Als de verteller van het beroemdste gedicht van Robert Frost gewoon de trein had genomen, had hij zich geen zorgen hoeven maken over de keuze tussen twee wegen in het stomme bos. Als je over de rails rijdt, geef je je over aan een motor die niet van jou is. Lege geest, geen gedachten, gewoon een diesellocomotief van 4.200 pk die je naar een vooraf bepaalde bestemming brengt. Wil je niet stoppen in Williston, North Dakota? Jammer dat je daar heen moet. Neem indien nodig een rookpauze.
Voor mij is dit de spirituele aantrekkingskracht van het rijden op Amtrak in de jaren 2020: in plaats van clichés te gebruiken over ‘tijden als deze’ en ‘toenemende onzekerheid’, zal ik proberen zo direct te zijn als een Siemens Charger ALC-42 die dwars door de Rockies rent: de wereld is in oorlog. Fascisten gebruiken hun preekstoelen voor pestkoppen straffen van de minderheden zij zijn zondebok voor de macht. De exorbitante kosten van levensonderhoud zijn een straf voor het feit dat we geen deel uitmaken van de klasse van de technologiebaronnen die onze economie ontginnen om deze op te blazen. een AI-bubbel het zal op een dag knappen en onze pensioenrekeningen leegmaken – als jij dat al doet hebben een pensioenrekening. Dit is niet normaal, en als uw zenuwstelsel problemen heeft met het functioneren alsof dit wel het geval is, bent u niet de enige. Onder deze omstandigheden is het moeilijk om beslissingen te nemen over de toekomst, laat staan over de volgende dag. Verdorie, ik kan de meeste avonden niet beslissen wat voor soort goedkope delicatessensandwich ik thuis eet, maar als ik met Amtrak rijd, zijn mijn opties overweldigd: ham, kalkoen of kip. Een hotdog als ik me bijzonder nihilistisch voel, wat ik vaak ben.
Daarin woorden van Rolling Ray: Ik hou van de trein. Het is mechanisch complex, maar emotioneel eenvoudig. Er zijn niet veel keuzes te maken in een rijdende personenauto. Je kunt op je stoel zitten. Je kunt uit het raam kijken. Je kunt lezen. Je kunt er een schrijven romantische komedie over een niet-binair persoon. Je kunt spelen Celeste op je Nintendo Switch en fantaseer dat je console als een cent op het veld wordt verpletterd als je sterft voor 10.000. wandeling. Dit is geen persoonlijk essay in de conventionele zin van het woord – ik zou het vreselijk vinden om de aandacht af te leiden van ons glorieuze nationale spoorwegsysteem – maar ik heb een ingewikkeld leven gehad. Ik ben een transgender ex-mormoonse overlevende van een openhartoperatie. Het is niet gemakkelijk geweest. Maar het is gemakkelijk om op de rails te rijden. Ik hoef nergens aan te denken; Ik hoef alleen maar aan boord te zijn en verplaatst te worden.
Amtrak heeft ook tal van andere verkoopargumenten: treinen niet vernietig de planeet bijna net zo snel als commerciële vliegtuigen. Het is ook veel gemakkelijker om aan uw reis te beginnen: twee uur te vroeg aankomen op een luchthaven voelt bijna ondraaglijk nadat u de zoete luxe heeft geproefd van het instappen in een langeafstandstrein slechts 10 minuten voor vertrek. Roadtrippen hebben zo hun genoegens, maar ik kan niet autorijden en tegelijkertijd sterven voor 10.001. binnenlopen Celeste zonder ook in het echte leven dood te gaan. En dat zou slecht zijn. Ik wil meer hotdogs eten.
