Het gebeurt niet elke dag dat ik bij het spelen van een videogame het gevoel krijg dat ik een oude man ben, ook al beginnen mijn vermoeide ogen al na een paar uur pijn te doen. Maar een enkel moment binnen Paden voorbij de horizon bracht me gierend tot stilstand, mijn mond openhangend, terwijl de slechterik van de “Zoomer”-streamer die ik zojuist ontmoette een reeks slangwoorden eruit flapte, waarvan ik sommige zelfs nog nooit eerder had gehoord. Paden voorbij de horizon het nieuwe personage, Ulrika, is alsof je in de afgrond van een gebroken persoon staart TikTok algoritme, en hoewel mijn reflexmatige reactie misschien een shock en zelfs een beetje minachting was, begon ik het personage in de loop van de volgende 100 uur enigszins verrassend authentiek en, toegegeven, grappig te vinden. Wat in eerste instantie voelde als een gimmick, groeide uit tot een van mijn absoluut favoriete onderdelen van het spel, waardoor de toch al uitgesproken persoonlijkheid van Volg spel.
Om even wat achtergrondinformatie te geven: Ulrika is een gloednieuw personage geïntroduceerd Paden voorbij de horizondat is de 13e inzending in de langlopende serie – die allemaal een doorlopend samenhangend verhaal vertellen. In de hele franchise is er een schimmige organisatie van schurken, bekend als de Ouroborous, die de touwtjes in handen hebben voor bijna alles voor een onbekend doel. Ja, zelfs na dertien wedstrijden weten we nog steeds niet echt wat ze van plan zijn.
Ulrika’s stijl is gebaseerd op een Japanse mode-subcultuur die bekend staat als ‘gals’ of ‘gyaru’, bekend om zijn gebruinde huid en de looks met veel accessoires.
NOS Amerika
Binnen de Ouroboros bestaat een positie die bekend staat als Enforcer, ultramachtige mensen die vrijwel de vrijheid krijgen om te doen wat ze willen – en daarom hebben ze de neiging om, laten we zeggen, eigenzinnige persoonlijkheden te hebben. Ulrika is zo’n handhaver, en het is passend dat je alleen via een computerscherm met haar communiceert, omdat ze letterlijk terminaal online is.
Ze slaat je meteen toe met een litanie van Gen Z-jargon, noemt hoofdrolspeler Van Arkride “unc” en zegt dat haar lichaam zo klaar is voor de strijd, maar niet op een “sussy” manier. Ja, Ulrika komt in het begin ongelooflijk sterk over, zo erg zelfs dat je het personage gemakkelijk als een simpele grap kunt zien. Maar naarmate de tijd verstrijkt, begint haar hele verhaal steeds authentieker aan te voelen, waarbij er echt over haar schrijven is nagedacht – vooral door het lokalisatieteam (aan wie ik hier alle steun geef).
Ulrika’s schurende persoonlijkheid past bij de vreemde en wilde persoonlijkheden die we in de serie van Ouroboros hebben gezien – het is in feite een organisatie die bestaat uit Bond-schurken. Maar Ulrika heeft een interessante plaats in de organisatie, omdat ze erg kritisch is over haar eigen bondgenoten en ze net zo belachelijk maakt als de belangrijkste partij.
Maar hoe meer je hier ziet in interactie met haar landgenoten, je kunt de thematische draden achter het hoofd gaan zien: een jong persoon die zich, ondanks hun vaardigheden en kennis, vaak over het hoofd gezien voelt door haar leeftijdsgenoten, simpelweg vanwege haar generatieverschillen.
Het is geweldig om te zien hoe elk personage omgaat met Ulrika en de bijnamen die ze ze geeft.
NOS Amerika
Het is deze bedachtzaamheid die Ulrika doet opvallen. Maar er zijn nog een paar andere niveaus waar Ulrika ook aan werkt.
Grappig genoeg is haar kracht dat ze mensen kan hersenspoelen met behulp van specifieke ‘machtswoorden’, je bondgenoten tegen je kan opzetten en bevelen kan opvolgen. Het is een behoorlijk briljante kleine rimpel voor een slechterik wiens enige thema een ‘influencer’ is.
Maar op dezelfde manier hekelt ze bijna de klassieke JRPG-trope van het ‘oude’ partijlid. Cid van Final Fantasy VII is misschien wel het bekendste voorbeeld, maar in Japanse RPG’s wordt een partijlid vaak afgeschilderd als een chagrijnige oude man, ook al is hij nog niet zo oud. De 28-jarige hoofdpersoon Van vervult die rol in recente Trails-games, vaak bekritiseerd vanwege zijn ouderwetse persoonlijkheid. Als 34-jarige heb ik vaak het gevoel dat ik in stof verander.
Ulrika’s interactie met niet alleen Van, maar met het hele gezelschap, is een leuke kleine ondermijning van die trope – plotseling weet iedereen die Van als een oude man behandelt precies hoe het is (en meer dan één personage geeft er commentaar op).
Even grappig is dat Ulrika wordt geïntroduceerd naast een andere nieuwe slechterik, Simeon, die het tegenovergestelde is: een keurig geklede man die geobsedeerd is door middeleeuwse nostalgie.
NOS Amerika
Er zijn al deze kleine lagen in Ulrika’s karakter en plaats in het verhaal, waardoor ze een van de rijkste toevoegingen is Paden voorbij de horizon maken voor de serie.
Het is niet onredelijk om te zeggen dat de media er over het algemeen traag in zijn om de jongere generaties betekenisvol in beeld te brengen – totdat de jongere generaties de media gaan maken. Nu ben ik me ervan bewust dat ik een ouder wordende millennial ben, maar een belangrijk thema van Trails is altijd de hoop van de jeugd geweest. Ulrika voelt zich zo, maar in plaats van alleen maar een grappersonage te zijn, zijn haar rol en gedrag gelaagd. En het is net zo goed een voorbeeld van waarom Trails een baanbrekende RPG-franchise blijft.
