Gideon werkte met opzettelijke vervaging en beweging en probeerde de tijd zelf te fotograferen door de oplossing van beelden – in dit geval de vaak gefotografeerde bloem, maar deze is zo vervormd dat hij bijna transparant is. “Het werk verzet zich tegen de traditionele functie van fotografie, namelijk bevriezen en behouden, en omarmt in plaats daarvan het vermogen van het medium om verandering, beweging en vergankelijkheid vast te leggen”, zegt Gideon. De kunstenaar legt uit dat moderne camera’s zijn ontworpen om alles scherper te maken – het lastige is dat het geheugen niet zo werkt, en als je de gedachtegang van Susan Sontag volgt: fotografie is nooit neutraal, noch kunnen foto’s als feit worden genomen. Daarom probeert Gideon schoonheid of verlies niet tot in de kleinste details in herinnering te brengen. Hij concentreert zich op het vastleggen van momenten die voorbijgaan: onaantastbaar, onbereikbaar, al verdwenen zoals wij ons ze herinneren.
Gideon fotografeert met een Sony RX100 VII, een kleine point-and-shoot die in je broekzak past. De lange zoomlens egaliseert de ruimtelijke diepte en comprimeert de voorgrond en de achtergrond tot één enkel vlak, waardoor de foto’s meer op schilderijen lijken dan op films. “Ik hou van de camera als hulpmiddel – ik zie hem als mijn penseel. Het doel van deze kleine lampjes is dat ze in mijn hand verdwijnen en ik voel me beter in staat om de intelligentie van mijn hand te laten communiceren, zoals tekenen met een potlood”, zegt Gideon. De werken zijn gedrukt op mat papier van archiefmuseumkwaliteit, waardoor de glans van afgedrukte filmfoto’s wordt verwijderd en de reproduceerbaarheid van foto’s wordt verhinderd.
Japanse doodsgedichten, ook bekend als jisei, komen uit een zenboeddhistische traditie waarin iemand op het moment van overlijden een bijzondere helderheid bereikt die de moeite waard is om te delen, waardoor hij eerder een spirituele erfenis nalaat dan een eenvoudig afscheid. Voor Gideon zegt de titel van het eerder genoemde doodsgedicht iets waar hij zelf steeds naar terugcirkelt: “een bloem is helemaal zichzelf aan het verdwijnen” – als de kop van een paardenbloem vol roosjes – fluisterend, transparant en klaar om weg te waaien in een briesje. “Vergankelijkheid is geen fout. Het is de identiteit. De titel Omdat we vallen breidt dit naar ons uit – mooi omdat het van voorbijgaande aard is”, zegt Gideon. “Het is geen doctrine of theologie – het is gewoon het duidelijkste waar ik toe gekomen ben nadat ik het spirituele leiderschap heb verlaten: let op, want dit is voorbijgaand.”
