Een derde van de Amerikaanse werknemers heeft nu toegang tot een of andere vorm van door de overheid uitgegeven betaald verlof – het grootste aandeel ooit.
De Verenigde Staten zijn een van de weinige landen die geen federaal beleid voor betaald verlof hebben dat werknemers bijvoorbeeld betaald verlof biedt na de geboorte van een kind of om medische zorg te zoeken. 30 jaar oud. Bij ontstentenis van federale actie zijn de staten tot actie overgegaan 14 wetten met salaris sinds 2002, wat nu een derde van de bevolking omvat. Tien daarvan zijn de afgelopen tien jaar ingevoerd om betaald verlof te ondersteunen is toegenomen; drie worden dit jaar van kracht.
De betaalde gezins- en ziekteverlofprogramma’s van sommige staten gaan verder dan de vrije tijd om voor een nieuwe baby te zorgen of een medische behandeling te krijgen. Vorig jaar breidde Colorado zijn programma voor betaald verlof uit met: nog 12 weken voor ouders van baby’s op de neonatale intensive care. In Oregon, overlevenden van huiselijk geweld ook recht op betaalde vakantie. Connecticut biedt betaald verlof als u als zodanig fungeert orgaan- of beenmergdonor.
Volgens onderzoek van het National Partnership for Women & Families, een belangenorganisatie zonder winstoogmerk, hebben de veertien wetten nu betrekking op 32 procent van de werknemers in de particuliere sector, naar schatting 46 miljoen mensen. Van de geïncludeerde personen is een derde vrouw, een derde man en nog een derde ouder. Vooral Aziatische Amerikanen, inheemse Hawaïanen en eilandbewoners in de Stille Oceaan hebben hiervan geprofiteerd: 55 procent heeft verlof betaald via hun staatsprogramma’s, net als 41 procent van de Latinx-werknemers, als gevolg van een concentratie van deze gemeenschappen in staten die programma’s hebben aangenomen.
Er bestaan wetten op betaald verlof in 13 blauwe staten en het District of Columbia: Californië, New Jersey, Rhode Island, New York, Washington, Massachusetts, Maine, Connecticut, Oregon, Colorado, Maryland, Delaware en Minnesota.
Hoewel andere werknemers mogelijk betaald verlof krijgen van hun werkgevers, is de kans kleiner dat gekleurde werknemers – en vooral gekleurde vrouwen – een baan hebben die betaald verlof biedt. Dat is een van de redenen waarom voorstanders hebben gewezen op een staats- of federaal systeem als gelijkmaker die de toegang zou kunnen verbeteren.
“Alle werknemers zullen op een gegeven moment betaald verlof nodig hebben, of het nu voor hun eigen gezondheid is of om voor hun dierbaren te zorgen. Maar als de toegang niet gegarandeerd is, zijn de werknemers die het minst waarschijnlijk betaald verlof hebben vaak ook degenen die waarschijnlijk te maken krijgen met grotere gezondheids- en zorguitdagingen en minder financiële middelen hebben om op terug te vallen”, aldus het National Partnership for Women & Families in zijn rapport.
laagbetaalde werknemers, tweederde van hen is vrouwhaar minder toegang voor betaald gezins- en ziekteverlof van hun werkgevers dan hoogverdieners.
“Dit creëert een dubbele binding voor laagbetaalde werknemers, die vaak geen onbetaald verlof kunnen opnemen omdat ze geen spaargeld hebben of hun baan kunnen verliezen als ze dat wel doen. Deze ongelijkheid treft vooral vrouwen, die vaker laagbetaalde werknemers zijn en dat tegelijkertijd ook doen. tweederde van de onbetaalde zorg”, zegt Katherine Gallagher Robbins, senior fellow bij het National Partnership for Women & Families en een van de auteurs van het rapport.
Grote betaald verlofcampagnes in zes andere staten – Hawaï, Illinois, Nevada, New Mexico, Pennsylvania en Virginia – zouden, als ze worden aangenomen, het aandeel van de Amerikaanse werknemers op 44 procent kunnen brengen, schat het nationale partnerschap.
De meest dreigende daarvan is een voorstel in Virginia. Vorige maand hebben wetgevers in het Virginia House en de Senaat keurde een paar betaalde rekeningen voor gezins- en ziekteverlof goed die waarschijnlijk zal worden ondertekend door de Democratische Regering Abigail Spanberger, die dit jaar in haar State of the Commonwealth-toespraak opriep tot het aannemen van een staatsprogramma.
In Pennsylvania hopen wetgevers het momentum achter een betaald verlofwetsvoorstel te herstellen tweeledig steun. Wetgevers binnen Hawaii En Illinois Ik beschouw deze zitting ook een wetsvoorstel. En zowel Nevada als New Mexico zijn er dichtbij gekomen: in Nevada is vorig jaar een wet op betaald verlof door de wetgevende macht aangenomen. veto uitgesproken door de Republikeinse gouverneur Joe Lombardo en in New Mexico werd vorig jaar een wetsvoorstel over betaald verlof door het Huis van Afgevaardigden aangenomen maar niet de Senaat.
Op federaal niveau is een deel van het momentum van de afgelopen tien jaar afkomstig van mannen: vooral vaders in het Congres – aandringen op meer toegang tot betaald verlof. Onder de regering-Biden kregen de VS dat wel zo dichtbij als het ooit is geweest om een federaal betaald verlofbeleid vast te stellen voordat het uit een uitgavenwet werd verwijderd. Nu, onder de regering-Trump, hebben wetgevers er één permanent gemaakt belastingaftrek voor werkgevers die vrijwillig betaald verlof aanbiedt aan bepaalde werknemers.
Dus hoewel de kwestie door beide partijen wordt gesteund, blijven de Republikeinen en Democraten het oneens over de vraag welke vorm een federaal betaald verlofbeleid moet aannemen. Door één Hoorzitting in de Tweede Kamer vorige weekRyan Mackenzie, een Republikein uit Pennsylvania die een pasgeboren baby heeft, zei dat zijn vrouw voor hun dochter kan zorgen dankzij het betaald verlofbeleid van haar bedrijf.
“We weten dat deze praktijk voor velen in onze gemeenschap een belangrijk verschil maakt. Helaas is betaald gezinsverlof buiten bereik gebleven voor miljoenen Amerikanen die hopen hun gezin te laten groeien”, zei hij.
Maar hoewel de staatswetten ‘bemoedigend’ zijn, zegt Mackenzie dat het ook ‘moeilijk is voor staatsbestuurders en uitkeringsbeheerders uit de particuliere sector om door de lappendeken van betaald verlofbeleid in verschillende staten te navigeren. Hoewel een programma in Maryland zou kunnen werken, heeft Alabama waarschijnlijk zijn eigen uitdagingen op het gebied van het personeelsbestand. De aanpak van de ene staat mag niet worden opgelegd aan de beroepsbevolking van een andere staat, of andersom.’
Voor betaald verlof, zei hij, “is er geen wondermiddel.”
Dawn Huckelbridge, de directeur van Paid Leave for All, een nationale belangenorganisatie die aandringt op federaal betaald familie- en ziekteverlof, zei dat ze “aangemoedigd is om te zien dat er sprake is van tweeledige belangstelling en dialoog” over deze kwestie.
Maar, zo voegde ze eraan toe, “er zijn staten die waarschijnlijk nooit betaald verlof zullen doorstaan, dus zolang er geen federale garantie is, zal dit een systeem van haves en have-nots creëren dat de ongelijkheid alleen maar zal blijven vergroten.”
