Het is mogelijk dat wij een deel van de omzet ontvangen als u een product koopt via een link in dit artikel.
Reizen heeft lange tijd mijn leven bepaald. Het reizen tussen kusten en landen bracht structuur en momentum – een route om te volgen, plekken om te zijn, mensen om te ontmoeten, terrein om te verkennen. Op een gegeven moment maakte ik 45 vluchten in één jaar en het voelde minder als een overdaad en meer als een bewijs dat ik het leven ten volle leefde. Reizen zorgde voor nieuws, inspiratie en verbinding, maar bood ook iets dat nog overtuigender was: richting. Als je in beweging bent, heb je gemakkelijk het gevoel dat je weet waar je heen gaat.
Onlangs kwam ik een idee tegen dat me tot stilstand bracht: dat beweging, luxe en constante stimulatie zich soms als betekenis kunnen voordoen. Het was meteen logisch. Reizen geeft je een ingebouwde agenda: reserveringen om te behouden, oriëntatiepunten om te zien, plannen om uit te voeren. Er is heel weinig lege ruimte, en nog minder ruimte om te vragen wat je eigenlijk wilt of nodig hebt. Voor mij manifesteerden de kosten zich geleidelijk: vermoeidheid die langer aanhield na elke reis, één het zenuwstelsel dat moeite had om tot rust te komen, en het besef dat ik vaak meer aanwezig was in afwachting dan in mijn dagelijks leven.
Hoe je vreugde kunt vinden precies waar je bent
Dus in plaats van mijn volgende bestemming te plannen, koos ik voor een ander experiment: een jaar met weinig reistijd. Niet als een afwijzing van nieuwsgierigheid of avontuur, maar als een bewuste pauze – een pauze die geworteld is in thuis blijven en bewuster zijn. In 2026 kies ik ervoor om grotendeels geworteld te blijven in Portland en de Pacific Northwest en te onderzoeken wat het betekent om ontzag, groei en betekenis te vinden zonder constante beweging. Wat ik tot nu toe heb ontdekt is dit: zitten neemt het doel van het leven niet weg – het vraagt je om het bewuster te creëren.
Waarom ik koos voor een jaar weinig reizen
Het kiezen van een jaar met weinig reizen was geen reactie op burn-out maar ook een herijking van de prioriteiten. Ik merkte dat zelfs reizen waar ik echt van hield – die vol schoonheid, cultuur en verbinding – meer van mij eisten dan ze ooit hadden gedaan. De restitutie strekte zich verder uit. Overgangen voelden zwaarder. De inspiratie was er nog steeds, maar die ging gepaard met een mate van uitputting die ik niet langer kon negeren.
Het vertragen bracht ook onverwachte duidelijkheid over hoe ik van dag tot dag wilde leven. Als je vaak reist, wordt het gemakkelijk om je leven vorm te geven rond wat tijdelijk is: vertrek plannen, aflaten rechtvaardigen, zelfzorg uitstellen tot je ’terug’ bent. Door te kiezen voor een jaar met weinig reizen, kreeg ik de ruimte om vollediger te investeren in wat mij daadwerkelijk ondersteunt: mijn huis, mijn gezondheid, mijn creatieve werk en de relaties waarvoor ik aanwezig ben als ik niet onderweg ben.
Bovenal wilde ik zien wat er zou kunnen gebeuren als ik niet langer afhankelijk zou zijn van beweging om het leven een expansief gevoel te geven. Zonder een draai aan de kalender rezen er verschillende vragen: Wat zorgt ervoor dat mijn dagen vol aanvoelen als er niets nieuws gepland is? Waar komt het nieuws vandaan als ik het niet elders zoek? Een jaar van weinig reizen voelde als een uitnodiging om te verdiepen in plaats van te verspreiden – om betekenis te laten groeien door aandacht in plaats van door beweging.
De kosten van constant reizen
Lange tijd heb ik de vermoeidheid die reizen met zich meebracht, beschouwd als een redelijke afweging: tijdelijk, zelfs een beetje romantisch. Maar toen de reizen rug aan rug werden gestapeld, werd de tol moeilijker te weigeren. Emotioneel was er heel weinig ruimte om ervaringen te integreren voordat we verder gingen. Elke thuiskomst voelde korter, elk vertrek een beetje gehaast.
Er is ook de fysieke realiteit van constante beweging. Luchthavens, tijdsveranderingen, onbekende bedden en voortdurende stimulatie houden het lichaam alert. Zelfs gelukkige reizen zijn zelden herstellend. Na verloop van tijd ontdekte ik dat ik voorspelbaarheid verlangde – niet uit verveling, maar omdat mijn zenuwstelsel iets nodig had om zich in te nestelen.
Dan zijn er de financiële kosten. Wanneer reizen een gewoonte wordt, verdwijnen de uitgaven naar de achtergrond – vluchten die nonchalant worden geboekt, accommodatie die wordt ingelijst als ‘de moeite waard’, ervaringen gerechtvaardigd omdat ze betekenisvol zijn. Individueel voelt niets ervan onverantwoordelijk. Samen geeft het vorm waar je minder ruimte voor hebt: langetermijninvesteringen, samenhang in de zorg en het soort keuzes dat het dagelijks leven ondersteunt.
Het benoemen van deze kosten ging niet over het helemaal afwijzen van reizen. Het ging erom te zien hoe gemakkelijk constante beweging de stabiliteit kan aantasten – en te begrijpen waarom expres thuis blijven niet als een beperking begon te voelen, maar als een vorm van zorg.
Hoe thuisblijven de energie herstelt
Wat mij het meest verbaasde over het thuisblijven was niet de verveling, maar de opluchting. Zonder constante voorwaartse beweging begonnen mijn dagen ruimer aan te voelen, zelfs als ze vol waren. Energie was niet langer iets dat ik moest herstellen, maar werd iets dat ik daadwerkelijk kon opbouwen.
Door thuis te blijven, werd de energie op kleine, cumulatieve manieren hersteld. De ochtenden voelden minder gehaast aan. De avonden strekten zich uit in plaats van ineen te storten van uitputting. Zoveel mentale bandbreedte – ooit verbruikt door logistiek en planning – was plotseling beschikbaar voor het dagelijks leven.
Er was ook sprake van een terugkeer naar de routine. Regelmatige beweging. Bekende maaltijden. Mijn creativiteit werd stabieler, niet veroorzaakt door nieuwigheid maar ondersteund door herhaling. In plaats van ergens anders naar inspiratie te zoeken, merkte ik dat het vanzelf kwam: tijdens wandelingen in de buurt, op de boerenmarkt en in gesprekken die zich in de loop van de tijd langzaam ontwikkelden.
Door thuis te blijven, werd mijn wereld niet kleiner. Dat stabiliseerde het.
Hoe je ontzag kunt vinden, waar je ook bent
Een jaar waarin ik weinig heb gereisd, heeft mij geleerd dat ontzag niet verdwijnt als je stopt met bewegen; het ontzag komt alleen dichter bij huis naar boven. Dit zijn de eenvoudige, herhaalbare manieren waarop ik nieuwsgierigheid en expansie heb gecultiveerd zonder mijn huis te verlaten.
1. Keer expres terug naar dezelfde plek. Kies één plek – een park, een café, een wandelpad – en bezoek deze regelmatig. Bekendheid schept diepgang. Je begint een verandering te voelen.
2. Plan elke week een solo-uitje. Reizen is vaak gebaseerd op tijd voor jezelf. Ter vervanging plan ik een solo-activiteit – een wandeling, een museumbezoek, een lunch alleen – en beschouw het als niet-onderhandelbaar.
3. Ontdek lokaal alsof het nieuw is. Bezoek een buurt waar je zelden tijd doorbrengt. Leer de geschiedenis van een plek waar je elke dag langskomt. Onthoud: nieuwsgierigheid vereist geen afstand.
4. Laat het seizoen je plannen bepalen. In plaats van te plannen rond productiviteit, plan ik rond licht en weer. Langere wandelingen op heldere dagen. Eerdere nachten als het donker is.
5. Creëer anticipatie thuis. Wekelijkse diners, maandelijkse uitstapjes, persoonlijke projecten: als er iets op de agenda staat, verandert het gevoel van het heden.
Een wekelijks inspiratiekader
Eén ding dat reizen goed doet, is momentum creëren. In een jaar waarin ik weinig reisde, vond ik het nuttig om die structuur opnieuw te creëren, zonder mijn schema te overbelasten.
1. Een ankerplan. Kies één ding om elke week naar uit te kijken: een wandeling, een sportles of misschien een diner met een vriend.
2. Een moment van nieuwsgierigheid. Een bezoek aan de bioscoop, een hoofdstuk in mijn boek, een lezing, een documentaire – iets dat de geest verruimt.
3. Eén opzettelijke nacht binnen. Plan het als een avondje uit: wat je wilt koken, lezen, kijken en wanneer je de stekker uit het stopcontact wilt halen.
4. Een fysieke reset. Beweging zonder agenda – wandelen, stretchen, yoga.
5. Eén reflectie-check-in. Een paar minuten dagboekschrijven noteer wat goed voelde, wat je leegmaakte en waar je volgende week meer van wilt.
Stilte kiezen als seizoen
Een jaar weinig reizen gaat niet over het inkrimpen van je leven. Voor mij ging het erom mijn leven mij te laten ontmoeten waar ik ben – zonder de constante voorwaartse beweging, planning en anticipatie die reizen vereist.
Ik denk niet dat reizen het probleem is. Ik ben er nog steeds dol op. Maar ik heb geleerd hoe lichte beweging betekenis kan geven, hoe volle kalenders uitputting kunnen verbergen, en hoe vaak ik mijn levensgevoel uitbesteedde aan de volgende bestemming. Het thuisblijven heeft mij om iets anders gevraagd: aandacht, aanwezigheid en geduld. Niet altijd glamoureus, maar diep stabiliserend.
Dit jaar gaat het niet om voor altijd nee zeggen. Het gaat over ja zeggen tegen een seizoen van ontworteling, opmerken wat er al is, en erop vertrouwen dat voor groei niet altijd een instapkaart nodig is. Als je je moe of ongebonden voelt, of gewoon meer grond onder je voeten wilt, is een jaar lang reizen misschien helemaal geen toevluchtsoord, maar een terugkeer naar wat je het meest nodig hebt.
