Ik heb mijn boom nog niet staan. Daar zei ik het.
Een paar weken geleden, toen ik na Thanksgiving-weekend naar huis reed, kon ik niet geloven hoeveel ramen al verlicht waren door de gloed van enorme kerstbomen. Was ik de enige die de hele dag over de I-95 had gereden met een auto vol restjes en mijn ietwat knorrige familie? Ik dacht dat ik nog minstens een week de tijd had om over te schakelen naar Merry Mode. Ik voelde de eerste pijn van mijn jaarlijkse decoratieschuldgevoel – en haalde snel adem. Dit jaar nietIk herinnerde het me. Die traditie slaan wij over.
Decoreren is niet mijn sterkste kant. Ik ben goed in andere vakantiedingen. Ieder jaar in december maak ik grote batches koekjesdeeg om in de vriezer te bewaren, zodat we elke avond vers kunnen bakken. Ik heb een lijst met cadeau-ideeën op mijn telefoon en werk deze het hele jaar door bij. Maar als het gaat om het inrichten van hallen, mis ik simpelweg de vaardigheden: mijn kransen vallen eraf, mijn boomverlichting verwelkt en ik loop altijd een paar weken achter op de rest.
Toen ik bij Harry introk – mijn toenmalige vriend, nu echtgenoot – stelde hij voor om de boom helemaal over te slaan. Harry werd geboren in Bulgarije uit het Sovjettijdperk. Hij hield van Kerstmis; hij maakte zich gewoon niet druk om decor. “Zou het niet minder stressvol zijn zonder dat alles?” Ja, dat heb ik hem verteld. En als hij ooit nog eens een boomloze kerst zou voorstellen, zou ik het huurcontract verbreken en weglopen. We gingen dezelfde dag naar de groep bomen en ik deed mijn gebruikelijke slordige werk: kaarsen aansteken. De volgende ochtend ontdekte ik dat Harry ze discreet had aangepast, waarbij de strengen gelijkmatig waren verdeeld, zodat ze perfect verdeeld waren over de takken.
‘Bedankt,’ mompelde ik. Deze man groeide op in een land zonder de Kerstman, en hij was beter in het versieren van zichzelf.
Ik was altijd gek op mijn decoratievaardigheden, maar ik voelde me nooit mezelf schuldig totdat je ouder wordt. Toen onze dochter Margot werd geboren, waren de feestdagen niet langer alleen maar voor de lol; ze gingen over het maken van herinneringen en het vullen van haar jeugd met magie. Toen we dat jaar bomen gingen shoppen, pakte ik de grootste spar die in ons appartement zou passen. Ik heb niet eens naar de prijzen gevraagd totdat ze het hadden ingepakt. En dat is het verhaal van hoe ik per ongeluk $ 400 aan een kerstboom heb uitgegeven. Bovendien tips. Voor een pasgeborene.
Ik zou willen zeggen dat dat moment mij een beetje wakker schudde, maar helaas werd het verlangen om te genieten alleen maar intenser. Ik leerde prijzen controleren, maar ik voelde me nog steeds gedreven om elk jaar sprankelende dingen te kopen, of beter nog, er een paar te maken. Vorig jaar bleef ik op een doordeweekse avond tot na 01 uur op, wachtend tot de sinaasappelschijfjes die ik langzaam in de oven droogde zo droog waren dat ze er een slinger aan konden rijgen. Uiteindelijk bleken op drie na alle plakjes verbrand of plakkerig of beide. Ik ben Marmee niet, ik ben gewoon een moeder!
Ik troostte mezelf met de gedachte dat ik goed was in andere dingen. Maar ik vond het nog steeds jammer dat alle versieringen die we hadden een kleine (zij het betaalbare) boom waren, zonder slinger. Ondertussen was Harry, ondanks zijn lauwe gevoelens op het magische vakantiefront, aan het moorden. Op kerstavond ontwierp hij spontaan een postlabel van de Noordpool en maakte van Margots cadeautje een pakketje van de Kerstman.
Kun je die kerel geloven? In de hand!
Dus toen de herfst dit jaar aanbrak, zette ik me schrap voor een nieuw seizoen van schuldgevoelens. Ik had mezelf er min of meer bij neergelegd dat ik me een seizoensmislukking voelde toen – geloof het of niet – een Instagram-scroll me eruit haalde.
Tijdens het scrollen kwam ik op een dag terecht deze rol van Chelsea Fagan – een schrijver die vooral bekend staat om zijn inhoud op het gebied van financiële geletterdheid – over het verschil tussen festiviteiten en decoratie. Ik was stomverbaasd; het voelde ineens zo helder. Het leek op een van die optische illusiebeelden waarbij je je hoofd kantelt en het konijn in een eend verandert.
Kransen zijn geen feest. Inpakpapier is geen feest. Knipperende lichten zijn inderdaad mooi, maar ze maken niet de herinneringen. Mensen doe het – op een miljoen verschillende manieren, om een miljoen verschillende redenen. Voor sommigen gaat Kerstmis over familie en samenzijn, en voor anderen gaat het over geloof en aanbidding, en voor vele anderen is het natuurlijk de feestdag van anderen.
Vanaf nu ga ik me concentreren op alle magie die we samen maken, in plaats van mezelf de schuld te geven van het decoreren. Ik denk dat mijn dochter zich zal herinneren dat ze op schoolavonden samen met mij rommelige koekjes maakte. Ze zal zich nog herinneren dat we met z’n drieën ronddraaiden op goedkope kerstpopmelodieën en films keken in een gezellig stapeltje op de bank. Weet je wat ze zich zeker niet zal herinneren? Die boom van $400. Maar we zullen ons allemaal het verhaal herinneren.
En ik ben hier niet om te verfraaien, alleen om het schuldgevoel. Decoratie is feest als het in een feestelijke geest wordt gedaan. Een van mijn favoriete herinneringen is het versieren van Margots tweede kerstboom. Ze was net één geworden en beklom alles – zo graag ‘helpen’. Het was chaotisch, leuk en rommelig en ik denk er elke vakantieperiode aan terug. Maar zij is het die op de trap naar mij terugkijkt, met haar babykrullen en ronde wangen die me aan mij doen denken. Ja, de lampen zijn echt prachtig. Maar ze zijn niet het magische deel.
PS 10 vakantierituelenEn het leukste en eenvoudigste spel om voor het eten te spelen.
