Ik zal de eerste zijn om het toe te geven De jongens en ik heb er een ingewikkelde relatie. De ultradure superheldensatire van Eric Kripke was baanbrekend in de eerste paar seizoenen, en de spin-off ervan, Gene Vpaste dat concept opmerkelijk goed aan voor een jonger publiek. Echter, als De jongens Seizoen 3 bereikte, werd een probleem heel duidelijk: de hele show was aan het opbouwen naar een laatste confrontatie tussen The Boys en Homelander, maar met elk seizoen en elke verlenging werd het laatste gevecht op de helling gezet, en het was moeilijk om niet te zien hoe de plot watertrappelde.
Nu zijn The Boys nog een laatste keer terug in de stad, en die belofte van finaliteit is precies wat de show nodig had. Met een epische finale om op voort te bouwen, valt alles aan de serie op zijn plaats: de inzet van het verhaal voelt onmiddellijk aan, de satire vindt een nieuwe invalshoek die volkomen fris aanvoelt, en zelfs het format van de serie evolueert. De jongens loopt misschien ten einde, maar dat is precies wat het nodig had om zijn erfenis als een van de beste superheldenshows aller tijden veilig te stellen.
Aan het einde van De jongens In seizoen 4 bereikte Homelander (Antony Starr) nieuwe hoogten van zijn toch al ongekende kracht. Met een marionettenleider in het Oval Office had Vought (en bij uitbreiding Homelander) niets in de weg van wereldheerschappij, en Hughie (Jack Quaid), Frenchie (Tomer Capone) en Mother’s Milk (Laz Alonso) werden naar een ‘vrijheidskamp’ gestuurd waar ze het afgelopen jaar hebben gezeten. Maar wanneer Annie January (Erin Moriarty), voorheen Starlight, een grote stap zet tegen Homelander, probeert Billy Butcher (Karl Urban) de bende te verzamelen voor een laatste missie – een die de Supes voorgoed zou kunnen elimineren.
De bende wordt voor de laatste keer herenigd in seizoen 5 van The Boys.
Amazon Prime-video
Ondertussen is Ashley Barrett (Colby Minifie), vers besmet met Compound V, nu de vice-president van de Verenigde Staten, maar staat zo onder de duim van Homelander dat zelfs als een deel van haar haar zegt het goede te doen, ze bang is om Homelander over te steken. En niet voor niets: Homelander is dit seizoen in een traan als geen ander, tot het punt waarop je kunt zien wanneer een aflevering eindigt wanneer hij een hoofdpersonage vermoordt. Zoals in aflevering 1 is vastgesteld, is niemand veilig, en het is ongelooflijk zeldzaam dat iedereen aan het begin van de aflevering levend de aftiteling haalt.
Maar Homelander vindt nog steeds tijd voor zijn hobby’s, waaronder het nieuw leven inblazen van zijn vader, Soldier Boy (Jensen Ackles), die een van de beste verhaallijnen van het seizoen heeft, waarschijnlijk vanwege het feit dat zijn prequel-serie, Vought stijgtzet de franchise voort nadat de hoofdserie is afgelopen. Hij heeft ook een nieuwe droom aangenomen, vrijwel de enige titel die hij nog moet veroveren: God.
Een van hen grootste kritiek over de latere seizoenen van De jongens is dat de serie onherkenbaar was geworden van de andere superheldenfranchises die hij wilde satiriseren. Hoewel een deel daarvan nog steeds bestaat – er bestaat een genotzuchtige grap over hoe moeilijk het is om finales te schrijven – wordt het grootste deel van deze kwestie opgehelderd door te focussen op religieuze satire die vaak meer aanvoelt als De rechtvaardige edelstenen dan het Marvel Cinematic Universe. De kern van deze verhaallijn is Oh Father (Daveed Diggs), een aanmatigende megaprediker die onmiddellijk zijn appelkar aanspant voor de nieuwe ambitie van Homelander, tot grote ergernis van Firecracker (Valorie Curry), die niet zo bereid is het geloof waarmee ze is grootgebracht, weg te gooien.
De introductie van Oh Father maakt het mogelijk De jongens om zijn snijdende blik te verleggen naar de hele instelling van het christendom.
Amazon Prime-video
Van de zeven afleveringen die critici mochten beoordelen, is er één duidelijk hoogtepunt: aflevering 5, waarin een anthologische blik wordt geworpen op de personages die misschien niet in de schijnwerpers staan, waaronder de nieuwe Black Noir, Sister Sage en zelfs Terror, de hond van de slager. In elk van de vele segmenten krijgen we de meest genuanceerde verhalen te horen die we ooit in deze serie hebben gezien. Het is ook veruit de aflevering met de meeste sterren, en qua verhaal het meest bevredigend.
In zekere zin zou elke aflevering van dit seizoen kunnen dienen als een passend einde van de serie, waarin vragen over opoffering, afsluiting en vragen over de aard van normaliteit aan de orde komen, allemaal thema’s die je van een laatste seizoen zou verwachten. Het einde wordt nooit behandeld als iets om bang voor te zijn, maar als iets om naar uit te kijken, en dat inzicht maakt het verschil.
Critici hebben de finale misschien niet gezien, maar zelfs deze zeven afleveringen hebben mijn relatie met deze show genezen. Ik wil de mijne nog steeds nit-kiezermaar ik kan de waarheid niet ontkennen: dit is de superheldenshow die de afgelopen twintig jaar zal bepalen, en eerlijk gezegd kan geen enkel ander verhaal dit tijdperk recht doen.
