Een vrolijk portret van creatieve vrijheid door een fotograaf en een stylist

Anna Victoria Beste is een Britse fotograaf gevestigd in Kopenhagen. Haar nieuwste publicatie en tentoonstelling, Keka Rockais het resultaat van een driejarige samenwerking met een Britse stylist Lara McGrath. Misschien beter bekend door haar Instagram-account @thegoatdancer, heeft Lara’s onderscheidende benadering van styling, vaak gelaagdheid en herinterpretatie van goedkope items in de kleedkamers van winkelstraten in het winkelcentrum Westfield, bewondering gekregen van zwaargewichten uit de industrie, waaronder Nick Knight en het tijdschrift Purple.

Ik interviewde het tweetal in de keldergalerij van Village Books in Manchester terwijl ze een les levenstekenen organiseerden, omringd door fotografische afdrukken die werden tentoongesteld op metalen constructies die met de steun van Best’s vader waren gemaakt. Die middag modelleerde McGrath een reeks poses uit het boek, waarbij de deelnemers werden aangemoedigd hun schetsen in de publicatie in te voegen om een ​​eenmalige editie te creëren.

Adam Murray: We zijn in Manchester, dus laten we beginnen met je connectie met Noord-Engeland en waarom jullie dit evenement hier allebei wilden doen?

Lara McGrath: Ik ben opgegroeid in Bolton, dat niet de meest levendige modescene had, dus vanaf jonge leeftijd bracht ik het grootste deel van mijn vrije tijd door in Manchester, meestal in de Northern Quarter of in Oldham Street, waar we nu zijn.

AM: Hoe denk je dat de tienerjaren je bewustzijn van mode en stijl hebben geïnformeerd of ontwikkeld?

LM: Toen ik jonger was, had ik nooit gedacht dat ik een carrière in de creatieve industrie zou ontwikkelen, dus het was een eye-opener om in een grotere stad te komen waar mensen iets bredere ideeën hadden over wat acceptabel is om te dragen. Plaatsen als Affleck’s Palace waren zeer vormende omgevingen.

AM: Welke rol speelde Affleck’s Palace in uw vroege betrokkenheid bij mode?

LM: Ik werkte in twee kleine winkels in Affleck’s toen ik een tiener was, maar zelfs daarvoor had het een ‘mekka’-gevoel voor mijn vrienden en mij. We gingen elk weekend, maakten badges, maakten onze eigen sieraden, gingen door alle verschillende winkels en zeiden: “Oh, gaan we dit sieraad kopen?” Een kraamhouder maakte handgemaakte korsetten die heel anders waren dan alles wat ik destijds droeg, maar ik weet nog dat ik er een kocht. Die ervaring vatte de liberale energie van de plaats samen.

AM: Anna, dit project is opgenomen op jouw boerderij in Northumberland. Wat is uw relatie met die regio?

Anna Victoria Beste: Ik groeide op op een boerderij in het noordoosten van Engeland, verhuisde vervolgens naar Newcastle en vestigde me uiteindelijk in Londen, waar ik tien jaar woonde. Tijdens de pandemie wilden mijn partner en ik even ontsnappen aan het stadsleven, dus besloten we deze afgelegen boerderij te huren. We waren van plan er een paar maanden te blijven, maar zijn uiteindelijk vier jaar gebleven. Terugkeren naar een omgeving vergelijkbaar met die waarin ik ben opgegroeid, voltooide een soort persoonlijke cyclus.

AM: In de inleiding van het boek wordt onderscheidend taalgebruik gebruikt, zoals ‘bevrijdend, onbewaakt, vrijheid’. Hadden jullie beiden het gevoel dat jullie iets afwezen of moesten ontsnappen?

AVB: Ik had het gevoel dat ik in een repetitieve professionele routine was terechtgekomen waarin creatieve interesses commerciële verplichtingen waren geworden, alsof mijn ogen werkten maar ik niet kon zien. Ik moest een stap terug doen.

LM: Ik had voortdurend zelfkritiek omdat ik bang was dat ik niet genoeg banen zou boeken. Zal ik ooit iets goeds doen? Wil ik een carrière ontwikkelen? Dit project herinnerde me eraan dat de reden dat ik dit werk doe, is omdat het van nature komt en vreugdevol kan zijn. Ik nam de trein met een paar koffers met kleren, waarna Anna en ik haar tuin in gingen en ons vermaakten.

AM: In het boek omschrijf je Lara als je muze. Waarom is dat?

AVB: Ik ben geïnspireerd door haar vrijheid. Lara heeft dit innerlijke vertrouwen dat tot uiting komt in haar poseren, haar manier van lopen en de manier waarop ze de conventies over het dragen van kleding uitdaagt.

“Dit project herinnerde me eraan dat de reden dat ik dit werk doe, is omdat het van nature komt en vreugdevol kan zijn” – Lara McGrath

AM: Lara, je bekende Instagram-account @thegoatdancerfittingrooms het documenteren van zelfportretten gemaakt met je telefoon en spiegels in de kleedkamers van grote winkels. Heeft u altijd al interesse gehad in zelfportretten?

LM: Mijn moeder heeft onze kindertijd goed gedocumenteerd – we hebben ongeveer zeventig fotoalbums in de woonkamer, allemaal in chronologische volgorde, dus fotografie was altijd een onderdeel van mijn leven. Het is nu een beetje afgelast, maar toen ik jonger was, was ik geobsedeerd door America’s Next Top Model. Ik wilde nadenken over hoe ik de shoot die ze elke week in de show deden, thuis kon nabootsen. Ik kocht grote lakens bij de stoffenwinkel in mijn straat, legde een achtergrond op de kledingkast van mijn ouders en leende de familiecamera. Het klinkt genotzuchtig, ik vond het erg leuk om foto’s van mezelf te maken, maar het ging altijd over de hele scène, de outfit, de achtergrond, de montage.

AM: Hoe verandert het werken met een fotograaf jouw werk?

LM: Zelfportretten begonnen grotendeels uit gemakzucht; Ik was altijd beschikbaar als model en kon vrij experimenteren. Samenwerking introduceerde echter een element van vertrouwen. Ik werk het liefst met fotografen die mijn creatieve instincten respecteren en vertrouwen, terwijl ze hun eigen perspectief inbrengen. In het geval van Anna is er sprake van wederzijds vertrouwen. Het project begon oorspronkelijk als een enkele shoot, maar nadat we de resultaten hadden gezien, besloten we het uit te breiden tot een boek en een tentoonstelling. Ik heb ervaring met modellenwerk voordat ik met styling begon en vaak kan het behoorlijk beperkend zijn; er is een verwijdering van het menselijke aspect. Voor mij heeft Anna’s werk een heel menselijk element.

Keka Rocka door Anna Victoria Best en Lara McGrath wordt uitgegeven door AVB Editions en is nu verkrijgbaar. Een begeleidende tentoonstelling is tot en met 21 maart te zien in Village Books in Manchester.