In werken die beeldhouwkunst, mode en vliegerbouw combineren, Hai-Wen Lin het overschrijden van de drempels die het fysieke zelf, de geest en de elementen met elkaar verbinden. De kunstenaar omschrijft hun praktijk als “een daad van heroriëntatie: kijk terug, kijk vooruit, kijk naar binnen, kijk omhoog.”
Met behulp van een breed scala aan materialen creëert Lin levendige, abstracte composities in textiel, vaak gemanipuleerd met cyanotypiepatronen of geverfd met natuurlijke tinten zoals indigo en kurkuma. Ze maken vliegers “die de taal van kleding spreken”, waardoor de definities van ambacht, kunst, kleding en spel vervagen.
Lin is al lang geïnteresseerd in toevalsoperaties, documentatie van het dagelijks leven en manieren om de controle los te laten. Ze leerden eerst naaien als een manier om genderkwesties te onderzoeken en te navigeren. Tijdens hun graduate school kwamen ze op het concept van een vlieger terecht als een manier om wat losser te worden in termen van onderzoek en naar buiten te gaan, letterlijk de wind te omarmen. Ze werden dus geïnspireerd door een ontroerende vraag: “Wat betekent het om verandering en instabiliteit te koesteren, draperen, kleden en accommoderen?”
Lin’s stukken maken gebruik van een verscheidenheid aan materialen en processen, zoals afgedankte schilderijen, een verscheidenheid aan stoffen, sieradenvondsten en meer. ‘Two Can Share Heaven’ bevat bijvoorbeeld geverfd katoen, nepbont, polyester, fluweel en zijde, waarvan de laatste betrekking heeft op historische mode.
De kunstenaar neemt ook af en toe ervaringsgerichte, kortstondige toevoegingen op in de materiaallijsten van de werken, zoals ‘een brandend gevoel, een verlangen om verdwaald te zijn’ in een stuk met de titel ‘Zondag 2 april om 17:13-19:31 uur’, en titels weerspiegelen soms data en tijden waarop de vliegers als kledingstuk werden gedragen.
Lin is gefascineerd door de traditie van Japans papier frisdrank dako, of “kimono-draken”, die lijken op het silhouet van de tijdloze gewaden. “Het is heel simpel, maar het idee van het lichaam tijdens de vlucht is natuurlijk een krachtig beeld”, zegt Lin, en voegt eraan toe:
Toen ik jong was, liet mijn vader ons wensen op stukjes papier schrijven en deze langs de vliegerlijnen sturen als we ermee vlogen. Als ze verdwenen toen je de vlieger weer naar binnen rolde, betekende dit dat de wens was ingewilligd. De draken gingen dus altijd over een gevoel van verlangen. Ik denk dat kleding voor veel mensen een soortgelijk gevoel van ambitie biedt.
Lin’s draken kunnen net zo gemakkelijk worden omschreven als textielsculpturen of kleding. Ze draperen prachtig in tentoonstellingsruimtes als abstracte wandtapijten, gescheiden van hun vrij vloeiende, buitenassociaties. Ze omhullen de menselijke vorm als elegante, etherische, vormveranderende mantels.
“Wat mij blijft interesseren in deze dialoog zijn de manieren waarop kleding en het weer altijd met elkaar in gesprek zijn geweest”, zegt Lin en vervolgt:
Kleding is een interface die ons lichaam afbakent van de omgeving, dus ik ben geïnteresseerd in het omkeren en heroriënteren van die relatie. Wat betekent het om je te kleden op het weer? Ik noem mijn werken vaak kleding voor de wind. Ik beschouw kleding en kleding als een vorm van zorg. Ik vind het geweldig dat we het weer voorspellen en dat we mode voorspellen. Het is allemaal proberen een soort toekomst te onderscheiden. Hoe koesteren we een toekomstige hemel met de kleding die we nu maken en dragen?
Losjes gemodelleerd naar Chinees draken gewaden‘Two Can Share Heaven’, dat populair werd onder keizers en dynastieke functionarissen tijdens de Tang-dynastie, onderzoekt noties van saamhorigheid en samenwerking. In tegenstelling tot traditionele kledingstukken ontwierp de kunstenaar het kledingstuk om door twee mensen gedragen te worden als ‘een eenvoudige maar directe uitdaging voor het idee van één enkele heerser gezegend door goden’, die zij delen. “Hier moet de macht worden gedeeld, herverdeeld en onderhandeld tussen twee.”
Het Museum voor Kunst en Design (MAD) heeft de Lin Burke Prize 2025 toegekend, een prestigieuze beurs die wordt toegekend aan een kunstenaar jonger dan 45 jaar die in de Verenigde Staten werkt en wiens praktijk draait om hedendaags handwerk. Als je in New York bent, bekijk dan Lin’s werk bij MAD van 28 februari tot 11 oktober. De kunstenaar werkt momenteel ook aan een solotentoonstelling in het Knoxville Museum of Art. Volg updates op Instagram.
