“Ik had nooit verwacht dat ik in de parfumerie zou gaan werken. Een van de mooiste verrassingen van mijn leven is dat ik deze dingen heb leren kennen. Er zit een betoverende kant aan de parfumerie die een beetje verloren gaat in deze enorme commerciële campagnes. Beseffen mensen hoeveel tijd hierin is gestoken? Orris is een ingrediënt. We gebruiken de wortel. Maar die verblijft twee jaar onder de grond. Daarna wordt het boven de grond verwarmd, wat we een bepaald molecuul noemen. En als het op het juiste niveau is, doen we een extractie om de Irisboter. Het is een van de duurste ingrediënten. Het ruikt naar een wasachtige, houtachtige, bloemige…” Als McCurtin nooit had gedacht dat ze parfumeur zou worden. “Moleculaire biologie. Ik werkte als scheikundige, maar het ontbrak mij aan creativiteit. Ik las een interview met een parfumeur en het was een gloeilampmoment. Ze vertelde over de natuur en de taal van de natuur. Het sprak me erg aan.”
Ik heb een theorie gekoesterd dat rokerige tonen in parfums apocalyptisch zijn en het einde van de natuur betekenen. McCurtin is het ermee eens dat rook een donkere toon is. maar qua trends willen parfumeurs, zegt ze, de consument stimuleren. Het parfumequivalent van de moleculaire keuken. Ze zullen geuren creëren die zullen fascineren. Ik zie deze intriges terug in haar parfum 14 julidie een buskruit- of vuurwerkovereenkomst heeft. Ik kan deze intriges ook zien in de grote geur van dit moment, Ganymedes van Barrois en Quentin Bisch, waarin recensenten naar woorden als buitenaards grijpen, omdat de geur zo buitenaards lijkt dat het zacht uit een ander universum zou kunnen komen. Maar één niveau waartoe Ganymedes behoort is de aarde: die is zuur, groen (chartreuse) en een beetje stinkend. Ik ken deze aard. Maar er is een dwingende vreemdheid. Ik vroeg Barrois of Ganymede erg 2020 was. “Ganymede is een heel oprechte en authentieke nieuwe geur. In 2020 was het onbekend en zeer vertrouwelijk, maar ik heb het gevoel dat het elke dag inspeelt op de groeiende vraag naar authentieke geuren. Klanten willen geen marketinggedreven geuren, dus op deze manier is het heel 2025.”
Verandert parfum? Er zijn nieuwe tonen, nieuwe overeenkomsten. Er zijn nieuwe moleculen die we in dit verhaal niet hebben besproken. Maar vanuit het perspectief van de parfumeur gaat er niets boven een hit. Er moet iets zo moois of merkwaardigs zijn dat we gedwongen zijn het te consumeren.
“Als je een geur wilt creëren, zoek je naar een signatuur”, zegt McCurtin. “Handtekening is de heilige graal van de parfumerie. Als je Dune ruikt (by Dior), dan is het Dune en niets anders. En signatuur is bijna verslavend als je iets kunt creëren dat iemand zal ruiken en ruiken en ruiken. Ik denk dat eten dat ook heeft. Zoals paddenstoelen. En het gaat niet altijd gepaard met plezier.”
Olivier Cresps Smoke is momenteel een geweldig parfum. Het is een tabaksgeur. een genuanceerd hout met een prachtige mate van discretie en een verbrand (soms) aspect. Er is ook een warme blos van sensualiteit die dandy-achtig is. Zoals Dorian Gray. Nu is Cresp een veteraan en meesterparfumeur. Hij heeft honderden geuren gecreëerd. Veel klassiekers. Smoke is een van de weinige parfums die hij voor het nichehuis heeft gemaakt Akrodie hij samen met zijn dochter Anaïs runt. Ik heb Cresp een paar vragen gestuurd en een van de antwoorden was geweldig, denk ik.
“Je moet onderscheid maken,” zei hij, “tussen het figuratieve en het abstracte in parfum. In een abstract parfum zie je de natuur niet. In een figuratief parfum beginnen we altijd met elementen die verband houden met de natuur, zoals bloemen of andere natuurlijke grondstoffen, wat we deden voor de adem van Akros. Als we een figuratieve geur creëren, hebben we altijd een link met de natuur, omdat dit deze tastbaar en begrijpelijk maakt.”
Als het parfum niet wil dat je de natuur ‘ziet’, dan zie je de natuur niet. Ik moet mezelf dus niet martelen terwijl ik ingrediënten probeer te ontdekken. Dus wat is rook? Een donkere man zonder de giftige kenmerken waar ik bij oudere mannen niet van kan genieten. In dat opzicht zou ik het indienen bij Ganymede, die ook mannelijk is geconfigureerd. Ik heb een recensie gelezen waarin sigaretten werden genoemd, maar dit is geen rook. “De rook van Akro ruikt naar tabak, niet naar sigaretten”, zegt Cresp. “Het is een houtachtige, kruidige tabaksnoot die mannen vaak aanspreekt, hoewel het voor iedereen geschikt is. Het is een zeer complexe en krachtige geur.” En als waarschuwing: hoe meer u vragen stelt
parfum, hoe minder je weet. Ik vroeg Barrois naar de wetenschap en hij verwees naar zijn geur Aldebaran, die we niet hebben besproken. Het is een opvallende tuberoos. Als ik meer tijd had, zou ik het vergelijken Frederik Malle Carnal Flower om te zien hoe een tuberoos uit 2025 het opneemt tegen een tuberoos uit 2005 (waarschijnlijk scherper). Hoe dan ook, ik vroeg Barrois naar de wetenschap. “Biotechnologie brengt zeker nieuwe manieren om geuren uit de natuur te halen, maar het interessante is dat een olie, laten we zeggen een absolute tuberoos, in de natuur niet naar de bloem ruikt, en daarom zijn de ingrediënten soms verre van het natuurlijke gevoel. Dan heeft een parfum het geniale werk van een parfumeur nodig (Quentin Bisch) om met verschillende synthetische akkoorden de natuurlijkheid van een tuberoosveld te recreëren om Aldebaran te creëren. “Ik hoopte dat bepaalde parfums 2025 zouden transformeren. Of parfum zouden transformeren. Maar ik leerde iets anders. Ik dacht aan Róisín Dubh, Ganymede en Smoke die met de natuur speelden. En dat maakt deel uit van hun geschiedenis. Maar ik besefte dat de natuur waarop ze werken… de mijne is. Deze parfums zijn drugs. Ontworpen om te ‘intrigeren’.
Fotografie door Rikki Ward. Afkomstig uit 10 Magazine nummer 75 – VERJAARDAG, ONTWIKKELING, TRANSFORMATIE – ligt nu in de kiosk. Bestel uw exemplaar hier.
