Hoe ga je om met tijd buiten je werk? Is rust onderdeel van jouw praktijk?
De rest is nodig in de wereld en zoals het gaat. Je wilt een ritme voor jezelf, een kleine wereld. De rest is in de studio als je werkt. Ik heb zoveel geluk dat ik het kan krijgen. Dus toch, soms ben ik te bang of afgeleid. De buitenkant kruipt omhoog en ik zit urenlang aan de telefoon. Ik denk echter dat dit een persoonlijke kwestie is. Over het algemeen probeer ik elke dag in de studio te zijn om iets aan te raken.
Zie jij jezelf meer als schilder of als iemand die schildert?
Iemand die schildert. Het identiteitsgedeelte is lastig. Ik heb ook beeldhouwwerken, rubberboten of metaal gemaakt. Ik zat ooit in een dark wave-band. Maar als iemand mij voorstelt zeggen ze; “Dit is Fjorsk, hij is een schilder”.
“Oh leuk, mag ik het zien? Wat ben je aan het schilderen”
“Ja zeker, eh kastelen of goblins, zoiets” “Oh, ik denk dat ik dit eerder heb gezien” of “Oh, het is donker”.
Ik vind het eigenlijk niet zo donker.
Waar geloof je in, maar praat je zelden over?
Als het werk eerlijk is, heb je niet veel talent of smaak nodig. Hoe eerlijker je tegen jezelf kunt zijn, des te authentieker en beter het werk zal zijn. Mensen reageren erop als ze het zien of horen. De artiesten en vrienden van wie ik het meeste heb genoten, zijn degenen die het meest zelfgeactualiseerd zijn. Dat betekent niet dat ze goede of slechte mensen zijn, ze accepteren het en leven ermee.
Zijn er nieuwe projecten waar je aan werkt?
Daarna werk ik aan een reeks werken antiheld schilderijen. Een overgang tussen het schilderen van wat binnen is, naar wat buiten is. Dingen onder ogen zien waar ik bij ben, mijn best doen om eigenlijk eerlijker te zijn. Vervolgens volgt een groepstentoonstelling in Boekarest ‘The Fantastic Belt’ bij Sandwich Gallery Neurohope, een samenwerking met Pharmakon.
