ze voegde eraan toe dat ouders gesprekken met hun kinderen moeten blijven voeren, zelfs als ze stil zijn of ongeïnteresseerd lijken.

“Kinderen zijn niet altijd de beste in het empoweren van ouders tijdens deze gesprekken”, zei Livas. “Dus je moet ze gewoon blijven hebben, wetende dat ze impact maken.”

Een gids voor het praten over deportatie of scheiding van het Florida State University College of Medicine, beschikbaar op Engels, Spaans En Creools.

Hope Center for Wellness-gids over mogelijke deportatie, beschikbaar in Engels en Spaans.

Child equity-projecten van de Arizona State University verslag over de ondersteuning de geestelijke gezondheid en het welzijn van immigrantenkinderen en gezinnen in de vroege zorg en het onderwijs.