Gay Voice: de eerste manier waarop homomannen zelfcontrole leerden

Het leeft in de keel. Een bepaald soort lilt. De manier waarop je een klinker behandelt, of de verlenging van een ‘s’. Lang voordat je dating-apps met je romp naar voren droeg en je seksualiteit op je spreekwoordelijke mouw droeg (of, in sommige moderne gevallen, via een vlag in je biografie op sociale media), was er de stem van velen. De homostem was tegelijk een blijk van authentieke zelf en een primaire plaats van geïnternaliseerde schaamte, en was (en blijft soms) de eerste manier waarop veel mannen leerden dat queerheid van binnenuit kon worden gecontroleerd.

Een recente Instagram-post van Broadway-ster Cheyenne Jackson bracht het veelbesproken onderwerp weer in de schijnwerpers. Verkleden vóór een optreden van O, Maria!hij zei dat hij naar een eerdere video had gekeken die hij opnieuw had gepost en dat hij zich introspectief voelde. “De eerste gedachte die ik had was: wauw, ik klink echt homo”, zei hij met zijn natuurlijke, zelfbenoemde “gematigde” homostem. “En toen dacht ik: ik ben homo. Wat is er mis met homo klinken? En dat deed me denken aan ‘homostem.’

De boodschap raakte niet de snaar omdat deze confessioneel was, maar vanwege wie de boodschap uitsprak: een directeur met vierkante kaken die publiekelijk de druk verkondigde om ‘rechttoe rechtaan te klinken’. Maar het gaat veel verder dan Jackson.

“Elk homoseksueel kind heeft een moment waarop ze zichzelf bekijken op een homevideo en denken: zo klink ik?” Jackson schrijft in een e-mail aan Jij. En het begint jong, vaak pijnlijk jong. Lang voordat iemand verlangen of identiteit begrijpt, wordt de stem een ​​slagveld. Thuis kan een ouder iets onschuldigs adviseren: ‘Zeg een beetje bas in je stem’ of ‘Zeg iets, maar niet zo.’

Op speelplaatsen of in klaslokalen worden de controles aangescherpt. Ik ben geboren met een lispel, niet dramatisch, maar net uitgesproken genoeg om de aandacht te trekken van de nonnen op mijn basisschool. Vanaf de tweede klas kwam er twee keer per week een spraakleraar aan de deur en riep me de klas uit met wat voelde als theatervolume: “Tijd voor je toespraakles!”

De vernedering was onmiddellijk. Toen ik opstond, maakten de andere kinderen een sissend, slangachtig geluid, waarmee ze deden wat ik wel moest doen. Tientallen jaren later, als man van een bepaalde leeftijd, ben ik me nog steeds scherp bewust van de overblijfselen van dat lispel, en word ik nog steeds achtervolgd door de oproep van de leraar. Zelfs toen was de boodschap onmiskenbaar: je natuurlijke stem is een probleem dat moet worden opgelost, een zachtheid die moet worden vermalen. Jouw stem, jouw homostem, is verkeerd omdat hij vrouwelijk of ongewoon is. Dit is niet normaal voor u en moet veranderen.

Door deze wijdverbreide socialisatie kan de homostem vaak als gaydar fungeren. In de macro staat een recente studie I Tijdschrift voor neurolinguïstiek ontdekte dat luisteraars de betekenis van zinnen anders verwerken, afhankelijk van of de stem van de spreker “homo klinkt”. Andere onderzoeken hebben vergelijkbare resultaten gevonden.