Economisch gezien is Korea de afgelopen vijftien tot tien jaar teruggekeerd naar de westerse theaters om het thema kapitalisme te confronteren met de excessen die zijn cinema kenmerken. In 2025-2026 keert Park Chan-wook, geboren in 1963, terug naar het scherm met een krachtige film over de rol van werk.
Een film die niet gaat over de rol die een individu speelt in een baan, maar over de rol die werk speelt in een individu.
Het is een grillige, gearticuleerde, zeer gefragmenteerde film, maar toch een van de meest compacte die Park Chan-wook heeft gemaakt, over mensen die tot wanhoop zijn gedreven door het verlies van werk, waar wanhoop eerst een existentiële vorm aanneemt. Bovenal is het een film over psychologieën die gecorrumpeerd zijn door de selectieve autoriteit van een traditioneel patriarchaal systeem, gedomineerd door de vrije markt en gepresenteerd als democratisch, terwijl het in werkelijkheid nog steeds geregeerd wordt door een atavistische dictatoriale erfenis die doet denken aan de autoritaire politiek van eerdere regimes. Het systeem bepaalt willekeurig wat sociale bevestiging betekent: professionele prestaties, de betekenis van succes. Vervolgens indoctrineert het het individu om uitsluitend te leven in het nastreven van dit succes, om te concurreren om dit succes te bereiken. Een succes dat, wanneer het wordt behaald en vervolgens wordt weggenomen, vooral wanneer het door dezelfde entiteit wordt gegeven en ingetrokken, ertoe kan leiden dat iemand brutale daden begaat, zoals het vermoorden van een professionele concurrent.
Over brutale daden gesproken…
In gelijkenissen waarin personages, zelfs als ze negatief zijn, een ethiek gaan begrijpen die ze voorheen ontbeerden en diep bewust en daarom leerzaam worden, presenteert de populaire cinema meestal een scène die symboliseert dat ze ‘zichzelf hebben gereinigd’ of ‘zichzelf reinigen’, vaak onder de regen die op hen neerstort. De karakters van Geen andere keuzevanwege hun sociale aard morele gruwelen vertegenwoordigen. Altijd negatief, uiteindelijk verergeren ze. Ze hebben ook last van hevige regen, maar in deze scène houden ze paraplu’s vast.
