HoofdafbeeldingLouise GiovanelliFotografie door Damian Griffiths
Lopend langs het oostelijke uiteinde van de Strand in Londen, Louise Giovanelli’s nieuwe openbare kunstwerk verschijnt als een fata morgana. St Mary le Strand, een 300 jaar oude barokke kerk ontworpen door James Gibbs, is door de kunstenaar getransformeerd met een groot trompe l’oeil glinsterend zilveren gordijn aan de zijkant. Prachtig qua reikwijdte en ambitie, Decennia is beklijvend in zijn vreemdheid en nodigt uit tot vragen over noties van aanbidding, toewijding en geschiedenis. Zoals alle goede openbare kunstwerken is het onverwacht, hypnotiserend en dubbelzinnig en biedt het een moment van ontspanning van de drukte van het stadsleven.
Gordijnen zijn een terugkerend motief voor de Britse kunstenaar, die ze op grote doeken heeft afgebeeld in hyperrealistische, glinsterende olieverf in groen, blauw en goud. Gordijnen, een veelzijdig onderwerp vol betekenis, fascineren Giovanelli vanwege hun rijke symboliek, tactiliteit en aanwezigheid in de kunstgeschiedenis en religieuze ruimtes. Dat herinnert de kunstenaar zich van haar eerste voorstelling met White Cube in Londen in 2022 kwamen mensen naar de galerie alleen maar om selfies te maken voor haar gordijnschilderijen om op sociale media te posten. “Ik ben gefascineerd door hoe gordijnen het gedrag van mensen veranderen”, zegt ze. “Ze zorgen ervoor dat mensen zich beroemdheden voelen.” Giovanelli beschildert meestal gordijnen van werkende mannenclubs in Manchester, waar ze woont (het zilveren paillettengordijn uit Decades is vernoemd naar het gelijknamige nummer van Joy Division, dat toevallig in de club speelde toen de kunstenaar het fotografeerde).
De kern van Giovanelli’s oogverblindende schilderijen van strak uitgesneden filmstills, gordijnen, haar en kleding is een obsessie met hedendaagse genegenheid. Ondanks dat ze zich nu als atheïst identificeert, vertaalt de religieuze opvoeding van de kunstenaar zich in een ontzag voor de esthetiek van aanbidding – ook al hebben popcultuur en beroemdheid nu grotendeels de religieuze iconen uit het verleden in haar schilderijen vervangen. “Ik probeer mensen te laten zien dat ze dit soort aanbidding nog steeds nodig hebben, ook al denken ze misschien niet dat ze in een God geloven”, zegt ze. “We hebben de behoefte om te streven en naar iets te kijken en te wijzen op iets waarvan we denken dat het groter is dan wijzelf.” Met zijn hallucinerende, gloeiende façade is Decades precies dat: een gedurfde samensmelting van verleden en heden die ons vraagt ons over te geven aan iets dat groter is dan onszelf, al is het maar voor een moment.
Hieronder vertelt Louise Giovanelli over hedendaagse devoties, haar obsessie met gordijnen en de alchemie van de schilderkunst.
Violet Conroy: Waarom besloot u voor deze opdracht met deze kerk samen te werken?
Louise Giovanelli: Mijn schilderijen raken veel religieuze thema’s en ideeën rond iconografie, devotie en hedendaagse manieren van aanbidding, dus werd ik geselecteerd als een kunstenaar die mogelijk in sympathie met de kerk zou kunnen werken. Ik heb nog nooit een beeldhouwwerk gemaakt of openbare kunst gemaakt, maar… Ik probeerde het gewoon als een uitgebreid schilderij te zien. Een gordijn leek mij passend omdat het een motief is waar ik steeds naar terugkom in mijn werk.
VC: Vertel me meer over het gordijn en dit idee van een ‘uitgebreid schilderij’?
LG: Dit gordijn was gebaseerd op een serie schilderijen die ik onlangs heb gemaakt, genaamd Decades, voor mijn show in Hepworth Wakefield. De gordijnen in de serie zijn gebaseerd op een werkende mannenclub in Manchester, waar ik woon. Ik ben geïnteresseerd in alle contexten waarin gordijnen voorkomen, van chique, theatrale, performatieve locaties tot de schaduwrijke nachtclubs en bars en clubs voor werkende mannen. Gordijnen hebben een democratisch karakter, hoe ze gedurende deze periode kunnen blijven bestaan. Dit werk is een composietfoto van het gordijn ter plaatse, gemaakt met een camera met zeer hoge resolutie. De lichten zijn ook erg belangrijk om het te laten schijnen. Het is iets waar ik bij het schilderen voortdurend aan denk: het licht en de helderheid.
“Ik probeer mensen te laten zien dat, ook al geloven ze misschien niet dat ze in een God geloven, ze dit soort aanbidding nog steeds nodig hebben” – Louise Giovanelli
VC: Hoe benader je licht in je schilderijen?
LG: Er is iets met de uitdaging van het weergeven van licht, enzovoort van de alchemie betrokken bij olieverf. Ik heb van de oude meesters geleerd hoe ik deze dingen moest proberen te reproduceren. Hoe slaagt deze kunstenaar erin fluweel, bont of glimmende dingen zoals bestek en sieraden vast te leggen? Een deel van de reden waarom we ons tot deze schilderijen aangetrokken voelen, is omdat er een soort ongeloof heerst: verf is gewoon modder. Het is een vorm van magie.
Licht is altijd een fundamenteel onderdeel van mijn praktijk geweest. Ik probeer dingen te maken die gloeien, wat ook met het religieuze aspect te maken heeft. Een groot deel van het katholicisme en het christendom is gebaseerd op iconografie, waarbij gekeken wordt naar dingen die gloeiend, glanzend en oogverblindend zijn. We moeten op zoek gaan naar iets dat sprankelt, dus dat probeer ik in mijn schilderijen zo goed mogelijk te doen.
VC: Je schildert al heel lang gordijnen. Wat trok je als onderwerp voor het eerst aan?
LG: Mijn aanvankelijke fascinatie voor gordijnen kwam voort uit de kunstgeschiedenis en de weergave van stof. Ik ben gefascineerd door hoe gordijnen het gedrag van mensen veranderen. Bij mijn eerste show met White Cube had ik een aantal zeer grote tweeluikgordijnschilderijen en het aantal selfies dat mensen voor zich namen … White Cube vertelde me dat mensen binnenkwamen en zich omkleedden in de toiletten en terugkwamen om foto’s te maken.
Toen ik van Wales naar Manchester verhuisde, raakte ik gefascineerd door de gordijnen van arbeidersclubs en waar ze in deze gemeenschappen voor stonden. Mensen doen karaoke en bingo in hun bijzijn. Het geeft mensen de vrijheid om in een weekend vijf minuten in de schijnwerpers te staan, of om uit volle borst te zingen en een paar pintjes te drinken. Gordijnen zorgen ervoor dat mensen zich beroemdheden voelen. Het zal interessant zijn om te zien hoe mensen omgaan met de nieuwe commissie. Ik hoop dat het mensen vertraagt en dat ze ernaar kijken. Het heeft zo’n zwaartekrachtgevoel.
VC: Het performatieve element van het gordijn is interessant. Het houdt ook verband met uw interesse in de cultuur van beroemdheden en sociale media.
LG: Ik ben gefascineerd door hedendaagse methoden van toewijding en aanbidding. Ik noem mezelf een atheïst, maar ik heb deze eerbied voor religie vanwege mijn opvoeding. Ik probeer mensen te laten zien dat, ook al geloven ze misschien niet dat ze in een God geloven, ze nog steeds dit soort aanbidding nodig hebben. Naar een popconcert gaan bijvoorbeeld en kijken naar een iconische popster in een oogverblindende, sprankelende jurk… we hebben de behoefte om naar iets te streven en ernaar te kijken en te wijzen op iets waarvan we denken dat het groter is dan wijzelf. Het is dezelfde menselijke impuls die er altijd is geweest, maar die is geëvolueerd van een religieuze context naar deze nieuwere contexten. Dus ik ben geïnteresseerd in het visueel overbruggen van die kloof en mensen laten zien dat deze nog steeds bestaat.
Decennia van Louise Giovanelli is gemaakt in opdracht van Create London en is tot en met 18 januari 2026 te zien in Londen.
