Wanneer fotograaf Frank Relle Toen hij negen jaar oud was, herinnert hij zich dat hij vlak voor zonsopgang het huis waar hij opgroeide in New Orleans verliet om de zonsopgang te zien – een gebeurtenis die hij frustrerend moeilijk vond om aan anderen uit te leggen, hoe graag hij de ervaring ook wilde delen. Pas jaren later ontdekte hij de camera, en hij denkt nu terug aan deze tijd door de lens van een fragment uit het essay ‘Between Yes and No’ van Albert Camus: ‘Het werk van een man is niets anders dan deze langzame omzwerving om, via de omwegen van de kunst, de twee of drie grote en eenvoudige beelden te herontdekken in wiens aanwezigheid zijn hart zich voor het eerst opende.’
Relle voegt eraan toe: ‘Het moeras was die opening voor mij. Ik begrijp niet helemaal hoe. Ik ging een keer naar binnen en er gebeurde iets; ik veranderde, en daarna bleef ik teruggaan.’ De in New Orleans gevestigde fotograaf keert nog steeds terug naar de moerassen van Louisiana, onder toezicht van kale cipressen gedrapeerd in etherische stukken Spaans mos. Hij kanoën over het kalme water en legt de overgang tussen dag en nacht vast te midden van de geluiden van vogels en andere wezens die daar hun thuis vinden.
“Ik werk in het moeras omdat het me terugbrengt naar een manier van zijn die ouder, rustiger en waarachtiger aanvoelt”, vertelt Relle aan Colossal en vervolgt:
Daarbuiten, omringd door bomen, insecten, vogels, reflecties en donker water, leef ik niet langer in het lawaai van mijn eigen geest. Het moeras trekt me van het eiland van mezelf en plaatst me terug in een grotere leefwereld. In die toestand voel ik verwondering, verbinding en een soort vrijheid. Fotografie werd mijn manier om dat gevoel te delen – niet door het uit te leggen, maar door anderen erin uit te nodigen.
Relle’s serie Tot het water verkent de buitenaardse bayou van Louisiana door een lens van serene eerbied. Hij plaatst licht onder takken en stammen en verlicht bomen tegen een donkerdere horizon om hun golvende vormen te benadrukken te midden van uitgestrekte wetlands die kenmerkend zijn voor de Golfkustregio van Noord-Amerika.
In de beelden van Relle is de tijd zowel schijnbaar als schijnbaar opgeschort, terwijl we, binnen het raamwerk van een enkele dag die eindigt of begint, volwassen cipressen observeren die mogelijk al honderden jaren verweerd zijn. (De oudst bekende levende boom in het oosten van Noord-Amerika is een moerascipres uit North Carolina, die meer dan 2.600 jaar oud.) Sommige bomen zijn overvloedig bladrijk en mollig, terwijl andere kaal zijn, worstelen of openbarsten.
“Het moeras is om twee uur ’s nachts niet stil; het is een van de luidruchtigste plekken waar ik ooit ben geweest”, zegt Relle. “Maar een foto ervan is stil. En in die stilte zit een opening. Een drempel… Dat is wat ik wilde toen ik klein was en de lucht zag veranderen. Niet om het te beschrijven. Om iemand anders naar de rand ervan te brengen. Om het zonder woorden te delen.”
Vind meer bij Relle’s Instagramen koop afdrukken in zijn online winkel. En als je in New Orleans bent, bezoek dan zijn fysieke galerie aan Royal Street.
