De beelden van McQueen maken een zachte eerste indruk. Vlamlelies, waskaasjeskruid en papegaaiensnavelbloemen groeien langs bermen of in tuinen. Maar de bloemen dragen ook het zware gewicht van Grenada’s verleden. “Deze planten zijn getuigen van de geschiedenis”, zei hij. “De bloemen zijn de constante in dit land van verandering.”
Die geschiedenis is een geschiedenis van gelaagde migraties en gewelddadige omwentelingen. Het eiland werd voor het eerst bewoond door inheemse Arawak-mensen die later door de Cariben werden verdreven voordat de Europese kolonisatie in de 17e eeuw begon. De Fransen en vervolgens de Britten vochten om de controle over het land en vestigden zich plantage-economieën in Grenada waren gebaseerd op tot slaaf gemaakte Afrikaanse arbeidskrachten. Na de afschaffing van de slavernij in de 19e eeuw kwamen contractarbeiders uit India en andere delen van Azië.
Door de eeuwen heen werd het eiland een kruispunt van imperium en diaspora, waar de inheemse, Afrikaanse, Europese en Aziatische geschiedenis samenkwamen op een klein stuk Caribisch land. “West-Indië is altijd een plaats van verandering geweest”, zei McQueen. “Al deze werelden ontmoetten elkaar in dit ene gebied.”
Zijn eigen intrede in dat verhaal kwam via een project genaamd Caribische sprongdie hem meenam naar Sauteurs in het noorden van Grenada. De locatie markeert een verwoestend moment in 1650 toen inheemse Caribische volkeren, geconfronteerd met een nederlaag door Franse kolonisten, van de kliffen sprongen in plaats van zich over te geven.
‘Er zijn talloze gruweldaden die gepaard gaan met kolonialisme en de machteloosheid van een volk’, zei McQueen. “Maar wat voor mij interessant was (tijdens deze reis naar Grenada) waren de bloemen. Ik kan me voorstellen dat een Arawak, een Carib, een Europeaan en een Afrikaan allemaal naar dezelfde planten zouden hebben gekeken en een moment van verwondering hadden ervaren.”
