Om Nietzsche’s stelling over het apollinische en het dionysische als een soort westerse kijk op het taoïstische yin en yang voort te zetten en te contrasteren, definieert de Amerikaanse onderzoeker Camille Paglia het eerste als een dichotomie. In zijn theorie over kunst en cultuur vertegenwoordigt het Apollonische het licht en gestructureerd, in tegenstelling tot het Dionysische als donker en hedonistisch. Voor Paglia wordt dit laatste geassocieerd met het vrouwelijke, als een kracht van chaos, in tegenstelling tot de mannelijke rationaliteit. Als we – in lijn met het modernistische denken – het rationele als een deugd zien, zou dit geïnterpreteerd kunnen worden als vrouwenhaat. Maar in een wereld die steeds irrationeler lijkt, kun je net zo goed betogen dat het rationele zelf een illusie is en dat je de chaos moet omarmen.
In haar optreden Voorste kamerÉlie Autin omarmt de Dionysische in volle vorm. Het is donker, chtonisch en bijna angstaanjagend, terwijl het ook lonend en werkelijk prachtig is. Barokmuziek, zware wierook, rook, dans en smaak komen samen in een bekrachtigend drama. Door deze hedonistische viering van vrouwelijke chaos laat Autin haar publiek de concepten van geschiedenis, waarde en uiteindelijk waarheid in twijfel trekken.
Jouw prestatie Voorste kamer bevat een groot aantal verwijzingen naar de Romeinse god Bacchus (Grieks: Dionysus) en zijn vrouwelijke volgelingen, naar Napoleons vrouw Josephine en naar jouw eigen persoonlijke ervaringen. Waarom wilde je lijnen trekken tussen deze verschillende momenten, ruimtes en mythologieën?
Ik wilde artistieke lijnen trekken tussen deze verschillende polen, in tegenstelling tot de manier waarop sommige mannen, schrijvers, kunstenaars, schrijvers enzovoort de geschiedenis en de kunstgeschiedenis, en de representatie van vrouwelijkheid en vrouwen, zijn gaan definiëren. Vaak worden ze gepositioneerd als onderdanige, gekke objecten van verlangen, op een manier die hen hun keuzevrijheid ontneemt. Nadat ik dieper inging op enkele van de specifieke karakters die je noemt en hun specificiteit, wilde ik hun verhalen herschrijven en hun waardigheid, kracht en vreugde benadrukken.
In de huidige maatschappij vind ik het belangrijk om te kijken naar het individuele en collectieve werk bij het vastleggen, communiceren en herdenken van verhalen in het algemeen, zonder bepaalde verhalen en stemmen te ‘vergeten’. Ik zie dit als een tegenwicht voor de gretigheid van extreemrechtse beleidsmakers om de verhalen die niet passen bij hun eigen opvatting van de geschiedenis uit te wissen en te ontkennen. Het verzamelen van deze verschillende verhalen van vrouwen wordt voor mij een manier om te benadrukken wat doorgaans wordt uitgewist en vergeten, en op deze manier te proberen te voorkomen dat het opnieuw gebeurt.
De historische en mythologische achtergrond van je werk werd verder versterkt door de begeleidende soundtrack, die klassieke heldendichten uit de westerse orkesttraditie bevatte. Wat motiveerde deze keuze?
Ik zou zeggen dat de muzikale selectie op twee punten verschilt. Pas toen ik eraan begon te werken
Voorste kamerhet was in de specifieke context van een project dat ik deed voor een kunstruimte in Zürich.
De kamer bestond uit een reeks kamers die met elkaar verbonden waren door een centrale gang, en toen ik het plan en de foto’s ontving, dacht ik al snel aan een kasteel. En als ik in een kasteel ben (wat helaas zelden voorkomt), luister ik graag naar barokmuziek. Dus ik wilde deze fantasie van het leven in een kasteel/tempel opnieuw creëren.
Aan de andere kant is de muziek ook een verwijzing naar mijn cultureel erfgoed in een geografische context. Ik groeide voornamelijk op in Frankrijk en ging van daaruit verder naar Zwitserland. Dit heeft mijn smaak en referenties gevormd en gedefinieerd, en ik voel me aangetrokken tot deze westerse canonieke stukken.
De begeleidende muziek Voorste kamerheeft een goede balans tussen het barok, het serieuze, het dramatische, het grappige en het esthetische, en kadert wat ik met deze specifieke voorstelling wilde uitdrukken.
“Het verzamelen van deze verschillende verhalen van vrouwen wordt voor mij een manier om te benadrukken wat doorgaans wordt uitgewist en vergeten, en op deze manier te proberen te voorkomen dat het opnieuw gebeurt.“
Een terugkerend element in je werk is het verleggen van de grenzen van je eigen (on)comfort, een voorbeeld hiervan zijn de eerste vijf tot tien minuten Voorste kamer waar je in een bubbelbad zit, omringd door kaarsen, duidelijk aan het zweten. Deze lichamelijke actie is niet alleen een traditie binnen de performancekunst, maar kan ook als kwetsbaar en krachtig worden ervaren. Op welke manier zie jij deze push van je eigen lichaam als een performatief instrument?
Eerlijk gezegd was mijn optreden voor Art Emergence de eerste keer dat de temperatuur in de badkuip zo heet was. Het was interessant om te zien dat ik mezelf en mijn personage meestal oplaad van andere externe elementen (geluiden van het publiek, knetterende kaarsen, etc.) en deze keer was het meer interne input, mijn gevoelens over het verhaal dat ik wilde vertellen en mijn fysieke sensaties in contact met het hete water. Dus deze versie van Voorste kamerwas, laten we zeggen, een verhevene.
Gebruik van geluid, geur en smaak – naast het visuele – Voorste kamer roept alle zintuigen op. Hoe speelt de constructie van het podium, naast je podiumlichaam, een rol in de ontwikkeling van je werk?
Meestal benader ik mijn werk vanuit een ruimtelijke situatie. De kamers kunnen al bestaan zoals ze zijn, of ik bedenk ze met scenografische concepten. Van daaruit stel ik me voor en teken ik soms wat mijn lichaam zou kunnen doen in het landschap waar ik aan denk of dat ik al zag.
Voor Voorste kamerHet voorstellen van de kamer als een kasteel werd een uitgangspunt van waaruit ik vrijelijk kon associëren. Ik begon me een badkamer voor te stellen en tekende een badkuip en vervolgens een slaapkamer met een kussen. Het idee van het kasteel deed mij ook aan geuren denken. Het resultaat was een tentoonstelling die tevens de scenografie werd voor een multisensorische performance met geluid, geuren en smaken.
Naast je performatieve werk werk je ook met sculptuur en installatie. Op welke manier verhouden deze verschillende uitdrukkingsvormen zich tot elkaar in jouw praktijk?
Niet afkomstig uit de beeldende kunst, het is voor mij leuk om te observeren hoe deze beeldende kunst vorm krijgt, mijn artistieke reflecties, visies en gedachten is binnengedrongen. Ik zou zeggen dat mijn beeldende kunstwerken, mijn dans- en performatieve presentaties en onderzoek tot nu toe min of meer gerelateerd zijn aan mythologische figuren die ik naar hedendaagse contexten breng die mij interesseren.
Ik zou er ook aan kunnen toevoegen dat dit mijn eerste dansstuk is Voortekenging ook gepaard met twee installaties en een sonorstuk dat ik maakte op uitnodiging van Matthias Sohr en CIRCUIT – Centre d’art contemporain Lausanne voor een duoshow met Vidya Gastaldon. Voorste kamer begon als een soloshow, geïnitieerd door Antonia Truninger en Julia Hegi, voor wie ik eeuwig dankbaar ben. Hier ontstond de performance als aanvullend element bij de vernissage en finissage van de tentoonstelling. In beide gevallen gaan het visuele en het performatieve samen en zijn ze met elkaar verweven. Ik beschouw ze als even belangrijke krachten in mijn praktijk.
Deze zomer en herfst was je werk te zien in de derde editie van Jardin d’Hiver, Decorama, in het Musée Cantonal Des Beaux-Arts Lausanne. In haar inleiding op de tentoonstelling beschrijft curator Elise Lammer de tentoonstelling als een constellatie van kunstenaars die ornament en decoratie gebruiken om concepten als smaak, klasse en gender uit te dagen. Wat presenteerde u in de tentoonstelling en hoe werkte u met het algemene thema van de tentoonstelling?
Voor deze gelegenheid besloot ik te presenteren De bewakers in een uitgebreide versie, waarin ik enkele nieuwe Guardians heb toegevoegd naast de bestaande, die ik heb laten zien op CIRCUIT – Centre d’Art Contemporain Lausanne. Mijn werk komt zo langzaam tot stand en tijd is voor mij een belangrijke factor. Het is belangrijk om te kunnen evalueren en nadenken over wat ik aan een installatie toevoeg of wegneem.
Elk van de tentoongestelde bewakers heeft zijn eigen strikken, waarbij de decoratieve onderdelen vrij subtiel zijn. Hier heb ik epoxydruppels aan het uiteinde van elke boomtak toegevoegd, sommige gemengd met glitter. Alle voogden hebben ook hun eigen persoonlijke set vlechten.
Door hun individuele kapsels en strikken is elk beeld uniek De bewakers zowel als individu als als lid van een collectief. Wat trekt jouw interesse in de relatie tussen het collectief en het individu?
Ik ben onder de indruk van het potentieel van collectieve initiatieven, hoe protesten, partijen en collectieve teksten de samenleving beïnvloeden, terwijl ze mensen tegelijkertijd op een meer persoonlijk niveau bezielen. In het verlengde hiervan ben ik benieuwd hoe we door middel van verbeelding nieuwe vormen van collectiviteit en manieren van samenleven opnieuw kunnen uitvinden en bevorderen.
Interview door UNA-HEKKEN
