Deze beelden beginnen met een eenvoudig uitgangspunt: dat levensonderhoud – of het gebrek daaraan – ecologisch en politiek is.
Welzijn wordt gevormd door de gezondheid van waterlichamen, bossen, land en oceanen en door de systemen die bepalen wie goed eet en wie de prijs betaalt voor die consumptie. Wat is tenslotte de basis voor regeneratieve of extractieve voedselrelaties?
In geïndustrialiseerde landen wordt de schijn van constante overvloed vaak in stand gehouden door uitputting elders. Hulpbronnen worden uit de hele wereld gehaald, in onevenredige mate uit plaatsen die als economisch vervangbaar worden beschouwd, waardoor gedegradeerde gronden en gespannen samenlevingen in hun kielzog achterblijven.
Dit werk pleit voor een andere oriëntatie; een waarin rust centraal staat bij regeneratie, het menselijk leven wordt herschapen als onderdeel van de natuur, en gewone eenvoud wordt behandeld als een vorm van integriteit. Herbetovering met een wereld die wordt gedefinieerd door schoonheid en wederkerigheid volgt.
Tijdens mijn eigen proces van het maken van het werk voelde ik hoe belangrijk het is om voorbij het menselijke gezichtspunt te luisteren naar taal in de elementaire gebieden. Hoe praat ons voedsel over en met wilde bossen, borrelende rivieren en diepe oceanen? Luisteren we naar het water dat murmelt over invasieve pesticiden en chemische residuen van grootschalige operaties en geïndustrialiseerde processen? Zou onze relatie met voeding een daad van toewijding kunnen worden?
