Een pantheon van heteroseksuele uitmuntendheid in de media, volgens homo’s

Tijdens mijn eerste jaar op de universiteit vertelde ik een vriend dat ik er middenin zat Entourage opnieuw bekijken voorafgaand aan het dan snel naderende theatrale vervolg. Mijn vriend, een heteroman, antwoordde prompt: ‘Ik dacht dat je homo was.’ De opmerking was achteraf gezien amusant, maar verraste me op dat moment. Maar hij had gelijk. Entourage was in alle opzichten een product van een duidelijk heterogene cultuur. Misschien nog erger: het was een product van hetero Hij- cultuur, waarin de (seksuele en andere) heldendaden worden afgebeeld van een kwartet gedegenereerden die schijnbaar niets anders deden dan grote schade aanrichten in heel Hollywood en grove grappen maken. Maar Entourage was ook leuk en gek en precies waar ik mezelf in wilde verliezen na het roken van een joint.

Zeker, de hoofdpersoon Vince, een populaire acteur, heeft ooit een rol afgewezen omdat hij weigerde ‘homo te spelen’ op het scherm – maar Vince werd ook gespeeld door Adrian Grenier, een knappe man met krullend haar die ik zou weglaten van mijn lijst met ‘seksuele ontwaken’. En ja, de show verdiepte zich regelmatig in informele vrouwenhaat, racisme en homofobie. Maar meer dan twintig jaar later, zelfs nu meerdere bezichtigingen duidelijk hebben gemaakt dat mijn obsessie met het tijdperk meer gebaseerd was op rebellie van tieners dan op enige erkenning van echte waarde, sta ik achter mijn jongens. Vince, Drama, E en Turtle betekenen alles voor mij. De jouwe is een uitverkoren familie zoals alle andere en wie ben ik om te oordelen? — Michaël Cubby

De Hongerspelen franchise

Het grappigste aan De Hongerspelen Het universum is dat het heteroseksuele blanke mensen laat zien als het gezicht van een onderdrukkend regime dat, ondanks dat het verzonnen is, in de echte wereld maar al te vertrouwd aanvoelt voor queers en mensen van kleur in het algemeen. De gezichten in The Capitol zijn heel erg homoseksueel – ze kleden zich in kleurrijke jurken en dragen voornamelijk make-up – maar helaas zijn onze hoofdpersoon, haar wereld en haar problemen dat niet. Het is moeilijk om alle campy, kleurrijke, queer-gecodeerde mode in het Capitool niet te associëren met frivoliteit, overdaad en kapitalisme, dat is wat het vooral verstevigt De Hongerspelen als een stuk liniaal-rechte media. Maar dat betekent niet dat het ook geen uitstekende verhalen zijn. De hele liefdesdriehoek tussen Katniss de zeurder en de rots was ook nooit nodig om het verhaal te verkopen, en in mijn ogen ligt een subplot nog dieper verborgen dan District 13 – Catherine Mhloyi